Ταξίδια στο μέλλον 🔮 

Ο Χιν-γιον-κουν ένα Κινεζάκι, περνά όλη του τη μέρα στο σχολείο, σε δραστηριότητες και στο σπίτι. Δεν είναι ότι είναι φυλακισμένος, αλλά πάντα σκέφτεται πώς ήταν παλιά και πώς τώρα. Άμα δεις το δωμάτιό του, είναι γεμάτο με ζωγραφιές που πάνω γράφουν ημερομηνίες από τη μέχρι τώρα ζωή του. Για το 2026 έχει βάλει και τίτλο. «Η εποχή των AI».

Θέλει πολύ να δει πώς θα είναι από το 2050 και μετά. Πάντα πίστευε στον εαυτό του και πάντα είχε την ελπίδα ότι θα καταφέρει να φτιάξει μια χρονομηχανή. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο περνούσε όλη του τη μέρα σπίτι. Ιδανικά στο γραφείο του, που βρισκόταν στο υπόγειο. Εκεί είχε κι άλλα πράγματα, όπως κατσαβίδια, βίδες, ξύλα και πολλά, πολλά μέταλλα. Με όλα αυτά, συν τα γρανάζια κι άλλα υλικά, προσπάθησε μια μέρα να φτιάξει τη χρονομηχανή των ονείρων του.

Οι γονείς του νόμιζαν ότι το γραφείο είναι στο υπόγειο, γιατί δεν θέλει να το χρησιμοποιεί. Δεν ήξεραν τίποτα για τα διάφορα αιχμηρά αντικείμενα. Ένα βράδυ, λοιπόν, που όλοι κοιμόντουσαν βαθιά, το μικρό αγόρι κατέβηκε στο υπόγειο και δούλεψε ασταμάτητα όλο το βράδυ. Είχε κουραστεί πολύ, αλλά άξιζε τον κόπο! Και τα κατάφερε! Ή έτσι νόμιζε…

Το επόμενο πρωί, όταν ξύπνησε, είδε ότι ήταν στο υπόγειο χωρίς να έχει δίπλα του καμία χρονομηχανή. Στενοχωρήθηκε πολύ αλλά δεν έχασε ποτέ την ελπίδα ότι θα τα καταφέρει. Εξάλλου, πάντα μα πάντα η σκληρή δουλειά ανταμείβεται! Πιστέψτε στον εαυτό σας!

              Ο μύθος της ελπίδας

Κάποτε, στα πολύ παλιά χρόνια, τον πλανήτη μας γύριζαν κάποιες πολύ κακές συνήθειες, όπως η απληστία και η φτώχεια. Οι άνθρωποι πολεμούσαν, έκλεβαν και εξαπατούσαν. Ήταν σαν να μην είχαν συναισθήματα.

Λίγοι άνθρωποι πίστευαν, ήλπιζαν, είχαν μια φλόγα μέσα τους που δεν έλεγε να σβήσει. Το κακό όμως ήταν ότι οι άνθρωποι δεν ήταν φίλοι κι έτσι δεν μπορούσαν να πετύχουν τον σκοπό τους: να έρθει στη γη η θεά Ελπίδα.

Ώσπου, μια ηλιόλουστη μέρα του Απρίλη, δύο αδέρφια ξεκινούν από τα Ουράλια Όρη της Ρωσίας να βρουν τους άλλους πιστούς του κόσμου. Τα ονόματά τους ήταν Γιόβερ και Ένταρ.

Πέρασαν από διάφορες ηπείρους και είχαν μια ομάδα γύρω στα εκατό άτομα. Οι γονείς όλων αυτών ήταν στρατιώτες. Τα παιδιά γύριζαν τον κόσμο, ψάχνοντας να βρουν μύθους που θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν.

Μια μέρα ρώτησαν έναν μοναχό κι αυτός τους είπε πως η Ελπίδα κρύβεται κάπου σε μια σπηλιά κοντά στη Μελβούρνη και τη φύλαγε ένας τρομερός γίγαντας. Τα παιδιά κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να νικήσουν τον γίγαντα μόνα. Χρειάζονταν τη βοήθεια των γονιών τους.

Έτσι κι έγινε. Τα εκατό άτομα έγιναν τριακόσια και παρατάχθηκαν γύρω από τον γίγαντα. Αυτός με το που τους είδε το έβαλε στα πόδια. Ύστερα οι άντρες άνοιξαν τη σπηλιά και η Ελπίδα βγήκε και κυρίευσε τον κόσμο.