Şuhisar Kalesi'nde, sevimli mi sevimli bir aile yaşardı: Sultan Zavide, Padişah Mehmet ve onların çok meraklı kızı Yuşi.

Yuşi'nin en büyük zevki, en iyi arkadaşı Afra ile birlikte kaleden gizlice kaçıp kırlara gitmekti. 

Orada rengarenk çiçekler, değişik yapraklar toplar, bunlarla küçük iksirler karıştırırlardı. Yaptıkları iksirlerle kuşların kanatları daha güçlü olur, minik sincaplar enerji bulurdu. 

Ama ikisinin en büyük hayali, gerçekten HARİKA bir icat yapmaktı. "Keşke uçabilsek!" diye hayal kurarlardı hep.

Bir akşam, Yuşi yeni bir karışım denedi. İçine mavi çiçek, gümüş yaprak ve biraz da göl köpüğü koymuştu. Ama karışım henüz tam hazır değildi. "Bunu sabah nehre dökeceğim," diye düşündü. Sepeti alıp kalenin büyük kapısının eşiğine bıraktı.

Yatağına yattı, pencereden yıldızlara baktı. "İnşallah bu sefer olur," diye fısıldadı. Tam uyuyacakken bir yıldız kaydı! "Ah, keşke dilek tutsaydım!"

Kahya sabah telaşıyla mutfağa girdi.
Her zamanki gibi çay hazırlayacaktı. Kapının yanında duran iki sepeti aldı.
Sepetler birbirine o kadar benziyordu ki, hangisinin hangisi olduğunu fark etmedi.

"Ehehe," diye güldü utangaç utangaç, "Dalgınlık işte!"

Herkes kahvaltıya başladı. Padişah babası Mehmet bir yudum çay içti. "Buu çay... farklı!" dedi. "Ama çok lezzetli!" Tam o sırada kapı çaldı: TAK TAK TAK! "Ben açarım!" diye zıpladı Yuşi.

Kapıda Afra vardı. "Yuşi! Bugün kasabada şenlik var! Birlikte gidelim mi?"

Yuşi, annesinden izin isteyecekken birden dondu. Kapının eşiği bomboştu! Sepet YOKTU! Kâhyanın bugün yaptığı çay ahhhhhh! Şimdi jetonu düşmüştü.

Ama çok geçti. O anda Padişah Mehmet'in sandalyesi havaya kalktı! Ayakları yere değmiyordu! "Eyvah!" dedi şaşkınlıkla, "Ben... BEN UÇUYORUM!"

Sonra anne Sultan Zavide de yükselmeye başladı. Etekleri bir balon gibi şişti! "Yuşi! Bu nedir?" diye sordu hem şaşkın hem de eğlenceli bulmuş gibi.