1. Ajsel Myrteza

Përralla: Lepuri i Çuditshëm dhe Zemrat e Mëdha

Në një shkollë të vogël, ku korridoret mbusheshin çdo ditë me zëra fëmijësh dhe ëndrra të bukura, ishte klasa e 6 B – një klasë e veçantë, plot energji, dashuri dhe miqësi.

Në këtë klasë studionin dy vajza të jashtëzakonshme: Ajseli dhe Noemi. Ato nuk dalloheshin vetëm për zgjuarsinë, por mbi të gjitha për zemrat e tyre të mëdha. Ato ndihmonin këdo që kishte nevojë, ndanin gjithçka që kishin dhe sillnin dritë kudo që shkonin.

Një ditë, ndërsa klasa po përgatitej për një aktivitet të bukur pranveror, ndodhi diçka e çuditshme…

Nga dritarja e klasës, papritur hyri një lepur i bardhë, por jo si gjithë të tjerët. Ai kishte sy që shkëlqenin si yje dhe në qafë mbante një orë të vogël të artë që tik-takonte në mënyrë magjike.

— “Kush… kush je ti?” — pyeti Noemi me habi.

Lepuri u përkul lehtë dhe foli:

— “Unë jam Lepuri i Kohës së Mirësisë. Kam ardhur sepse kjo klasë ka zemra të rralla.”

Nxënësit u habitën, por Ajseli buzëqeshi dhe iu afrua:

— “Çfarë duhet të bëjmë?”

Lepuri ngriti putrën dhe ora ndaloi për një çast.

— “Bota po humbet pak nga pak mirësinë. Ju duhet të më ndihmoni ta rikthejmë.”

Pa hezitim, e gjithë klasa e 6 B u bashkua. Ata vendosën të kryenin një mision: të përhapnin sa më shumë mirësi në një ditë.

Dhe kështu filloi aventura…

Ajseli ndihmoi një shoqe që ishte e mërzitur, Noemi ndau ushqimin me një nxënës që kishte harruar të sillte drekën, ndërsa të tjerët ndihmuan në pastrimin e oborrit të shkollës dhe i dhuruan buzëqeshje kujtdo që takonin.

Sa më shumë mirësi bënin, aq më shumë ora e lepurit fillonte të shkëlqente.

Në fund të ditës, lepuri u kthye sërish në klasë.

— “Ju e bëtë!” — tha ai me gëzim. — “E mbushët kohën me dashuri dhe mirësi.”

Ora në qafën e tij tani ndriçonte fort, si një diell i vogël.

— “Por mos harroni,” — shtoi ai, duke parë Ajselin dhe Noemin — “magjia nuk jam unë… jeni ju.”

Dhe me këto fjalë, lepuri u zhduk, duke lënë pas vetëm një dritë të ngrohtë që mbeti në zemrat e të gjithëve.

Që nga ajo ditë, klasa e 6 B nuk ishte thjesht një klasë… ishte një vend ku mirësia nuk mungonte kurrë.

Dhe sa herë që dikush bënte një vepër të mirë, dikush

betohej se dëgjonte… një tik-tak të lehtë, si një kujtim nga një lepur i çuditshëm.

 Sepse zemrat e mëdha krijojnë gjithmonë magji.

Fund