Ο μικρός πρίγκιπας πάει στη Γη

.....Ο Μικρός Πρίγκιπας είχε μάθει πια πως τα αστέρια δεν είναι όλα φωτεινά. Μερικά τα σκέπαζε καπνός. Έτσι, όταν προσγειώθηκε σε μια άγνωστη χώρα, κατάλαβε αμέσως ότι δεν είχε φτάσει σε έναν τόπο χαρούμενο.

Ο ουρανός ήταν γκρίζος, γεμάτος μαύρα σύννεφα, φορτωμένα. Το φως χωνόταν  από κάποιες χαραμάδες ανάμεσα στη μαυρίλα. Μόνο εκκωφαντικοί θόρυβοι διέσχιζαν τα σύννεφα. Μακριά ακούγονταν εκρήξεις, και οι δρόμοι ήταν άδειοι. Τα σπίτια είχαν παράθυρα κλειστά, μανταλωμένα και οι άνθρωποι περπατούσαν σκυφτοί, σκυθρωποί, αμίλητοι σαν να κουβαλούσαν αόρατα βάρη.

«Είναι περίεργο», σκέφτηκε ο Μικρός Πρίγκιπας. «Οι μεγάλοι συχνά ξεχνούν να κοιτάζουν τον ουρανό. Κι έτσι, ξεχνούν και ο ένας τον άλλον».

Περπατώντας, βρέθηκε μπροστά σε ένα σχολείο. Δεν ακουγόταν φασαρία από την αυλή, ούτε γέλια. Μπήκε μέσα διστακτικά. Σε μια αίθουσα, τέσσερα παιδιά κάθονταν γύρω από ένα θρανίο και κοιτούσαν έναν χάρτη.

«Γεια σας», είπε ευγενικά.

Τα παιδιά σήκωσαν τα μάτια τους με έκπληξη.

«Ποιος είσαι;» ρώτησε ένα αγόρι.

«Είμαι ταξιδιώτης από έναν μικρό πλανήτη», απάντησε. «Κι εσείς;»

«Εγώ είμαι ο Ειρηναίος», είπε το αγόρι. «Αυτή είναι η Ζωή, η Αγάπη και η Ευτυχία».

Ο Μικρός Πρίγκιπας χαμογέλασε. «Τι όμορφα ονόματα! Θα έλεγε κανείς πως είστε αυτά ακριβώς που λείπουν απ΄αυτή τη χώρα.

Η Ζωή αναστέναξε. «Υπάρχει πόλεμος. Οι μεγάλοι τσακώνονται συνέχεια. Κανείς δεν ακούει κανέναν».

«Και φοβούνται», πρόσθεσε η Αγάπη. «Νομίζουν πως αν φωνάξουν πιο δυνατά, θα έχουν δίκιο».

Ο Μικρός Πρίγκιπας κάθισε μαζί τους. «Στον πλανήτη μου, έχω ένα λουλούδι. Είναι λίγο εγωιστικό, αλλά έμαθα πως αν δεν το φροντίζω, μαραίνεται. Οι σχέσεις μοιάζουν με λουλούδια. Αν τις ποτίζεις με θυμό, δεν ανθίζουν».

Ο Ειρηναίος κοίταξε τον χάρτη. «Μα τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Είμαστε παιδιά».

«Τα παιδιά βλέπουν καθαρά», είπε ο Μικρός Πρίγκιπας. «Οι μεγάλοι ξεχνούν. Εσείς πρέπει να τους θυμίζετε».

«Πώς;» ρώτησε η Ευτυχία.

Ο Μικρός Πρίγκιπας σκέφτηκε λίγο. «Να τους μάθετε αυτό που ήδη ξέρετε. Να μιλούν χωρίς να πληγώνουν. Να ακούν χωρίς να θυμώνουν. Να ρωτούν πριν κατηγορήσουν».

Τα παιδιά τον κοίταζαν με προσοχή.

«Αύριο», είπε η Ζωή, «θα μαζέψουμε όλους τους συμμαθητές μας».

Και έτσι έκαναν. Την επόμενη μέρα, η αυλή του σχολείου γέμισε παιδιά. Ο Μικρός Πρίγκιπας στάθηκε μπροστά τους.

«Οι μεγάλοι πιστεύουν πως η δύναμη είναι να κερδίζεις», είπε. «Αλλά η αληθινή δύναμη είναι να καταλαβαίνεις. Αν θέλετε να σταματήσει ο πόλεμος, πρέπει να μάθετε στους μεγάλους πώς να μιλούν ο ένας στον άλλον».

Τα παιδιά άρχισαν να γράφουν γράμματα στους γονείς τους. Να ζωγραφίζουν εικόνες ειρηνικής ζωής, μιας ζωής που έχασαν και τους λείπει. Να οργανώνουν συζητήσεις όπου αντί για φωνές, υπήρχαν ερωτήσεις.

