Σε όλες τις περιόδους της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, η φύση αποτέλεσε πηγή έμπνευσης της ποιητικής δημιουργίας.

Είμαι ο Δ. Σολωμός. Στους  «Ελεύθερους Πολιορκημένους», η φύση, με την ομορφιά, τα χρώματα και τους ήχους της, είναι «μάγεμα» και «όνειρο» και γίνεται ο πειρασμός που καλεί τους πολιορκημένους να χαρούν τη γιορτή της πλάσης, ξεχνώντας το χρέος προς την πατρίδα.

Είμαι ο Γιώργος Σεφέρης. Με μία πανέμορφη εικόνα του ελληνικού τοπίου, στο ποίημα «Λίγο ακόμα», προσδοκώ ότι οι ανθισμένες αμυγδαλιές, τα αρχαία μάρμαρα, ο λαμπερός ήλιος και η κυματώδης θάλασσα θα φέρουν την, ατομική και εθνική, πνευματική και πολιτιστική ανάταση.

      Είμαι ο Γιάννης Ρίτσος. Στο ποίημά μου «Ο Τόπος μας», εικονογραφώ το ελληνικό τοπίο, περιγράφοντας τα χαρακτηριστικά στοιχεία που το αντιπροσωπεύουν. Λόφοι, φτωχικά χωράφια, πέτρες,  λιόδεντρα και αμπέλια συνθέτουν τη λιτή ομορφιά του τόπου μας.