Μια μέρα  στον παιδικό σταθμό η Κωνσταντίνα έπαιζε με ένα παιδάκι κι ένιωθε πολύ χαρούμενη. Μόλις μπήκε στην τάξη ο αγαπημένος της φίλος, ο Θανούλης, και πήγε όλο χαρά κοντά της για να παίξουν όλοι μαζί, η Κωνσταντίνα του είπε: «Να φύγεις Θανούλη, δεν σε θέλω!». Ο Θανούλης, που την αγαπούσε πολύ, σκέφτηκε: «Γιατί με διώχνει η φίλη μου; Δεν θέλει πια να παίζουμε;» και πήγε σε μια γωνιά μόνος του πολύ στενοχωρημένος.

Το ίδιο συνέβη και το απόγευμα στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς, ενώ η Κωνσταντίνα έπαιζε με τη γιαγιά και περνούσαν υπέροχα, μόλις εμφανίστηκε  ο παππούς για να παίξουν όλοι μαζί,  του φώναξε απότομα: «Φύγε παππού, δεν σε θέλω!». Ο παππούς στεναχωρήθηκε, άφησε κάτω το παιχνίδι και έφυγε με μια μικρή θλίψη στα μάτια. Μήπως η Κωνσταντίνα δεν με αγαπάει πια; αναρωτήθηκε...