This book was created and published on StoryJumper™

©2014 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

    Η Ζωή, ένα κοριτσάκι δέκα χρονών, έκανε τις   καλοκαιρινές 

της διακοπές στην παραλία της Σκουπιδούπολης. Αισθανόταν 

πολύ χαρούμενη εκείνη τη μέρα, γιατί είχαν κατέβει στην 

ακροθαλασσιά οι φίλοι της και έπαιζαν στην αμμουδιά 

διασκεδαστικά παιχνίδια!

Καθώς το παιχνίδι συνεχιζόταν, τα παιδιά 

παρατήρησαν ότι γύρω τους υπήρχαν πολλά 

σκουπίδια: πεταμένα μπουκάλια, σακούλες, 

σπασμένα γυαλιά, αποτσίγαρα, αγκίστρια, παπούτσια 

θαλάσσης...

- Κοιτάξτε παιδιά πόσα σκουπίδια έφερε ο αέρας μετά τη χτεσινή 

κακοκαιρία! Από πού μαζεύτηκαν τόσα πολλά; αναρωτήθηκε η Ζωή.

- Δεν ξέρω Ζωή, αλλά νομίζω ότι τα άφησαν οι επισκέπτες της 

παραλίας, διαπίστωσε ο Πέτρος.

- Τι λες Πέτρο; Βαριούνται να πάνε μέχρι τον κάδο να τα πετάξουν; 

Δε γνωρίζουν ότι μολύνουν το περιβάλλον τους; απόρησε η Ελπίδα.

- Δίκιο έχει η Ελπίδα. Στο σχολείο μας μάθαμε ότι για τη μόλυνση 

των ακτών υπεύθυνοι είμαστε εμείς, οι άνθρωποι, συμφώνησε ο 

Ζαφείρης.

- Κι εμείς το μάθαμε αυτό! Υπεύθυνοι είμαστε όλοι μας! Τι μπορούμε 

να κάνουμε όμως; ρώτησε ο Στάθης.

- Μμμμ... Το βρήκα! Να πάμε στη θάλασσα, να δούμε από πού 

ήρθαν όλα αυτά τα σκουπίδια! είπε ο Ζαφείρης.

- Και πώς θα γίνει αυτό Ζαφείρη; ρώτησε η Ζωή.

- Ανεβείτε! Αυτή η βάρκα μας χωράει όλους! είπε ο Πέτρος 

δείχνοντας μια μικρή ξύλινη βάρκα που βρισκόταν στην 

αμμουδιά.

  Μετά από λίγη ώρα τα παιδιά βρέθηκαν μεσοπέλαγα, αρκετά 

μακριά από την ακτή!

  Ξαφνικά παρουσιάστηκε μπροστά τους κάτι παράξενο!

- Παιδιά προσέξτε! Βλέπω κάτι μεγάλο να βγαίνει μέσα από το 

νερό! Φώναξε τρομαγμένη η Ζωή.

- Δεν το πιστεύω Ζωή! Είναι ένα υποβρύχιο!... Μα ποιος είναι 

αυτός; Μοιάζει να είναι... φτιαγμένος από νερό! είπε ο Πέτρος 

προσπαθώντας να κρύψει το φόβο του.

  Ένα παράξενο πλάσμα με γαλάζιο πρόσωπο και ρούχα φτιαγμένα 

από φύκια εμφανίστηκε μπροστά τους! Είχε μαλλιά από άμμο, φορούσε 

ένα στέμμα από κοχύλια, κρατούσε μια τρίαινα στο δεξί του χέρι και 

δε μιλούσε καλά τη γλώσσα μας!

- Είμαιρο ο Μενενερό! Είμαι ο άρχοντασρο της υποβρύχιασρο 

πολιτείασρο! Εσείσρο ποιοι είστερο;    Τι ήρθατερο να κάνετερο 

εδώρο; ακούστηκε με παράξενη φωνή.

- Ψάχνουμε να βρούμε από πού έρχονται τα σκουπίδια στις 

ακτές!...είπε ο Στάθης που κόντευε να καταπιεί τη γλώσσα του.

- Η πολιτείαρο μου είναιρο πνιγμένηρο στα σκουπίδιαρο... και 

απορώρο για πόσο καιρόρο!...Μόνορο οι πειρατέσρο ξέρουνρο την 

αλήθειαρο... Ελάτερο μαζί μουρο να σας πάωρο στο καράβι τουσρο!

  Τα παιδιά ακολούθησαν τον Μενενερό, μπήκαν στο υποβρύχιό 

του και ξεκίνησαν για το νησί των πειρατών, τη θαλασσινή 

Κολχίδα. Έφτασαν πολύ γρήγορα, χωρίς να το καταλάβουν και 

ζήτησαν να δουν τον αρχηγό τους.

  Τον συνάντησαν στο γέρικο καράβι του να επισκευάζει την 

πλώρη.

- Καλημέρα σας! Ακούσαμε ότι εσείς γνωρίζετε καλά από πού 

μολύνονται οι ακτές μας. Μπορείτε να μας βοηθήσετε; είπε όλο 

ευγένεια η Ζωή.

  Ο γερο-πειρατής άνοιξε τα κουρασμένα μάτια του και.. 

με βραχνή φωνή είπε στα παιδιά που τον κοιτούσαν με 

αγωνία:

- Ξέρω από πού μολύνεται η θάλασσα... θα σας βοηθήσω... 

όμως πρέπει να με βοηθήσετε κι εσείς να επισκευάσω το 

καράβι μου...

You've previewed 16 of 25 pages.

To read more: