Στα βάθη τoυ θαλάσσιου βυθού  της Μεσογείου μία Ποσειδωνία στεκόταν με δυσκολία όρθια. Πονούσε φρικτά καθώς είχε τραυματιστεί από την άγκυρα ενός πλοίου. Αισθανόταν τρόμο, γιατί δεν ήξερε αν θα ζήσει. Βογκούσε απελπισμένη. Το αίσθημα της αδικίας την έπνιγε. Δεν ήταν η πρώτη φορά που τραυματιζόταν μία Ποσειδωνία. 

- Τι έπαθες; Τι σου συμβαίνει Νηρηίδα; τη ρώτησε η Πασιθέα.

-Αδελφές μου τρέξτε! Η Νηρηίδα τραυματίστηκε, φώναξε πανικόβλητη η Προνόη.

-Πάλι οι Σιδερένιοι, σχολίασε η Φυλοδόκη.

-Μη φοβάστε, θα γίνω καλά με τη δική σας βοήθεια, τους είπε η Νηρηίδα.  

Αμέσως έσκυψαν όλες πάνω από τη Νηρηίδα για να της μεταδώσουν οξυγόνο, που παρήγαγαν παίρνοντας από τη μολυσμένη ατμόσφαιρα το διοξείδιο του άνθρακα. Η Νηρηίδα άρχισε να συνέρχεται. 

Οι μέρες περνούσαν αλλά η υγεία της Νηρηίδας δε βελτιώθηκε. Άρχισε να γίνεται κίτρινη μέχρι που η αναπνοή της σταμάτησε.  Οι Ποσειδωνίες ένιωσαν λύπη και πόνο, γιατί έχασαν μία ξεχωριστή αδελφή τους. Ο θυμός και η οργή γέμισαν τις ψυχές τους. Αποφάσισαν ότι έπρεπε να δράσουν. Έτσι άρχισαν να σκέφτονται και να ανταλλάσουν απόψεις. 

-Πρέπει να σταματήσουν όλα αυτά, φώναξε η Πασιθέα. 

- Ναι, συμφωνώ, απάντησε  η Προνόη. 

Φτάνει πια με τους Σιδερένιους και τις άγκυρές τους που καταστρέφουν το βυθό. 

Φτάνει πια με τους Ψαροπαγιδευτές που γδέρνουν την επιφάνειά μας και μας ξεριζώνουν. 

Φτάνει πια με τη μολυσμένη λάσπη  και τα σκουπίδια που πετάνε οι Σιδερένιοι στη θάλασσα.