Δ'  Τάξη

Αθανασόπουλος Χρήστος

Βλαχοκυριάκου Σοφία

Γεώργου Αγγελική

Γκόφη Τριανταφυλλένια

Γκροπτσάι Αλεξάνδρα

Δημάκος Κωνσταντίνος - Κοσμάς

Θεοδωροπούλου Σταυριάνα

Κουτσουράκης Αλέξανδρος

Παρράς Γεώργιος

Στραβούλης Χαράλαμπος 

Ε΄  Τάξη

Ηλιόπουλος Δημήτριος

Ντετρί Έμιλυ

Παπακώστα Ελένη

Παρασκευόπουλος Γεώργιος

Πετροπούλου Βασιλική- Μαρία

Ρωσίας Ιωάννης 

Σταμάτη Δήμητρα

ΣΤ΄  Τάξη 

Ιακωβίδου Χριστίνα 

Κουτσουράκης Ιωάννης

Λούζι Λουζιάνα

Μαγκλάσης Γεώργιος

Μελή Άννα-Μαρία

Μούργελας Κωνσταντίνος

Οικονομοπούλου Έφη

Παπακώστα Άννα

Παπακώστας Βασίλειος

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

ΖΑΡΟΚΩΣΤΑ ΜΕΤΑΞΙΑ

ΣΙΟΥΝΤΡΗ ΕΛΕΝΗ

ΝΙΚΗΤΑΚΟΥ ΜΑΡΙΑ 

Στο όμορφο Λεβίδι, εκεί όπου τα βουνά αγκαλιάζουν το χωριό και ο ουρανός φαίνεται πάντα πιο κοντά, βρίσκεται το Δημοτικό μας σχολείο. 

Κάθε πρωί οι πόρτες του ανοίγουν και γεμίζουν με παιδικές φωνές, χαμόγελα, βιβλία  και όνειρα. Εκεί φοιτούν παιδιά από όλες τις γύρω περιοχές . Άλλα είναι ζωηρά, άλλα πιο ήσυχα. Όλα όμως έχουν μια θέση σε αυτό το σχολείο.

Η Μαρίνα αγαπούσε τη ζωγραφική και συχνά στόλιζε τα τετράδιά της με χρώματα. Ο Μάριος έτρεχε πιο γρήγορα απ’ όλους στο διάλειμμα και του άρεσε να δείχνει πόσο δυνατός ήταν. Η Κωνσταντίνα  διάβαζε πάντα δυνατά και καθαρά και βοηθούσε όποιον δυσκολευόταν.  Ο Νικόλας ήταν πιο ήσυχος. Δεν μιλούσε πολύ, αλλά παρατηρούσε τα πάντα γύρω του και είχε μια καρδιά γεμάτη καλοσύνη.

Ένα πρωί , στο πρώτο  διάλειμμα, η αυλή δεν έμοιαζε τόσο φωτεινή όσο άλλες φορές. Κάποια παιδιά , με αρχηγό τον Μάριο άρχισαν να κοροϊδεύουν τον Νικόλα, επειδή έτρεχε αργά και δεν κέρδιζε ποτέ στα παιχνίδια.  Τα λόγια τους μπορεί να έμοιαζαν αστεία σε εκείνους, όμως για τον Νικόλα ήταν βαριά και πονεμένα. Σκέφτηκε πως ίσως έφταιγε εκείνος και αυτό τον πόνεσε περισσότερο απ’ όλα. Χαμήλωσε το κεφάλι του 

και απομακρύνθηκε σιωπηλά.

Η Μαρίνα είδε όσα συνέβησαν και ένιωσε έναν κόμπο στο στομάχι της. 

Κατάλαβε πως η βία δεν είναι μόνο σπρωξίματα και χτυπήματα αλλά και λόγια που πληγώνουν την καρδιά και μένουν μέσα μας για πολύ καιρό. 

Σκέφτηκε πόσο άσχημα θα ένιωθε κι εκείνη , αν κάποιος την κορόιδευε μπροστά σε άλλους. 

Ο Μάριος ένιωσε μπερδεμένος . Η Κωνσταντίνα  κοιτούσε από μακριά, νιώθοντας άβολα και στεναχωρημένη. Κανείς δε μιλούσε  εκείνη τη στιγμή και η σιωπή έκανε τον Νικόλα να νιώσει ακόμα πιο μόνος.

Την επόμενη μέρα, η δασκάλα αφιέρωσε χρόνο , για να μιλήσουν όλοι μαζί. 

Συζήτησαν για τον σεβασμό, τη διαφορετικότητα, τις ξεχωριστές ικανότητες που μπορεί να έχει κάθε παιδί  και τη φιλία.  

«Στο σχολείο μας είμαστε όλοι φίλοι . Και όταν βλέπουμε αδικία να συμβαίνει σε μας ή σε κάποιον άλλο ,  δε γυρίζουμε το κεφάλι αλλού. Μιλάμε και ζητάμε βοήθεια».

Μετά την κουβέντα, η Αντωνία σήκωσε διστακτικά το χέρι της. «Κυρία, μπορούμε να κάνουμε κάτι όλοι μαζί;» ρώτησε.

  Πρότεινε να δημιουργήσουν  έναν κύκλο φιλίας στο προαύλιο , έναν χώρο όπου κάθε παιδί μπορεί να πάει όταν νιώθει μόνο ή στεναχωρημένο.

Την ίδια κιόλας μέρα, τα παιδιά ζωγράφισαν με κιμωλίες έναν μεγάλο, πολύχρωμο κύκλο στην αυλή.  Συμφώνησαν πως όταν βλέπουν κάποιον να στέκεται εκεί , σημαίνει ότι ζητάει παρέα και όποιος τον βλέπει έχει  ευθύνη να πλησιάσει και να βοηθήσει.

Την επόμενη μέρα, ο Νικόλας στάθηκε διστακτικά μέσα στον κύκλο. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. 

Η Αφροδίτη  και ο Σπύρος  τον πλησίασαν πρώτοι. «Θες να παίξουμε μαζί;» τον ρώτησαν. Για πρώτη φορά μετά από πολλές μέρες, ο Νικόλας χαμογέλασε.