Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένας βοσκός.

Του άρεσε να κάνει πλάκα στους υπόλοιπους στο χωριό συνέχεια.

«Παιδιά, ήρθε ο λύκος!» φώναζε.

Οι φίλοι του τρόμαζαν, αλλά εκείνος έλεγε ψέματα.

Εκείνοι θύμωναν μαζί του και εκείνος απλά γέλαγε...

 Αργότερα, ενώ περπάταγε βρήκε κάτω μια ξύλινη κούκλα.

«Είσαι καλά μικρέ;». Ρώτησε ο βοσκός.

«Ναι απλά με πόνεσαν τα ξύλινα ποδαράκια μου». Απάντησε η κούκλα.

-Πως σε λένε; Ρώτησε ο βοσκός.

-Πινόκιο με λένε! Απάντησε η ξύλινη κούκλα.

-Λοιπόν Πινόκιο, θα σου δείξω κάτι που θα έχει απίστευτη πλάκα. Θα πούμε στους υπόλοιπους στο χωριό ψέματα ότι ήρθε ο λύκος για να τους τρομάξουμε. 

-Μα κύριε, είπε ο Πινόκιο, δεν πρέπει να λέμε ψέματα. 

-Μα είναι πολύ αστείο, είπε ο βοσκός.

Ο Πινόκιο κοίταξε τον βοσκό και του είπε:
«Ξέρεις τι έμαθα από τα ψέματα; Δεν είναι μόνο ότι θα σε μπλέξουν αλλά και ότι σε κάνουν να χάνεις την εμπιστοσύνη των άλλων.»

Ο βοσκός τον κοίταξε προβληματισμένος. «Δηλαδή, αν πω ένα μικρό ψέμα, είναι τόσο κακό;» 

«Κάθε ψέμα είτε μικρό είτε μεγάλο είναι και μετά, κανείς δεν ξέρει αν λέμε την αλήθεια.» απάντησε ο πινόκιο.