Τα λόγια έχουν δύναμη. 

Μπορούν να πληγώσουν, αλλά μπορούν και να θεραπεύσουν. 

Κάθε παιδί αξίζει να νιώθει ασφαλές, αποδεκτό και σημαντικό.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό σχολείο γεμάτο φωνές και γέλια, φοιτούσε ένα αγόρι που το έλεγαν Άρη. Ο Άρης ήταν ένα ήσυχο παιδί. Του άρεσε να ζωγραφίζει, να διαβάζει ιστορίες και να παρατηρεί τα σύννεφα που άλλαζαν σχήματα στον ουρανό.

Όμως, κάθε μέρα στο σχολείο, ο Άρης ένιωθε κάτι παράξενο. Σαν να κουβαλούσε ένα αόρατο βάρος στην πλάτη του.

Αυτό το βάρος είχε αρχίσει να μεγαλώνει από τη μέρα που μερικά παιδιά στην τάξη άρχισαν να τον κοροϊδεύουν.

«Γιατί δεν μιλάς πολύ;»
«Τι περίεργες ζωγραφιές είναι αυτές;»
«Είσαι τόσο παράξενος!»

Στην αρχή, ο Άρης προσπαθούσε να μην δίνει σημασία. Όμως τα λόγια αυτά έγιναν σαν μικρές πέτρες που γέμιζαν την τσάντα του. Κάθε μέρα, η τσάντα γινόταν όλο και πιο βαριά.

Σιγά σιγά: σταμάτησε να σηκώνει το χέρι του στην τάξη, δεν έπαιζε στο διάλειμμα, και οι ζωγραφιές του έγιναν γκρι, χωρίς χρώμα.

Μια μέρα, η δασκάλα του, η κυρία Ελένη, τον πλησίασε. «Άρη, θέλεις να μου δείξεις τι έχεις μέσα στην τσάντα σου;» τον ρώτησε γλυκά.

Ο Άρης δίστασε, αλλά τελικά άνοιξε την τσάντα του. Και τότε συνέβη κάτι μαγικό.

Από μέσα δεν έπεσαν βιβλία. Έπεσαν… πέτρες. Πάνω τους ήταν γραμμένες λέξεις:
«Παράξενος», «Αδύναμος», «Μόνος».

Η δασκάλα τον κοίταξε με κατανόηση. «Αυτές οι πέτρες δεν σου ανήκουν», του είπε. «Κάποιοι άλλοι στις έβαλαν.»

Την επόμενη μέρα, η κυρία Ελένη μίλησε σε όλη την τάξη. 

Έφερε μια άδεια τσάντα και ζήτησε από κάθε παιδί να γράψει σε ένα χαρτάκι μια λέξη. Μερικά παιδιά έγραψαν όμορφα  πράγματα: «Φίλος», «Ταλέντο», «Καλοσύνη».

Άλλα παιδιά, όμως, έμειναν σιωπηλά. Ήταν εκείνα που είχαν γεμίσει την τσάντα του Άρη. Όταν η δασκάλα έδειξε πόσο βαριά γίνεται μια τσάντα με «κακές λέξεις», τα παιδιά άρχισαν να καταλαβαίνουν.

Ο Νίκος, που συχνά κορόιδευε τον Άρη, πλησίασε διστακτικά. «Συγγνώμη… Δεν ήξερα ότι σε πλήγωνα τόσο», είπε χαμηλόφωνα. 

Σιγά σιγά, οι πέτρες άρχισαν να εξαφανίζονται. Και κάτι άλλο πήρε τη θέση τους.  "Χρώματα."

Ο Άρης άρχισε πάλι να ζωγραφίζει. Αυτή τη φορά, οι ζωγραφιές του ήταν πιο φωτεινές από ποτέ.

Και η τσάντα του;

Έγινε ελαφριά.

Σαν να μην είχε ποτέ βάρος.