W pewnej zwyczajnej klasie
stał sobie zwyczajny kosz.

A w tym koszu działy się rzeczy niezwykłe...

– Nikt mnie nie chce – szepnęła cicho stara butelka.

– Ja też jestem niepotrzebna – dodała stara koszulka.

Słoik tylko lekko zadźwięczał ze smutku.

Nagle drzwi klasy skrzypnęły. Do środka weszły dzieci. Nie miały peleryn ani czarodziejskich różdżek. 

Ale miały coś ważniejszego – pomysł i chęć działania.

 – Czy to wszystko zostanie wyrzucone? – zapytała Laura.

Gdy dzieci podeszły bliżej kosza, coś się poruszyło.

 – Czy ktoś nas słyszy? – odezwał się cichy głos.

Dzieci zamarły.

– To chyba niemożliwe… – szepnęła Hania.

– Jesteśmy tutaj… – powiedziały przedmioty.

– Kim jesteście? – zapytał Kuba.

– Jesteśmy przedmiotami, które ktoś uznał za niepotrzebne. Ale wciąż możemy być przydatne,jeśli ktoś da nam drugą szansę.

– Drugą szansę? – zdziwiła się Hania.

 – Tak! – szepnęły rzeczy.

 – Możecie nas przemienić w coś nowego – coś pięknego lub użytecznego.

Wszyscy spojrzeli po sobie i poczuli ekscytację.

Uczniowie spojrzeli na stare słoiki.

– Może spróbujemy? – zaproponowała Jaśmina.

Laura wzięła kilka słoików, Jaśmina farby i wstążki, a Kuba chwycił pędzel.

– Zobaczymy, co uda nam się zrobić – powiedziała Laura.

Malowali, ozdabiali i przyklejali różne dekoracje.

Słoiki stopniowo zmieniały się w kolorowe wazony.

– Dziękujemy. – szepnęły przedmioty.

Dzieci uśmiechnęły się, widząc, że ich wysiłek i pomysłowość dały rzeczom nowe życie.

Ale to nie był koniec....

Dzieci zauważyły, że niektóre słoiki mogą stać się jeszcze bardziej wyjątkowe.

 – Może zrobimy z nich świeczki? – zaproponowała Maja.

Wybrały naturalny wosk pszczeli i małe knoty, a potem wspólnie wlały wosk do słoików i udekorowały je.

 Gdy zapaliły świeczki, w sali zrobiło się ciepło i przytulnie.

– Nawet mała iskra może rozświetlić świat – powiedział Yurii.

Każdy patrzył na swoje dzieła i uśmiechał się z dumą – to dzięki ich pracy i pomysłowi słoiki zyskały nowe życie.

Kartony i różne materiały też zaczęły przyciągać uwagę dzieci.

 – Zrobimy z nich ramki? – zaproponował Paweł.

Dzieci wycinały, malowały i ozdabiały kartony.

 Wkrótce powstały kolorowe ramki.

– Teraz nasze wspomnienia mają swoje miejsce – szepnęła jedna z ramek.

 Dzieci uśmiechnęły się, widząc efekty swojej pracy.

Stare koszulki leżały cicho w kącie 

– A co z nami? – zapytały nie śmiało.

Zróbmy z nich torby – powiedział Paweł.

– Pokaże Wam jak to zrobić.

Po chwili torebki były już gotowe. 

Ze starych koszulek postały wyjątkowe torby,

które można wykorzystać wielokrotnie.

Dzieci poszły do kosza i zaczęły się zastanawiać co mogą zrobić.

– Zróbmy coś z butelek – zaproponowała Jaśmina.

– Zróbmy z nich doniczki – powiedziała Hania.

Przecięły butelki, wsypały trochę ziemi i zasadziły roślinki.

Każdego dnia podlewały je, obserwowały i dbały o nie.

Po kilku dniach pojawiły się pierwsze zielone listki.

– To naprawdę możliwe! – ucieszyła się Maja.

Dzieci nauczyły się, że cierpliwość i troska przynosi wspaniałe efekty.

Pewnego dnia dzieci zauważyły stos książek.

– Te już przeczytałam… – powiedziała Hania.

– Ja też – dodała Laura

Dzieci zorganizowały wymianę książek.

Książki wędrowały z rąk do rąk, zmieniając właścicieli, a ich historie były czytane na nowo.

– Tak jak rzeczy dostają drugie życie, tak książki mogą mieć kolejnych czytelników! – powiedziała Jaśmina.

Wszyscy usiedli razem i spojrzeli na swoje dzieła.

– To nie jest zwykła magia - powiedziała Maja.

– To efekt naszej pracy i pomysłów! - wykrzyknął Yurii.

– Możemy zmieniać, naprawiać i dzielić się z innymi - dodała Hania.

– Nic nie musi się kończyć jeśli damy temu drugą szansę - podsumował Paweł.

Rzeczy wokół nich wydawały się uśmiechać ciesząc się z nowych możliwości.

Gdy dzień się kończył, wszystko znów ucichło.

Ale zanim dzieci wyszły z klasy, usłyszały jeszcze jeden cichy głos:

– Pamiętajcie... 

Każda rzecz ma swoją historię.

A wy możecie napisać jej dalszy ciąg.

Zatrzymaj się na chwilę…

Rozejrzyj się wokół siebie.

Czy widzisz coś, co można zmienić?

Zasady, które zmieniają świat

 Bo magia drugiej szansy jest wszędzie… 

trzeba tylko ją zauważyć.

 A Ty … jaką historię napiszesz dalej?

Książka została opracowana w ramach projektu edukacyjnego przez uczniów klasy III ZPO w Korczewie 

pod kierunkiem wychowawczyni Magdaleny Cieciera.

Nasze prace