Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό, ζούσε ένα αγόρι που το έλεγαν Άρη. 

Ο Άρης χρησιμοποιούσε αμαξίδιο για να μετακινείται, αλλά αυτό δεν τον εμπόδιζε να γελάει, να παίζει και να ονειρεύεται μεγάλα ταξίδια. 

Ονειρευόταν να γνωρίσει όλο το κόσμο. Πώς όμως; Δεν μπορω το αμαξιδιο σκεφτόταν....

 ... οι σκέψεις του τον οδήγησαν στο δάσος .. ήταν τόσο λυπημένος... 

πως να κάνει πραγματικότητα αυτό το μεγάλο του όνειρο; 

Ώσπου ξαφνικά το αμαξιδιο του κόλλησε σε ένα κλαδί του δάσους... 

έβαλε τα κλάματα θα μείνω εδώ για πάντα σκέφτηκε... 

ώσπου τοτε….

.....από τα κλαδιά του δέντρου, εμφανίστηκε ένα φωτεινό πουλί με πολύχρωμα φτερά. «Μην κλαις Άρη», είπε με γλυκιά φωνή. «Δεν χρειάζεται να περπατάς για να ταξιδέψεις. Υπάρχει τρόπος να δεις όλο τον κόσμο!»

    Ο Άρης σήκωσε τα μάτια του με έκπληξη. «Πραγματικά; Πώς;» ρώτησε.

    Το πουλί άπλωσε τα φτερά του και πέταξε γύρω από το αμαξίδιο. Ξαφνικά, ένα μαγικό φως τύλιξε τον Άρη και το αμαξίδιο του. «Κρατήσου γερά», είπε το πουλί, «και θα πετάξουμε ….  …….εκεί όπου ονειρεύεσαι».

    Πέρασαν πάνω από την γειτονιά του Άρη, πάνω από ποτάμια, λίμνες και βουνά. 

Ο Άρης ένιωθε πραγματικά χαρούμενος, τα πάντα γύρω του κοιτούσε με ενθουσιασμό.

 Καθώς κοιτούσε κάτω είδε μια απέραντη έκταση από άμμο. «Που ήρθαμε»; ρώτησε γεμάτος αγωνία, μιας και πρώτη φορά επισκεπτόταν αυτό το όμορφο μέρος. 

Το πουλί του απάντησε «εδώ είναι η έρημος Σαχάρα, πλησιάζουμε στην Αφρική»…

 «Μπορούμε να κάνουμε μια στάση σε παρακαλώ»; είπε ο Άρης.

 «Μα και βέβαια, όμως πρώτα θα χρειαστούμε κάποιες προμήθειες…βλέπεις τα παιδάκια που ζουν εδώ στερούνται βασικά πράγματα…πάμε και θα δεις»!

    Μια στιγμή τους πήρε μόνο να συγκεντρώσουν λίγα τρόφιμα, φάρμακα, νερό, ρούχα και παιχνίδια….

«Τί περίεργα πράγματα είναι αυτά τα αχυρένια καλύβια»; ρώτησε από ψηλά ο Άρης το χρωματιστό πουλί και εκείνο του αποκρίθηκε:« Είναι τα σπίτια που ζουν οι άνθρωποι στην Αφρική»…

«Σε παρακαλώ φτερωτέ φίλε μου βιάσου…πάμε να δώσουμε χαρά στους φίλους μας».

 Αμέσως προσγειώθηκαν σε ένα χωριό πάνω σε λόφο χτισμένο με αχυρένιες καλύβες και καλαμιές. 

Δίπλα τους στέκονταν ο Βίνσεντ, η Μαχάσιν, η Ναντίν, ο Ίζα…παιδιά σκυθρωπά, ατημέλητα με παλιά και σκισμένα ρούχα.

 Ο Άρης ένιωσε ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια θλίψη τον κυρίευσε. 

«Είμαι ο Άρης και αυτός είναι ο φτερωτός φίλος μου. Θέλετε να παίξουμε»;  Έπαιξαν με τις ώρες, μοίρασαν τα δώρα τους και συνέχισαν το ταξίδι τους για άλλα μέρη… 

    Επόμενη στάση….

    …. η Γαλλία με πρωτεύουσα το Παρίσι!

    Πήγε εκεί μαζί με τον φτερωτό του φίλο για να διασκεδάσει, να ταξιδέψει.. Στην πρώτη παιδική χαρά που συνάντησε έκανε μια στάση και συνάντησε παιδιά από την Γαλλία αλλά και παιδιά που ήταν από την Ελλάδα και πήγαν να ζήσουν εκεί. Όλη μέρα έπαιζαν κι έκαναν κούνια.

