Αφιερώνουμε αυτό το παραμύθι στους γονείς μας, στους συμμαθητές ,στους φίλους και στους δασκάλους μας. Ελπίζουμε να σας αρέσει. Καλή απόλαυση και καλό διάβασμα!

Εκείνο το πρωί πριν το φώς του ήλιου προλάβει να περάσει μέσα από τη φυλλωσιά του δάσους ξεπρόβαλε από μέσα ένας γενναίος άντρας,  ο Ηρακλής. Δεν κουβαλούσε το ρόπαλο του και δεν φορούσε την λεοντή του , όμως  στην ζώνη του είχε ένα πουγκί με  τη μοβ λαμπερή γύρη που είχε μαζέψει από τις λεβάντες του δάσους.

Εκεί που ήταν όλα ήρεμα ο Ηρακλής άκουσε στις ειδήσεις πως στο δάσος υπάρχει ένας ψηλός πύργος  που φτάνει μέχρι τα σύννεφα.Όλοι το λένε άπιαστο,  γιατί το τέρας το έκτισε έτσι για να μην μπορεί να το συλλάβει  ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Ο Ηρακλής ένιωθε  αγωνία για το πώς έμοιαζε...

O Ηρακλής έβγαλε απο την ζώνη του μια μοβ λαμπερή γύρη  λεβάντας που την είχε μάζεψει με πολυ κόπο από τις άγριες λεβάντες του δάσους. Σκόπευε να υπνωτίσει το τέρας και να σώσει τα παιδιά.

Φτάνοντας στον τεράστιο πύργο ο Ηρακλής άνοιξε την βαριά του πόρτα  ... Όταν τρύπώσε μέσα στον πύργο είδε μπροστά του αμέτρητες πόρτες .  Κραυγές  και τσιριχτά ακούγονταν παντού... τρυπόντας την ατμόσφαιρα.

Προσπάθησε  να ανεβεί τις σκάλες όμως αυτές  εξαφανίζονταν  .   Έτσι χάθηκε στους πολύπλοκους διαδρόμους του  πύργου. Σε κάθε βήμα τουτ προς την  κάθε πόρτα ακουγόνταν φωνές παιδιών.

Παρόλο που τα σκαλιά εξαφανίζονταν ο Ηρακλής στο τέλος τα κατάφερε πηδώντας με μεγάλα βήματα . 'Οταν αντίκρυσε  το τέρας κοιμισμένο  ανατρίχιασε, γιατί ήταν κακάσχημο, από σκληρή πέτρα , με χρυσά κέρατα και πολύ δυνατό. Αν και κοιμισμένο φαινόταν ,πολύ θυμωμένο και αγριωπό πιο πολύ και από το Λιοντάρι της Νεμέας!