Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα καταπράσινο λιβάδι γεμάτο λουλούδια και δέντρα, ζούσαν ο Τζίτζικας και ο Μέρμηγκας. Αλλά αυτή τη φορά, τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά, ο Τζίτζικας ήταν σοφός και εργατικός, ενώ ο Μέρμηγκας… ήταν λίγο τεμπέλης...

Καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, ο Τζίτζικας δούλευε ακούραστα. Μάζευε τροφές, έκτιζε μικρά αποθέματα για το χειμώνα και φρόντιζε να έχει το σπίτι του ζεστό και ασφαλές. Μερικές φορές, έπαιρνε μικρά διαλείμματα για να τραγουδήσει χαρούμενα στον ήλιο, αλλά πάντα επέστρεφε στη δουλειά του.

Ο Μέρμηγκας, από την άλλη, περνούσε τις μέρες του πετώντας πάνω από το λιβάδι, τραγουδώντας και γελώντας, λέγοντας στον εαυτό του:«Γιατί να κουράζομαι; Ο χειμώνας είναι μακριά!»

Όμως, ο χειμώνας ήρθε γρήγορα και με θυμό. Ο Μέρμηγκας βρέθηκε να τρέχει πάνω στο χιόνι, κρυωμένος και πεινασμένος, χωρίς να έχει ούτε ένα ψίχουλο να φάει. Οι άνεμοι μύριζαν κρύο και οι μέρες ήταν σκοτεινές.