Μια φορά και έναν καιρό σε ένα μαγικό χωριό ζούσε ένας μικρούλης δράκος που τον έλεγαν Καταπινούλη. Τον φώναζαν έτσι γιατί του άρεσε να καταπίνει ό,τι έβλεπε μπροστά του: φύλλα, δέντρα, σαπούνια, σκουλήκια, μυρμήγκια, φίδια, λουλούδια … ακόμη και τα σύννεφα και το ουράνιο τόξο.

Αλλά ο Καταπινούλης είχε ένα πρόβλημα. Η Δευτέρα δεν του άρεζε καθόλου. Κάθε Δευτέρα έπρεπε να ξυπνάει νωρίς, να τακτοποιήσει την τσάντα του και να πάει στο σχολείο του. Όλα αυτά τα πράγματα του ήταν βαρετά.

Μια μέρα ξύπνησε, κοίταξε το ημερολόγιό του και φώναξε θυμωμένα. «Αμάν πια! Είναι πάλι Δευτέρα; Κάτι πρέπει να κάνω». Και τότε του ήρθε μια τρελή ιδέα. Άνοιξε το τεράστιο στόμα του που πετάγονταν φλόγες και κατάφερε να εξαφανίσει όλες τις Δευτέρες από τα ημερολόγια. Έτσι, αυτή η μέρα δεν θα υπάρχει.

Τότε, ξαφνικά όλα γύρω του άρχισαν να αλλάζουν. Τα φεγγάρι άρχιζε να βγαίνει την ημέρα, τα σύννεφα είχαν εξαφανιστεί, η Ελλάδα άρχιζε να χοροπηδάει  πάνω κάτω, το βράδυ να γίνεται πρωί και το πρωί να γίνεται βράδυ. Όλοι αναρωτιόνταν: «Τι συμβαίνει; Γιατί όλα είναι παράξενα;».

Αργότερα, ο Καταπινούλης αποφάσισε να πάει στο σχολείο, αλλά και εκεί γίνονταν παράξενα πράγματα. Τα φώτα αναβόσβηναν, οι καρέκλες χοροπηδούσαν πάνω κάτω, τα παγάκια ήταν ανάποδα, κτλ. Οι φίλοι του  οι δράκοι κοιτούσαν περίεργα αυτά που συνέβαιναν. Ο  δάσκαλος απάντησε ««Δεν  ήρθε ποτέ η Δευτέρα. Περίεργα πράγματα».

Καθώς οι μέρες περνούσαν, τα παράξενα πράγματα συνεχίζονταν. Τα παράθυρα των σπιτιών είχαν εξαφανιστεί, οι σκεπές άρχιζαν να πετούν στον αέρα και η γη άρχιζε να κουνιέται συνέχεια. Ο Καταπινούλης ένιωσε λίγο άσχημα. «Μήπως δεν έπρεπε να κάνω αυτό το πράγμα;»  αναρωτήθηκε. «Αλλά ποιος θα μπορούσε να το καταλάβει;

Τότε μια γριά δράκαινα που γνώριζε πολλά πράγματα άρχισε να ερευνά. Κοίταξε προσεκτικά τα βιβλία της, ρώτησε από εδώ και από εκεί και κάποια στιγμή αντιλήφθηκε κάτι… μια μυρωδιά σαν καμένο. Έτσι, κατάλαβε ότι τη Δευτέρα την είχε φάει κάποιος δράκος. Συγκέντρωσε στη συνέχεια όλους τους δράκους της πόλης και τους είπε: «Αγαπημένα μου δράκοι μαζευτήκαμε  εδώ για να σας πω κάτι σημαντικό. Πρέπει να μάθουμε ποιος έφαγε τη Δευτέρα γιατί μόνο έτσι θα σταματήσουν να γίνονται αυτά τα παράξενα πράγματα».

Όλοι οι δράκοι κοίταξαν ο ένας τον άλλον και αναρτιόντουσαν ποιος το έκανε. Ο Καταπινούλης αισθάνθηκε άσχημα και παραδέχθηκε ότι το έκανε. Οι άλλοι δράκοι του απάντησαν να μην στεναχωριέται και αυτοί όταν ήταν μικροί έκαναν χωρίς να το θέλουν αταξίες.

Μετά, όλοι μαζί προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να επαναφέρουμε τις Δευτέρες. Η γριά δράκαινα έβγαλε το μαγικό της φίλτρο και καθώς το κούνησε στον αέρα, οι Δευτέρες εμφανίστηκαν στα ημερολόγια και σταμάτησαν να γίνονται παράξενα πράγματα. Έτσι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Η ιστορία δείχνει ότι μερικές φορές κάνουμε πράξεις επειδή δεν μας αρέσει κάτι, χωρίς να σκεφτούμε τις συνέπειες. Όμως τα λάθη είναι μέρος της ζωής και είναι σημαντικό να τα αναγνωρίζουμε. Όταν τα παραδεχόμαστε και προσπαθούμε να τα διορθώσουμε, όλα μπορούν να γίνουν καλύτερα.