Yıl 2145. Gökyüzünün sürekli neon moru bir sisle kaplı olduğu Neo-İstanbul’un en alt katmanlarında, teknoloji ve sefalet iç içe geçmişti. Genç yazılımcı Alp, rutubetli odasında eski bir veri kristalini tamir etmeye çalışıyordu. Şehrin üst katlarındaki elit tabaka dijital işlerine gömülmüşken, Alp aşağıda unutulmuş bir tarihin kırıntılarını topluyordu. Elindeki kristal, aniden titremeye ve odanın metal duvarlarına muazzam bir netlikte görüntüler yansıtmaya başladı.

Görüntülerde, şehrin betonlaşmadan önceki yemyeşil hali ve insanların doğayla kurduğu o hassas muvazene sergileniyordu. Bu, Alp için sıradan bir veri sızıntısı değil, yapay zekanın hüküm sürdüğü bu çağda