Αφιερώνουμε το παραμύθι μας σε όσους αγαπούν την χαρακτική!

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα χρωματιστό χωριό που δεν φαινόταν πουθενά γιατί ήταν κρυμμένο σε ένα μπλε φελιζόλ, σκεπασμένο με αόρατο πέπλο.

Τα σπίτια του ήταν ζωγραφισμένα με πολύχρωμα λαδοπαστέλ – κόκκινα, κίτρινα, πράσινα – μα δεν έλαμπαν ακόμα, γιατί περίμεναν τα σωστά χέρια.

Μια ηλιόλουστη μέρα, μια ομάδα παιδιών ο Ντίνος και οι φίλοι του, έπαιζαν χαράζοντας στο μπλε φελιζόλ – γραμμές, κύκλους, δρόμους! Ξαφνικά, το πέπλο έφυγε και κάτι άρχισε να φαίνεται!

Πώς θα βρούμε θησαυρούς;

Ρώτησε ο Ντίνος.

Με τα χαραξάκια μας,απάντησαν τα παιδιά.

Τότε, φάνηκαν δέντρα ψηλά και πράσινα! Άρχισαν να χορεύουν στον άνεμο.

Ξαφνικά,ο ουρανός γέμισε βροχή. Μα όχι απλή βροχή! Τα πουλιά, με φτερά πολύχρωμα σαν λαδοπαστέλ, πετούσαν γύρω-γύρω και τραγουδούσαν: «Τρα λα λα, ουράνιο τόξο έρχεται! »