Okulun ilk günüydü. Emre, okulun kapısında durup derin bir nefes aldı. Yeni bir okula başlamanın heyecanı ve korkusu içindeydi. Etrafına baktı öğrenciler gruplar hâlinde konuşuyor, gülüyor ve birbirleriyle rahatça iletişim kuruyordu. Emre ise ne yapacağına tam olarak karar veremiyordu.

Annesi sabah çıkarken ona “İnsanlarla tanışmanın en kolay yolu selam vermektir” demişti.

Emre bir an duraksadı, cesaretini topladı. sonra hafifçe gülümsedi: “Merhaba, ben Emre.”

Çocuk da ona gülümseyip
“Merhaba ben de Kerem. Sen yeni misin?” dedi.

Kerem’in sıcak tavrı Emre’yi rahatlattı. Birlikte yürümeye başladılar. Kerem, Emre’ye bahçeyi gösterdi. Emre fark etti ki biriyle konuşmak aslında düşündüğü kadar zor değildi.

Emre arkadaşının bu desteğinden çok memnundu. "Bana destek olduğun için teşekkürler Kerem!"

"Rica ederim, ben de sınıfa ilk geldiğimde biraz korkmuştum. Seni görünce empati yaptım ve yardımcı olmam gerektiğini anladım.

Empati mi? O ne demek ki?

Empati, başkasının duygularını anlamaktır. Senin korktuğunu fark ettim, senin halinden anladım yani empati yaptım.

Sınıfa girdiklerinde öğretmenleri Ayşe Hanım onları karşıladı:“Günaydın çocuklar!”

Bütün sınıf bir ağızdan “Günaydın öğretmenim!” diye cevap verdi. Emre de bu kez çekinmeden katıldı. İçinden, “Selamlaşmak gerçekten önemliymiş” diye düşündü.

Ayşe Hanım ilk derste sosyal beceriler üzerine konuşacaklarını söyledi.
“Birbirimizi tanımak ve doğru iletişim kurmak hayatımızın en önemli parçalarından biridir” dedi.