Ξωτικό:

Βάφουμε παιχνίδια με χρώματα λαμπρά,

κι όλο γεμίζει αυτή η μέρα μυρωδιά γλυκιά.

Του Άγιου  Βασίλη το εργαστήρι σήμερα γελά,

Έχει τραγούδι, έχει χορό, έχει χαρά.

Ξωτικό:

Δένουμε φιόγκους κόκκινους και πράσινους μαζί,

που μοιάζουν σαν αστέρια στη χριστουγεννιάτικη γη.

Κι όσο τους φτιάχνουμε νιώθω στη στιγμή,

πως όλος ο κόσμος γίνεται πιο φωτεινή στιγμή.

Ξωτικό:

Με σφυρί και καρφάκι φτιάχνω τρενάκι χρυσό,

Σε ένα παιδάκι θα ταξιδέψει κι αυτό.

Κι η καρδιά μου χτυπά μ’ έναν ρυθμό φωτεινό,

λες και χορεύει σε ξέφρενο ρυθμό.

Ξωτικό:

Περνάμε τις ώρες μας με χαρά και υπομονή,

να φτιάχνουμε δώρα μεγάλα και μικρά.

Η κούραση είναι μεγάλη 

Αλλά για τα παιδιά χαλάλι..

Ξωτικό:

Μαζεύουμε δώρα, πακέτα, κορδέλες σωρό,

το καθένα το φτιάχνουμε με τρόπο σωστό.

Το κάθε παιχνίδι σωστά να μπει

Και μέσα στο σάκο να κρυφτεί.

                                      Όλα κυλούν ομαλά… ώσπου                                               κάτι αλλάζει.

Μια μικρή σιωπή απλώνεται στο δωμάτιο.

   Κάτι λάμπει στο πάτωμα…

Ξωτικό:

Ω, τι είναι αυτό που στο πάτωμα γυαλίζει;

Σαν γράμμα μου θυμίζει!

Μα πώς βρέθηκε εδώ; Κανείς δεν το ’χει δει,

μα μοιάζει σαν να κρύβει κάτι βαθύ.

                                                  Ξωτικό:

                                     Για δείτε! Έχει  σφραγίδα παιδική!

                                 Με χεράκι γραμμένη μια ευχή μικρή.

Ξωτικό:

Γράφει: «Στον Αϊ-Βασίλη, μια ευχή αληθινή:

Να ’ρθει ειρήνη, αγάπη σε όλη τη γη».

Ω!... μα αυτή η επιθυμία είναι τόσο μεγάλη,

που ούτε όλα τα δώρα μαζί δεν την φτάχνουν πάλι.

Ξωτικό:

Πώς να δώσουμε ειρήνη; Ποιος μπορεί;

Δεν είναι παιχνίδι, δεν το φτιάχνεις στη στιγμή..

Φοβάμαι πως δεν γίνεται η ευχή αυτή...

Ξωτικό:

Πρέπει να το πούμε στον Άγιο Βασίλη  αμέσως εδώ,

ίσως εκείνος να ξέρει κάτι μαγικό.

Άι - Βασίλης:

Τι βλέπω παιδιά μου; Γιατί τέτοια σιωπή;

Γιατί κατέβηκαν τα μάτια σας στη γη;

 Μα… μια ευχή για ειρήνη;

Ω, θεέ μου γλυκέ…

μα πώς να τη φέρω; 

Δεν γίνεται εύκολα, παιδιά μου μικρά.

                                      Πρέπει κάτι να σκεφτώ

                                Και μια λύση να σας πω…

                                Μα πώς θα γίνει αυτό 

                                 Δεν έχω χρόνο αρκετό…

                                Πολύ στενοχωριέμαι

                                Και τώρα αναρωτιέμαι

                             Πώς θα φέρω την ειρήνη

                               Και να απλώσω τη γαλήνη;