Συγγραφική ομάδα και   εικονογράφηση 

Θωμαΐς Κ.

Έλενα Κ.

Αικατερίνη - Παναγιώτα Λ.

Αθανάσιος Λ.

Βασίλειος Μ.

Κωνσταντίνος Μ.

Κωνσταντίνα Μ.

Ζαφειρία Μ.

Βασιλική Μ.

Ιωάννης Ν.

Αναστάσιος Ν.  

Κωνσταντίνος - Άγγελος Ο.

Κυριακή Π.

Χριστίνα Π.

Μαρία - Ιωάννα Π.

Αχιλλέας Π.

Άγγελος Ρ.

Αντώνιος Σ.

Αθηνά Τ.

                                                        Επιμέλεια       : Αβτζόγλου Ελένη     

                                       Εικαστική  επιμέλεια     : Δημοπούλου Μαρίλια  

Οι πίνακες που ενέπνευσαν τους συγγραφείς

Μια φορά κι έναν καιρό, σ' έναν όμορφο τόπο, ζούσε η Χλόη, ένα χαρούμενο κορίτσι, που αγαπούσε πολύ τα λουλούδια και τον χορό.

Καθημερινά  πήγαινε βόλτα στην εξοχή. Χόρευε ανάμεσα στα αγριολούλουδα, μιλούσε με τα πουλιά, έπαιζε με τις πεταλούδες. Της άρεσε να κόβει πολύχρωμες μαργαρίτες και να στολίζει το καπέλο της.

Μια μέρα, είδε από μακριά κάποια παιδιά να παίζουν στην ακρογιαλιά. 

- Πόσο θα ήθελα να γίνω φίλη τους, σκέφτηκε.

Τα πλησίασε χαρούμενη και ζήτησε να μπει στην παρέα τους.

Τα παιδιά την κοίταξαν περίεργα κι άρχισαν να γελούν. Την κορόιδευαν για το καπέλο της. Το τράβηξαν, το ποδοπάτησαν και το πέταξαν στις λάσπες.

  Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της Χλόης.

- Μη στεναχωριέσαι. Θα παίζουμε μαζί, την παρηγόρησαν οι μαργαρίτες.

- Σίγουρα ο σοφός σκύλος μπορεί να σε βοηθήσει, της είπαν οι πεταλούδες.

Οι παπαγάλοι έτρεξαν στο δάσος με τα έλατα. Βρήκαν τον σοφό σκύλο πάνω σ' έναν βράχο.

- Να ειδοποιήσετε τα σύννεφα, που τα βλέπουν όλα από ψηλά, τους συμβούλεψε.

Πέταξαν οι παπαγάλοι ψηλά στον ουρανό. Τα σύννεφα θύμωσαν με την άσχημη συμπεριφορά των παιδιών. Έγιναν γκρίζα και έκρυψαν τον ήλιο. Φώναξαν τον φίλο τους τον άνεμο. Φύσηξε με όλη του τη δύναμη και ξεκίνησε μεγάλη θαλασσοταραχή     .

Τα παιδιά είδαν τεράστια κύματα να τους σκεπάζουν και να τους παρασέρνουν στα βαθιά. Πάλευαν να σωθούν. 

Φώναζαν.... Έκλαιγαν...

Η Χλόη άκουσε τις κραυγές τους. Τρόμαξε. Έτρεξε να δει τι συμβαίνει.

- Πώς να τους βοηθήσω; Κάτι πρέπει να κάνω, σκέφτηκε.

Το βρήκε! Κοίταξε τα άλογα κι έτρεξε κοντά τους.

- Ανέβα, της είπαν, και όρμησαν στην αφρισμένη θάλασσα.

Ένα - ένα τα τράβηξε η Χλόη πάνω στα άλογα.

Σε λίγο ήταν όλοι ασφαλείς στην αμμουδιά. Τα σύννεφα διαλύθηκαν, ο ήλιος φάνηκε λαμπερός στον ουρανό.

Τα παιδιά κατάλαβαν το λάθος τους.

- Συγνώμη, Χλόη! Σου φερθήκαμε άσχημα. Θα θέλαμε πολύ να έρθεις στην παρέα μας.

Από τότε η Χλόη και τα παιδιά, που έγιναν οι καλύτεροι φίλοι, ήταν κάθε μέρα μαζί. Έκαναν στεφάνια με τα λουλούδια, χόρευαν με τις πεταλούδες και τα πουλιά, έτρεχαν με τ' άγρια άλογα στην αμμουδιά. 

Από μακριά τους έβλεπε ο σοφός σκύλος και χαμογελούσε...

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!