    Στο Παρίσι έκανε πολύ κρύο γιατί χιόνιζε κι ο Άρης έπαιζε χιονοπόλεμο με τον φτερωτό του φίλο, όμως ο Άρης ήθελε να κάνει κάτι άλλο γιατί βαρέθηκε να παίζει μόνος του, όμως δεν έβρισκε κάποια κούνια που να μπορεί να κάνει κι αυτός. Ένα παιδάκι στην παιδική χαρά, από τη Γαλλία, τον πλησίασε και του είπε ότι υπάρχει μια κούνια και για εκείνον, μια κούνια που δεν είχε ξανασυναντήσει σε κανένα άλλο μέρος που είχε πάει.. Είχε κόκκινο χρώμα και στη μέση μια θέση για να μπορεί να ανέβει το αμαξίδιο του Άρη. 

    Ο Άρης ήταν πάρα πολύ χαρούμενος: «Επιτέλους, βρήκα μια παιδική χαρά που μπορώ να παίξω κι εγώ!» και ήταν ακόμα πιο χαρούμενος που γνώρισε καινούριους φίλους. Καθώς έκαναν κούνια, συζητούσε με τα υπόλοιπα παιδιά που ήταν εκεί για τα συναισθήματά του: «Δεν μπορώ να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου, δηλαδή στο να ταξιδεύω αλλά τελικά σε αυτό εδώ το μέρος νιώθω ότι τα έχω καταφέρει».

    Όπως έπαιζαν και συζητούσαν, έπιασε μια χιονοθύελλα και τα παιδιά φοβήθηκαν κι άρχισαν να τρέχουν προς τους γονείς τους για να πάνε στα σπίτια τους. Όμως ο καινούριος του φίλος που τον έλεγαν Ζεν (Jean), έμεινε πίσω και πήγε να βοηθήσει τον Άρη γιατί ήξερε ότι ήταν μόνος του και τον πήρε μαζί του στο σπίτι!

    Ο Άρης είπε στον Ζεν: «Νιώθω τρισευτυχισμένος που σε έχω γνωρίσει, είσαι τόσο σημαντικός για εμένα. Τελικά πόσο σημαντικό είναι να έχεις φίλους στη ζωή σου;», είπε.Καθισμένοι στον καναπέ του σπιτιού ένιωθε μεγάλη ασφάλεια και πολλή ζεστασιά, καθώς έπιναν τη ζεστή τους σοκολάτα κι έκαναν μια συμφωνία να πάνε το επόμενο ταξίδι τους,  μαζί!

    Όπου ήταν…

Η Ζάκυνθος….Στο υπέροχο εκείνο νησί που μένει μόνιμα ο αγαπημένος

φίλος του Άρη ο Διονύσης.“Τί λες Ζεν πάμε Ζάκυνθο όταν έρθει η Άνοιξη”;

“Ναιιιιιιι απάντησε γεμάτος ενθουσιασμό ο Ζέν….

Το πολύχρωμο πουλί κούνησε με χαρά τα φτερά του….. “Ανεβείτε” είπε “θα

σας πάω μια βόλτα σε όλη την Ευρώπη να τη δείτε από ψηλά και ώσπου να

φτάσουμε στην Ελλάδα ο καιρός θα έχει ζεστάνει”…

Έτσι και έγινε…….. Υπέροχη η Ευρώπη….Ισπανία -Πορτογαλία, Ιταλία…..

Πέρασε ο καιρός…… Έφτασε η Άνοιξη και η φύση είχε φορέσει το πολύχρωμο φουστάνι της……

Οι φίλοι μας πετούσαν ψηλά ...πολυυυυύ ψηλαααά…..

Να και η Ελλάδα ντυμένη στα γαλάζια….

Ο Άρης και ο Ζεν απολάμβαναν να βλέπουν από ψηλά τις υπέροχες γαλαζοπράσινες θάλασσες του Ιονίου. “Οι Γαλάζιες Σπηλιές” φώναξε με ενθουσιασμό ο Άρης. “ Να και το Ναυάγιο” Ο Ζεν δεν είχε σταματήσει να φωτογραφίζει αυτά τα υπέροχα τοπία.Είχε μαγευτεί από την ομορφιά της φύσης…..“Φτάσαμε... Να το σπίτι του φίλου μου του Διονύση….”

Το πολύχρωμο πουλί οδήγησε τους φίλους μας σε ένα καταπράσινο κήπο… Στησυνέχεια ακολούθησαν ένα μικρό πλακόστρωτο μονοπάτι και έφτασαν σε μια μεγάληξύλινη πόρτα….Χτύπησαν το κουδούνι και…..

Άνοιξε η πόρτα και ένας πανέμορφος χνουδωτός σκύλος έτρεξε ξαφνικά στην

αγκαλιά του Άρη και άρχισε να παίζει μαζί του….

