Ο Φοίβος ήταν ένα αγόρι που του άρεσε πολύ να ζωγραφίζει. Μια μέρα, στη σοφίτα του παππού του, βρήκε ένα παλιό, ξύλινο μολύβι που έλαμπε σαν αστέρι. Μόλις το ακούμπησε, ένιωσε μια μικρή ηλεκτρική εκκένωση στα δάχτυλά του.

Αποφάσισε να το δοκιμάσει στο μπλοκ του. Σχεδίασε ένα μικρό, πράσινο δράκο. Ξαφνικά, ο δράκος άρχισε να κουνάει την ουρά του, ξεπήδησε από το χαρτί και προσγειώθηκε πάνω στο γραφείο του

"Γεια σου! Με λένε Πίξελ," είπε ο δράκος με μια φωνή που ακουγόταν σαν τρίψιμο χαρτιού.!

Ο Φοίβος ενθουσιάστηκε, αλλά ο Πίξελ φαινόταν λυπημένος. "Ο κόσμος της Ζωγραφιστοχώρας χάνει τα χρώματά του," εξήγησε. "Ένας τεράστιος σβήστης περνάει από παντού και αφήνει πίσω του μόνο λευκό κενό!"

Ο Φοίβος επέστρεψε στο δωμάτιό του. Το μολύβι δεν έλαμπε πια, αλλά ο ίδιος ήξερε την αλήθεια. Κάθε φορά που ένιωθε δημιουργικός, ο κόσμος γύρω του γινόταν λίγο πιο πολύχρωμος.