Mια φορά και έναν καιρό, ζούσε ένα αγοράκι που το έλεγαν ΠΟΥ.

 Ο ΠΟΥ είχε και μια αδελφούλα που την έλεγαν ΛΟΥ.

Ο Που και η Λου ζούσαν σε ένα όμορφο σπιτάκι γεμάτο αγάπη, κοντά σε ένα ποταμάκι. μαζί  με την μαμά και τον μπαμπά τους.  

Κάθε μέρα πήγαιναν στο σχολείο τους, που ήταν δίπλα στη ψηλή βελανιδιά και μάθαιναν πολλά γράμματα, πολλά  τραγούδια και άκουγαν όμορφα παραμύθια. Οι δάσκαλοι, τους έδιναν τα κλειδιά για να ξεκλειδώσουν τα μυστικά του κόσμου και να μάθουν να βλέπουν τη ζωή με τα δικά τους, καθαρά μάτια.

Τα απογεύματα, ο χρόνος ήταν δικός τους για να παίξουν, να τρέξουν και να κάνουν όνειρα, χωρίς να χρειάζεται να ανησυχούν για τίποτα άλλο. Πήγαιναν στο μικρό δασάκι και έπαιζαν  με τους  φίλους τους πολλά παιχνίδια ...

Όταν επέστρεφαν στο όμορφο σπιτάκι τους, τους περίμενε ένα πιάτο καλομαγειρεμένο  φαγητό ,   ψωμάκι και δροσερό νεράκι από το  ποταμάκι. Έτσι ήταν γεροί, δυνατοί και  μπορούσαν να τρέχουν.

Κυρίως όμως τους περίμενε  μια αγκαλιά που τους έκανε να νιώθουν ασφαλείς, ένα απαλό άγγιγμα ενός χεριού στο μάγουλο και ένα ζεστό φιλί από την οικογένειά τους...

Αργότερα έπεφταν για ύπνο με τα καθαρά 

ρουχαλάκια  στο ζεστό τους κρεβατάκι και

έκαναν όνειρα  τα παιχνίδια που θα έπαιζαν αύριο..........

Όμως μια μέρα ΌΛΑ ΆΛΛΑΞΑΝ....

Ο αρχηγός του διπλανού χωριού αποφάσισε ότι αυτά που είχε το χωριό του δεν είναι αρκετά....

Είχε αρρωστήσει  από την απληστία, με τη γνωστή και επικίνδυνη αρρώστια του "ΚΙΑΛΛΟ "......

Ξέχασε ότι τα παιδιά είναι  άνθρωποι με ανάγκες και δικαιώματα

Έτσι αποφάσισε να πάρει όλα τα φαγητά  παραβιάζοντας το δικαίωμά τους να μεγαλώνουν γερά, όλα τα ρούχα, και  έκλεισε το σχολείο, που το έκανε... αποθήκη, κλέβοντας το δικαίωμά τους στη γνώση.. Την οικογένεια του Που και της Λου την έβαλε  να τον υπηρετεί χωρίς να ενδιαφέρεται για το δικαίωμά τους στην ξεκούραση. Ενώ όλο το ποταμάκι το  πήρε με μια μεγάλη σωλήνα, στο δικό του χωριό, αφήνοντάς τα απροστάτευτα.

Τώρα ο Που και η Λου δεν είχαν τίποτα... Το μόνο που είχαν ήταν ... η ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.. ...Μέχρι που συνέβη κάτι μαγικό....

ήρθες εσύ....

και εσύ.......

και.....εσύ............

...και ΕΣΕΙΣ ...και ...ΕΓΩ....και....ΟΛΟΙ  ΜΑΖΙ... 

...και όλα έγιναν ΌΠΩΣ ΠΡΙΝ .....Η μεγάλη σωλήνα έσπασε και το ποταμάκι γύρισε πίσω, πιο γάργαρο από ποτέ. Οι αποθήκες άνοιξαν και τα φαγητά γέμισαν πάλι τα τραπέζια των πεινασμένων. Το σχολείο κάτω από τη βελανιδιά γέμισε πάλι με φωνές και χρώματα..Και o ΠΟΥ  και η ΛΟΥ ήταν και πάλι πολύ ευχαριστημένοι και χαρούμενοι......

Τώρα ξέρουν, ότι τα δικαιώματά τους είναι η ασπίδα τους. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν κι ΕΣΕΝΑ, κι ΕΣΕΝΑ κι ΕΜΑΣ που τα υπερασπίζονται, ο κόσμος θα παραμένει ένα όμορφο σπίτι για όλα τα παιδιά της γης.