Αφιερώνω την ιστορία στα αγαπημένα μου ανηψάκια, τον Κωνσταντίνο και την Καλλιστώ.

Δεν θα με πιάσεις ποτέ, Κωνσταντίνε! Είμαι πιο γρήγορη κι από τον άνεμο! Ο κήπος είναι όλος δικός μου!

Κοίτα πώς κουνάει τα φτερά της η πασχαλίτσα, Καλλιστώ... Χρειάζεται ησυχία για να πετάξει.

Είναι ο Ζιπ! Γιατί είναι τόσο ακίνητος;

Κοίτα, Κωνσταντίνε! Ένα μικρό κολίμπρι στο χώμα!

Κωνσταντίνε, θα το πιάσω! Θα το βάλω σε ένα κουτάκι και θα το δείχνω στους φίλους μου!

Στάσου, Καλλιστώ... Δες τα μάτια του. Τρέμει... Αν ήσουν εσύ τόσο μικρή, δεν θα φοβόσουν;

Η ενσυναίσθηση, Καλλιστώ, είναι να νιώθουμε ό,τι νιώθει ο άλλος. Ο Ζιπ δεν θέλει παιχνίδι, θέλει να νιώσει ασφαλής

Μα, θα παίξω μόνο μαζί του, δεν θα τον πειράξω.