Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και ο Ρούντολφ ετοίμαζε το έλκηθρό του, γιατί ήξερε πως το ταξίδι θα ήταν μαγικό.

Ο ουρανός είχε γεμίσει με λαμπερά αστέρια που έμοιαζαν με φωτάκια, ενώ όλα κάτω ήταν ήσυχα και χιονισμένα.

Μαζί με τον Άι Βασίλη και τα άλλα ταρανδάκια πέταξαν πάνω απ’ τα σύννεφα, καθώς τα δώρα κουδούνιζαν στις σακούλες.

Ξαφνικά, ενώ πετούσαν, η κόκκινη μύτη του Ρούντολφ έπεσε κάτω στη Γη, και κανείς δεν κατάλαβε πώς.

Ο Ρούντολφ ένιωσε μεγάλη λύπη χωρίς τη μύτη του, γιατί πίστευε πως δεν θα φώτιζε ξανά το σκοτάδι.

Ο Άι Βασίλης τον πλησίασε με γλυκό χαμόγελο και του είπε να μην ανησυχεί, γιατί πάντα υπάρχει λύση.

Τότε φώναξε όλα τα ταρανδάκια κοντά του, για να τους δώσει την πιο σημαντική αποστολή της νύχτας.

Το πρώτο πράγμα που βρήκαν ήταν ένα κόκκινο μήλο, που γυάλιζε στο φως του φεγγαριού, μα δεν μύριζε Χριστούγεννα.

«Αχ, μοιάζει λιγάκι, αλλά δεν είναι η μυτούλα του Ρούντολφ!», είπε ένα μικρό ταρανδάκι και χαμογέλασε.

Στη συνέχεια βρήκαν ένα κόκκινο κρεμμύδι, που είχε έντονη μυρωδιά και έκανε τα μάτια τους να τσούζουν.

Πιο κάτω, δίπλα σε μια μικρή λιμνούλα, είδαν ένα δαμάσκηνο, γυαλιστερό και στρουμπουλό.

Ξαφνικά ξεχώρισαν μια ντομάτα μέσα στο χορτάρι, κατακόκκινη και ζουμερή σαν καλοκαιρινή μέρα.

«Όχι, δεν είναι αυτή», είπε ο Ρούντολφ με λυπημένο βλέμμα, ενώ τα μάτια του άστραφταν από αγωνία.

Κάτω από έναν θάμνο, ανακάλυψαν ένα παντζάρι με χώματα επάνω, που έμοιαζε σαν να ερχόταν απ’ τον κήπο.

Λίγο πιο πέρα, μια κόκκινη πιπεριά στεκόταν μονάχη της στο χιόνι, μικρούλα και λαμπερή.

Από το παράθυρο ενός σπιτιού είδαν μια χριστουγεννιάτικη μπάλα να στολίζει το δέντρο, κι έλαμπε σαν αστέρι.

Όμως τίποτα δεν ήταν η σωστή μύτη, κι ο Ρούντολφ άρχισε να χάνει την ελπίδα του.

Τότε, κοντά σε ένα στολισμένο δέντρο με μια φωτεινή φάτνη, κάτι άστραψε ξαφνικά μέσα στη νύχτα.

Ήταν η αληθινή του μύτη, κόκκινη και φωτεινή, που περίμενε ήσυχα να την ξαναβρούν.