Στα πολύ μεγάλα βάθη του Ειρηνικού ωκεανού βρίσκεται η κοινωνία των ψαριών. 

Στην κοινωνία αυτή ζει και ο Αγαποψαρούλης, ένα μικρό κόκκινο ψαράκι σε σχήμα καρδιάς.

Στο βυθό του ωκεανού τα ψαράκια ζούσαν μέσα στα πολύχρωμα κοράλλια.

Κάθε πρωί οι κυρίες Τσούχτρες καλούσαν τα μικρά ψαράκια για να πάνε στο σχολείο.

Κύριες Τσούχτρες:

"Ελάτε μικρά ψαράκια, ετοιμαστείτε για το σχολείο. Φτιάξτε τις τσάντες σας, πάρτε τα τσαντάκια με τα φύκια σας και ελάτε μαζί μας".

Είναι η πρώτη μέρα στο Θαλάσσιο Σχολείο και ο σοφός δάσκαλος, ο κύριος Μπαρμπούνης καλωσορίζει τα ψαράκια.

Αγαποψαρούλης:
Καλημέρα σας, κύριε Μπαρμπούνη! Σήμερα θα μάθουμε κάτι καινούριο;

Κύριος Μπαρμπούνης:
Καλημέρα, Αγαποψαρούλη! Φυσικά! Σήμερα θα μιλήσουμε για τη φιλία και τη συνεργασία στη θάλασσα.

Ιππόκαμπος:
Δηλαδή πώς μπορούμε να βοηθάμε ο ένας τον άλλον;

Κύριος Μπαρμπούνης:
Ακριβώς! Για παράδειγμα, αν ένα ψαράκι χαθεί, τι κάνουμε;

Αγαποψαρούλης:
Το βοηθάμε να βρει τον δρόμο του! 

Χελωνάκι:
Και αν κάποιος φοβάται;

Κύριος Μπαρμπούνης: 

Του δίνουμε θάρρος και δεν τον αφήνουμε μόνο του.

Μια μέρα στο θαλάσσιο σχολείο, ο Αγαποψαρούλης μπήκε χαρούμενος στην τάξη, όπως πάντα.

 Όμως, μερικά ψαράκια άρχισαν να τον κοιτούν περίεργα…

Την ώρα του διαλείμματος πολλά ψαράκια άρχισαν να γελάνε και να κοροϊδεύουν τον Αγαποψαρούλη για το σχήμα του...

Εκείνος αμίλητος χαμήλωσε το βλέμμα του. Ντρεπόταν τόσο πολύ...

Ο Αγαποψαρούλης απομακρύνθηκε λίγο και κάθισε μόνος του δίπλα στα κοράλλια.

Σκεφτόταν:

«Γιατί γελάνε μαζί μου;»

«Μήπως το σχήμα μου είναι παράξενο;»

«Θα ήθελα να με αγαπούν όπως αγαπώ κι εγώ όλους τους άλλους...»

Μικρά δάκρυα εμφανίστηκαν στα μάτια του, αλλά βαθιά μέσα στην καρδιά του δεν έχασε την καλοσύνη του.

Εκείνη τη στιγμή πλησίασε ο κύριος Μπαρμπούνης και με πολύ αυστηρό ύφος είπε στα ψαράκια:

Τα ψαράκια κατέβασαν το κεφάλι τους και σκέφτηκαν τα λόγια του κυρίου Μπαρμπούνη.

Ο Αγαποψαρούλης σκούπισε τα δάκρυά του και τον κοίταξε προσεκτικά.

Τότε ο κύριος Μπαρμπούνης χαμογέλασε και αποφάσισε να τους εξηγήσει γιατί η διαφορετικότητα είναι κάτι ξεχωριστό.

Ίσως αυτό που έκανε τον Αγαποψαρούλη διαφορετικό να ήταν και το πιο όμορφο χαρακτηριστικό του...

Άλλη μια μέρα είχε ξημερώσει στον όμορφο βυθό.

Τα ψαράκια ήταν χαρούμενα, τα κοράλλια φωτεινά, τα φυτά χόρευαν απαλά και οι φυσαλίδες ανέβαιναν παιχνιδιάρικα προς την επιφάνεια.

Ξαφνικά όμως… κάτι άλλαξε.

Ένα πρωί, ο βυθός έγινε σκοτεινός και θολός.

Το φως είχε χαθεί και κανείς δεν ήξερε γιατί...

Ψαράκι μπλέ (ανήσυχο):
Τι συμβαίνει; Δεν βλέπω τίποτα!

Ψαράκι κίτρινο:
Τα φωτεινά κοράλλια έσβησαν…

Ψαράκι πράσινο (φοβισμένο):
Φοβάμαι… ο βυθός δεν είναι πια όμορφος…

Τα ψαράκια άρχισαν να πανικοβάλλονται. Κανένα δεν ήξερε τι να κάνει.

Τότε εμφανίστηκε ο Αγαποψαρούλης 

Τα ψαράκια γεμάτα τρόμο αντίκρισαν ένα βυθό γεμάτο σκουπίδια! Άρχισαν να φοβούνται για την υγεία τους. Δεν ήξεραν τι να κάνουν...

Τότε ο Αγαποψαρούλης, πλησίασε τους φίλους του.

Αγαποψαρούλης:
Μην φοβάστε… αν είμαστε μαζί, θα βρούμε λύση!

Ιππόκαμπος:
Μα πώς; Είμαστε μικροί…

Αγαποψαρούλης (χαμογελώντας):
Μπορεί να είμαστε μικροί… αλλά μαζί είμαστε δυνατοί!

Πριν κάνουν οτιδήποτε κολυμπούν γρήγορα στον κύριο Μπαρμπούνη. 

Η γνώση και η σοφία του αυτές τις δύσκολες στιγμές είναι το οξυγόνο στις φυσαλίδες τους...

Οι συμβουλές που τους έδωσε βοήθησαν να λύσουν το πρόβλημα πολύ γρήγορα!

Τα ψαράκια παρατήρησαν προσεκτικά τους κάδους και έμαθαν να ξεχωρίζουν το πλαστικό, το χαρτί και τα υπόλοιπα απορρίμματα.

Ο Αγαποψαρούλης χαμογέλασε.

Αμέσως τα ψαράκια, γεμάτα ενθουσιασμό, ξεκίνησαν όλα μαζί τη μεγάλη επιχείρηση "η σκούπα του βυθού". Εργάστηκαν ομαδικά και με σύστημα.

Ύστερα από πολλή δουλειά, ο βυθός άρχισε να αλλάζει.

Το νερό έγινε πιο καθαρό.

Τα φύκια ξαναχόρεψαν απαλά.

Τα κοράλλια άρχισαν να λάμπουν.

Και τότε...

Μια χρυσή αχτίδα φωτός πέρασε μέσα από το νερό!

Μία αχτίδα έγινε δύο.

Δύο έγιναν δέκα!

Ολόκληρος ο βυθός φωτίστηκε ξανά.

Τα ψαράκια κοιτούσαν γύρω τους περήφανα για όσα είχαν καταφέρει μαζί. Ο Αγαποψαρούλης χαμογελούσε, γιατί ήξερε πως όταν υπάρχει αγάπη, συνεργασία και καλή θέληση, κανένα πρόβλημα δεν είναι τόσο μεγάλο.

Από εκείνη την ημέρα, όλοι φρόντιζαν τον βυθό και βοηθούσαν ο ένας τον άλλον.

Μαζί μπορούμε να πετύχουμε περισσότερα από ό,τι μόνοι μας! Όλοι μαζί είμαστε πάντα πιο δυνατοί