“Άρη πως βρέθηκες εδώ;” είπε, μια γλυκύτατη χαμογελαστή κυρία….”Ήρθα μαζί με τον φίλο μου τον Ζεν να δω τον Διονύση και να του τον γνωρίσω. Είναι εδώ;”Ρώτησε ο Άρης.“ Τι ωραία έκπληξη … Χάρηκα Ζεν είμαι η μητέρα του Διονύση” είπε με ήρεμη φωνή…. “ Πάω να τον φωνάξω” συνέχισε…. “Ρούντι έλα” φώναξε… Ύστερα από λίγη ώρα εμφανίστηκε στο διάδρομο ένα ξανθό αγόρι κρατώντας τολουρί του σκύλου του….-“Άρη καλέ μου φίλε πόσο χαίρομαι που ήρθες...Δεν είσαι μόνος μου είπε η μαμά...” -“Διονύση μου πόσο μου έλειψες” είπε ο Άρης με δυνατή φωνή και έτρεξε να τον αγκαλιάσει….. “ Από εδώ ο φίλος μου ο Ζεν από το Παρίσι….Ζεν να σου γνωρίσω τον Διονύση.. Είμαστε χρόνια φίλοι….”Ο Ζεν αγκάλιασε τον Διονύση ένιωσε τόσο ζεστά και φιλόξενα σε εκείνο το σπίτι.“ Χάρηκα πολύ Ζεν. Είμαι ο Διονύσης και από εδώ ο σκύλος οδηγός μου ο Ρούντι.”είπε Διονύσης.Ο Ρούντι δεν άφησε τον Διονύση να συνεχίσει και ανέβηκε με όλο του το σώμα επάνω στον Ζεν και γάβγιζε χαρούμενος…Μπήκαν στο σπίτι και κάθισαν στο σαλόνι… “Κάνουμε τον γύρο του Κόσμου..” είπεο ΄Άρης . Όλο το απόγευμα διηγούνταν ιστορίες παλιές καινούργιες και μιλούσαν και για τις χώρες που είχαν γυρίσει με τον φτερωτό τους φίλο, το πουλί που ξεκουραζόταν έξω στον κήπο. Μάλιστα ο Διονύσης σε μια στιγμή με την βοήθεια του Ρούντι πήγε στο καβαλέτο του και ζωγράφισε αυτόν τον κόσμο όπως τον φαντάστηκε από τις διηγήσεις των φίλων του, χρησιμοποιώντας όλα του τα φωτεινά χρώματα.

Έφτασε η νύχτα. Όλοι ξάπλωσαν και είδαν στα όνειρα τους….ένα πολύχρωμο

ειρηνικό κόσμο.Το επόμενο πρωί… πήγαν παραλία….Εκεί συνάντησαν την Λόνα την χελώνα. Έπαιζαν όλοι μαζί με τις ώρες Ο Ρούντι δεν είχε σταματήσει να παίζει με το πουλί.. Ο Διονύσης μαζί με τον Ζέν τον Άρη και τη Λόνα. Ανέβαιναν συνέχεια στο καβούκι της…. Μαζί τους ήρθαν και έπαιξαν και κάτι μικρά ψαράκια…..Πέρασε η ώρα .. έφτασε το απόγευμα…ο ήλιος άρχισε να χάνεται... “Φίλε μου έφτασε η ώρα να φύγουμε….” είπε ο Άρης.

“Περιμένετε λίγο” είπε ο Διονύσης. “Ας περάσουμε από το σπίτι να κάνετε μπάνιο και να σας δώσω κάτι” Αποχαιρέτισαν την Λόνα τη Χελώνα και επέστρεψαν στο σπίτι. Όταν ετοιμάστηκαν και έφτασε η ώρα του αποχαιρετισμού, τους πλησίασε ο Διονύσης, η μητέρα του και ο Ρούντι και τους αγκάλιασαν σφικτά.Ύστερα ο Διονύσης πήρε στα χέρια του τον πίνακα που είχε ζωγραφίσει την προηγούμενη μέρα και τον έδωσε στον φίλο του τον Άρη.

Στη συνέχεια ζήτησε από την μητέρα του ένα κομμάτι χαρτί και έναν φάκελο…

’Έγραψε στο χαρτί με την γραφή Braille μια ευχή για τους φίλους του το τύλιξε και το έβαλε στο φάκελο που ύστερα έδωσε στον Ζεν. Ο Άρης και ο Ζεν ανέβηκαν στον φτερωτό τους φίλο και ανέβηκαν ψηλά στον

ουρανό για να συνεχίσουν το ταξίδι τους στον υπόλοιπο κόσμο…

Τα αστέρια φώτιζαν τον ουρανό…. Ο Ζεν άνοιξε τον φάκελο που του έδωσε ο

Διονύσης και διάβασε “ ΚΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ”……Κοίταξε κάτω και είδε τον Διονύση να τους χαιρετά από το παράθυρό του….“Καλά ταξίδια φίλοι μου”….

Και το ταξίδι συνεχίζεται για……