Η Μαρίνα είναι ένα κορίτσι που αγαπούσε πολύ τα χρώματα. Όμως, τον τελευταίο καιρό, η σχολική της τσάντα είχε γίνει παράξενα βαριά. Δεν έφταιγαν τα βιβλία, ούτε τα τετράδια. Έφταιγαν τα γκρίζα σύννεφα.

Κάθε φορά που κάποιος την έσπρωχνε στον διάδρομο, κάθε φορά που μια παρέα  ψιθύριζε και γελούσε κρυφά πίσω από την πλάτη της, ή όταν την φώναζαν με ονόματα που την πλήγωναν, ένα μικρό γκρίζο σύννεφο γλιστρούσε μέσα στην τσάντα της.

Το βάρος της σιωπής

Μέχρι την Παρασκευή, η Μαρίνα περπατούσε σκυφτή. Η τσάντα  ήταν πια τόσο βαριά που ένιωθε πως θα την κολλούσε στο πάτωμα.

Φοβόταν πως, αν άνοιγε το στόμα της, τα σύννεφα θα γίνονταν καταιγίδα και θα έβρεχε μέσα στην τάξη.

Η συνάντηση με τη Νεφέλη

Μια μέρα, η Νεφέλη, μια συμμαθήτριά της που παρατηρούσε τα πάντα με τα μεγάλα της γυαλιά, την πλησίασε. «Μαρίνα, γιατί η τσάντα σου βγάζει καπνούς;» ρώτησε. «Δεν είναι καπνοί», ψιθύρισε η Μαρίνα. «Είναι σύννεφα. Είναι οι λέξεις που με πονάνε και οι στιγμές που ένιωσα μόνη».

Η Νεφέλη δεν γέλασε. Αντίθετα, άνοιξε τη δική της τσάντα. «Κι εγώ είχα ένα πέρυσι», είπε. «Ξέρεις πώς έφυγε; Μοιράστηκα το βάρος».

Η δύναμη της φωνής

Η Νεφέλη έπιασε το χέρι της Μαρίνας και μαζί πήγαν στη   δασκάλα τους. Η Μαρίνα, με τρεμάμενη φωνή, άνοιξε το φερμουάρ της τσάντας  της και άρχισε να μιλάει.

Καθώς έλεγε τι την στεναχωρούσε, συνέβη κάτι μαγικό. Το πρώτο σύννεφο βγήκε από την τσάντα και έγινε ήλιος . Η δασκάλα μάζεψε όλα τα παιδιά σε έναν κύκλο. Μίλησαν για το πώς οι λέξεις μπορούν να γίνουν είτε «αγκάθια» είτε «φτερά». Τα παιδιά που πλήγωναν τη Μαρίνα, βλέποντας το βάρος που κουβαλούσε, κατάλαβαν πως το «αστείο» τους δεν ήταν καθόλου αστείο.

Ένα φωτεινό τέλος

Μέχρι το μεσημέρι, η τσάντα της Μαρίνας ήταν ελαφριά σαν πούπουλο. Τα γκρίζα σύννεφα είχαν σκορπίσει και στη θέση τους υπήρχε πάλι χώρος για τα χρωματιστά  μολύβια και τα όνειρά της.

Η Μαρίνα κοίταξε τους συμμαθητές της και χαμογέλασε. Ήξερε πια πως, αν ποτέ ένα σύννεφο προσπαθούσε να τρυπώσει ξανά στην τσάντα της, δεν θα το κρατούσε κρυφό. Θα το έκανε λέξεις, και οι λέξεις θα το έδιωχναν μακριά.

Το παραμύθι δημιουργήθηκε για να θυμίζει σε όλους μας ότι ο σχολικός εκφοβισμός δεν είναι παιχνίδι, αλλά μια βαριά σκιά που κανένα παιδί δεν πρέπει να κουβαλάει μόνο του. Μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε τα "γκρίζα σύννεφα" στις τσάντες των φίλων μας, να σπάμε τη σιωπή και να μεταμορφώνουμε τα αγκάθια σε φτερά.

Στο σχολείο μας, επιλέγουμε την καλοσύνη, γιατί όταν οι λέξεις μας γίνονται γέφυρες και όχι τείχη, ο ήλιος πάντα κερδίζει τα σύννεφα.»

ΤΕΛΟΣ

ΤΕΛΟΣ