Matematik Köyü'nde o sabah güneş her zamanki gibi tam 90 derecelik bir açıyla doğmuştu. Ancak bir terslik vardı. "1" rakamı, her zamanki yerinde değildi. 1 olmayınca bütün hesaplar birbirine girdi.

Manavda elmalar sayılmıyor, fırında ekmeklerin tanesi belirlenemiyor, hatta saatler "00:59"dan sonra ne yapacağını bilemiyordu. Köyün en ünlü dedektifi Profesör Aritmetik, büyütecini kaptığı gibi olay yerine gitti.

Profesör Aritmetik, tüm rakamları köy meydanındaki büyük "Artı" işaretinin önünde topladı. Herkes şüpheliydi:

    • Sıfır: "Valla benim suçum yok profesör," dedi ağlamaklı bir sesle. "Zaten kimse beni ciddiye almıyor. 1 olmazsa ben de bir hiçim, yan yana gelince 10 oluyorduk, şimdi sadece koca bir boşluğum!"

    • Sekiz: Yan yatmış, tembellik yapıyordu. "Ben sonsuzlukla meşgulüm dostum, 1 ile işim olmaz," dedi havalı bir tavırla.

    • Yedi: Her zamanki gibi çok gizemliydi, bir köşede sessizce "asal" takılıyordu.

Tam o sırada Profesör Aritmetik, yerde garip bir iz gördü. Bir Virgül izi!