Σιγά σιγά, οι μεγάλοι άρχισαν να έρχονται στο σχολείο. Στην αρχή από περιέργεια. Μετά από ανάγκη.

Ο Μικρός Πρίγκιπας παρατηρούσε από μια γωνιά. Έβλεπε ανθρώπους να κάθονται αντικριστά και να μιλούν ήρεμα. Να ακούν. Να σκέφτονται πριν απαντήσουν.

Ο ουρανός άρχισε να καθαρίζει.

Πριν φύγει, ο Ειρηναίος τον ρώτησε: «Πιστεύεις πως θα τα καταφέρουμε;»

Ο Μικρός Πρίγκιπας χαμογέλασε. «Όταν τα παιδιά διδάσκουν τους μεγάλους, ο κόσμος θυμάται πώς να είναι αληθινός».

Και καθώς το πουλί τον σήκωνε ξανά προς τα αστέρια, σκέφτηκε πως ίσως η πιο μακρινή χώρα δεν είναι στο διάστημα, αλλά στην καρδιά των ανθρώπων. Και πως, καμιά φορά, χρειάζεται απλώς ένα παιδί για να τη βρει.

Δέσποινα Θάνου 

Μια έμμετρη ιστορία 

Σε γκρίζο ουρανό κατέβηκε απ’ τα αστέρια,
με μια καρδιά γεμάτη φως στα δυο μικρά του χέρια.
Βρήκε μια χώρα θλιβερή, πληγωμένη απ’ τον θυμό,
και δρόμους άδειους, δίχως γέλιο, δίχως γαλάζιο ουρανό.

Σ’ ένα σχολείο γνώρισε τον Ειρηναίο και τη Ζωή,
την Αγάπη και την Ευτυχία, που ήταν σαν άνοιξη πάνω στη γη.
«Οι μεγάλοι ξέχασαν να ακούν», τους είπε σιγανά,
«μα εσείς μπορείτε να τους το μάθετε ξανά".

Κάθισαν κάτω τα παιδιά, φωνάξαν τους μεγάλους

έγραψαν λόγια τρυφερά μέσα απ΄ τα φύλλα της καρδιάς.

Κι ξάφνου ο ουρανός καθάρισε από τον καπνό,

ο Μικρός Πρίγκιπας χαμογέλασε και γύρισε στον ουρανό.

Όταν ο μικρός πρίγκιπας επισκέφτηκε την Ελευσίνα

Ο μικρός πρίγκιπας ξύπνησε για ένα ακόμα πρωινό στο μικρό του πλανήτη, όπου ζούσε με το τριαντάφυλλό του και τα τρία ηφαίστεια. Άρχισε να ασχολείται με την καθαριότητα του μικρού του πλανήτη.

Στην αρχή δεν είχε καθόλου όρεξη να το κάνει.

"Γιατί θα πρέπει να καθαρίζω συνέχεια τον πλανήτη μου, είναι βαρετό".

Μετά όμως σκέφτηκε πως αν δεν καθαρίζει τακτικά, ο πλανήτης του θα γίνει βρόμικος και το τριαντάφυλλο του θα μαραθεί.

"Σε ευχαριστώ παρά πολύ που καθαρίζεις τον πλανήτη και μας προσέχεις", είπε το τριαντάφυλλο. "Μακάρι να πρόσεχαν όλοι το μέρος που ζουν ώστε να μην το βρομίζουν και να το μολύνουν".

"Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον που δεν προσέχει το περιβάλλον" είπε ο μικρός πρίγκιπας.

"Κι όμως, ξέρω ένα τέτοιο μέρος. Ξεκινάμε;"

Μετά απο ένα σύντομο ταξίδι, προσγειώθηκαν σε ένα μέρος πολύ 

καταθλιπτικό. Ο ουρανός ήταν σκοτεινός από τον καπνό που έβγαινε από τις καμινάδες τεράστιων εργοστασίων. Ο αέρας ήταν τόσο μολυσμένος που πολλοί άνθρωποι κυκλοφορούσαν φορώντας μάσκες

στα πρόσωπα.

"Δεν έχω ξαναδεί τόσο βρόμικο μέρος, που είμαστε;" ρώτησε σαστισμένος ο μικρός πρίγκιπας.

"Λέγεται Ελευσύνα" είπε το τριαντάφυλλο. "Σε έφερα εδώ για να δεις τι γίνεται όταν δεν φροντίζουμε το περιβάλλον"

"Όχι, όχι, δεν πρόκειται να αφήσω τον πλανήτη μου να γίνει ποτέ έτσι, θα τον φροντίζω πάντα! Πάμε πίσω τώρα;"

Φτάνοντας πίσω στον πλανήτη του, χάρηκε που είδε τα ηφαίστεια του

 να είναι καθαρά όπως όλος ο πλανήτης.

                                                                 Θωμάς Κατσούλης

...και έτσι ο μικρός πρίγκιπας έπεσε και έκλαψε γοερά......

και ύστερα.......