Μια φορά κι έναν καιρό, στο βαθύ δάσος, εκεί όπου το φως χανόταν ανάμεσα στα δέντρα και όλα έμοιαζαν πιο μυστηριώδη, ζούσε η Χιονάτη. Το χαμόγελό της ήταν γλυκό, όμως μέσα της ένιωθε αδικημένη, γιατί πίστευε πως η ιστορία της δεν ακουγόταν όσο των άλλων. Συχνά αναρωτιόταν αν ήταν δίκαιο αυτό και άρχισε να σκέφτεται τρόπους για να κάνει την ιστορία της να ξεχωρίζει.

Κοντά στο σπίτι της ζούσαν επτά νάνοι. Την ημέρα τραγουδούσαν

 και γελούσαν, όμως έκρυβαν ένα μυστικό μόνο για εκείνους.

Κάθε βράδυ μαζεύονταν όλοι μαζί στο σπίτι της Χιονάτης.

Αντάλλασσαν ιδέες και σχέδια, σαν να ετοίμαζαν κάτι.

Η Χιονάτη σηκώθηκε και τους κοίταξε προσεκτικά, λέγοντάς τους: 

«Αν θέλουμε η δική μας ιστορία να ξεχωρίζει περισσότερο, τότε πρεπει να αλλάξουμε και τις άλλες ιστορίες, ώστε να φαίνονται λιγότερο σημαντικές».

Οι νάνοι άρχισαν να αναρωτιούνται τι 

εννοούσε ακριβώς και τη ρωτούσαν πώς θα 

μπορούσαν να το κάνουν αυτό.

 Ο Σοφός νάνος την κοίταξε και την ρώτησε :

 «Και πώς μπορούμε να το κάνουμε αυτό;»

Η Χιονάτη χαμογέλασε και τους είπε:

«Μπορούμε να αλλάζουμε τις ιστορίες τους, μπερδεύοντας τους ήρωες και βάζοντάς τους δυσκολίες.
Έτσι οι ιστορίες τους δεν θα είναι πια τόσο όμορφες και τότε η δική μας θα ξεχωρίζει περισσότερο»

Στο παλάτι ζούσε η βασίλισσα. Πολλοί νόμιζαν πως ήταν κακιά και την είχαν παρεξηγήσει. 

Όμως εκείνη ήθελε απλώς όλα στο βασίλειό της να λειτουργούν με δικαιοσύνη. 

Πίστευε πως στο τέλος πάντα νικά το καλό και το δίκαιο.

Κάθε πρωί η βασίλισσα πήγαινε μπροστά στον καθρέφτη της. 

Στεκόταν μπροστά του και έλεγε:
«Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, εσύ που ξέρεις καλύτερα, για πες μου, στο βασίλειό μου βασιλεύει το δίκαιο και το καλό;»