"Bu kitap içinde doğaya karşı sevgi ve şefkati sozsuz bir şekilde barındıran göz aydınlığımız olan çocuklarımıza yazılmıştır."

                           SİNEM KAYA

Dünya bir gün uyandığında çok yorgun ve hasta olduğunu farketti.Çünkü dünyada yolunda gitmeyen bir şeyler vardı.Ormanlar eskisi kadar gür değildi çünkü ağaçlar kesiliyordu.Hava da eskisi gibi aydınlık değildi.Nehirler de sessiz sessiz akıyordu.Üzüldü Dünya,içini çekti ve fısıldadı:

­-“Beni seven çocuklar yardımınıza ihtiyacım var.”dedi.

One day, when the world woke up, it realised it was very tired and ill. Because something was not right in the world. The forests were not as lush as they used to be because the trees were being cut down. The air was not as bright as it used to be. The rivers flowed silently. The world was saddened, sighed deeply and whispered:

-“Children who love me, I need your help.”

Dünyanın sesi rüzgara karıştı.Rüzgarla birlikte ülkeleri dolaştı.Dağları,denizleri aştı.3 küçük kalbe ulaştı.Onlar çevredeki çöpleri toplayan,atık yağları lavabolara dökmeyen,okul bahçesine fidanlar diken,doğayla arkadaş olan 3 doğa yolcularıydı.Türkiyeden Elif,Yunanistandan Nikos,Romanyada yaşayan Anaydı.Dünyaya yardımcı olacaklardı ama nasıl?Birbirlerinden çok uzak ülkelerde yaşıyorlardı.Elif,Nikos ve Ana aynı anda karar verdiler.

- “Evet farklı ülkelerde olabiliriz ama kalplerimiz bir.Çünkü biz Doğa Yolcularıyız.”

The voice of the world mingled with the wind. It travelled across countries with the wind. It crossed mountains and seas. It reached three little hearts. They were three nature travellers who collected rubbish from their surroundings, did not pour waste oil down the sink, planted saplings in the school garden, and were friends with nature. Elif from Turkey,Nikos from Greece, and Ana living in Romania. They would help the world, but how? They lived in countries far apart from each other. Elif,Nikos, and Ana decided at the same time.

- “Yes, we may be in different countries, but our hearts are one. Because we are Nature Travellers.”

Elif,okuldaki arkadaşlarını da yardıma çağırmanın dünyayı daha çabuk iyileştirmek için iyi bir fikir olabileceğini düşündü.Bahçede top oynayan arkadaşlarının yanına giderek onları da doğa 

yolcusu olmaya davet etti.

Elif thought it would be a good idea to call on her friends at school to help so that the world would get better faster. She went over to her friends playing foot ball in the garden and invited them to become nature 

travellers.

Herkes,öncelikle geri dönüşüme gidecek kağıt,plastik,cam 

benzeri ürünleri ayıracak daha sonra atık gıdalardan kompost yapacaklardı.Meyve ve sebze kabukları,evde okunmayan  eski bir gazete ,yumurta kolisi,çay,kurumuş yapraklar ve biraz toprak şimdilik işlerini görebilirdi.Ve böylelikle çöplerin aslında tamamen çöp olma-

dığını gördüler.

Everyone would first separate paper, plastic, glass and similar items for recycling, then make compost from food waste. Fruit and vegetable peels, an old newspaper no longer read at home, an egg carton, tea, dried leaves, and a bit of soil could suffice for now. And thus, they realised that rubbish isn't actually rubbish at all.

    Ana, hergün heyecanla gidip kompostunu kontrol ediyordu.

    Birgün yine kontrol etmeye giderken gözlerine inanamadı.Atıklar toparağa karışmıştı.Toprağın içinden solucanlar çıkmıştı.Sanırım doğal gübre artık hazırdı.

Every day,Ana, would go and check her compost with excitement.One day, as she went to check it again, she couldn't believe her eyes. The waste had mixed with the soil. Worms had emerged from the soil. I suppose the natural fertiliser was now ready.