Μετάφραση/ translated by:

Μαρία Περδίκη

Ένα έργο των παιδιών του 3ου Πειραματικού Νηπιαγωγείου Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με τους/ τις μαθητές/ ριες της Α' Δημοτικού του 5ου Δημοτικού Σχολείου Πυλαίας

Κάνουμε ευχή να μην υπάρξουν άλλα παιδιά που θα κινδυνέψουν

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια πολιτεία γεμάτη χρυσά χωράφια με καλαμπόκια και σπίτια χαμηλά με κήπους που φύτρωναν ζαχαρωτά, ζούσε μια κοπέλα τόσο γλυκιά που οι γονείς της την ονόμασαν Μελί.

Once upon a time, in a town full of golden cornfields and low houses with gardens where sweets grew, there lived a girl so sweet that her parents named her Meli.

Αυτή η πολιτεία λεγόταν Γλυκοπολιτεία. Και αντί για δρόμους είχε ποτάμια σοκολάτας στα οποία οι κάτοικοι κινούνταν με βάρκες. Στα δέντρα φύτρωνε μαλλί της γριάς και οι κάτοικοί της ζούσαν χαρούμενοι και αγαπημένοι.

This town was called Sweetville and instead of roads it had rivers of chocolate, along which the residents travelled by boat. Cotton candy grew on the trees and the people lived happily and lovingly.

Η Μελί βγαίνοντας κάθε πρωί από το σπίτι αντίκριζε τον φωτεινό ήλιο και τον γαλανό ουρανό. Άκουγε τα κελαηδίσματα των πουλιών και μύριζε τις λιχουδιές που έψηνε ο φούρνος της γειτονιάς. 

Every morning, as Meli would step out of her house, she would see the bright sun and the blue sky. She would hear the birds singing and smell the treats baking in the neighborhood bakery.

Όμως μια μέρα η Μελί άρχισε να ακούει κρότους όπλων και να βλέπει φωτιές. Τον ουρανό σκοτείνιαζαν αεροπλάνα και καπνοί. Δεν ένιωθε πια ασφαλής. Ένιωθε φόβο. Ήξερε πως έπρεπε να φύγει γρήγορα μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους της Γλυκοπολιτείας.

But one day, Meli heard the sounds of guns and saw fires. Airplanes and smoke darkened the sky. She no longer felt safe. She felt fear. She knew she had to leave quickly along with the other residents of Sweetville.

Το ταξίδι ήταν δύσκολο. Στην αρχή με τη βάρκα της. Έπειτα όμως χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει μεταφορικά μέσα που δεν τα ήξερε. Ανέβηκε σε τρένο, σε λεωφορείο, ακόμα και σε ένα φορτηγό. Τελικά κουρασμένη και πεινασμένη κατάφερε να φτάσει σε μια καινούρια χώρα.. Ω πόσο θα ήθελε να απολαύσει μια ζεστή σοκολάτα όπως στην πατρίδα της.

The journey was difficult. At first, she travelled in her boat. Then she had to use means of transportation she was not familiar with. She got on a train, a bus, and even a truck. Finally, tired and hungry, she managed to reach a new country. Oh, how much she wished she could enjoy a cup of hot chocolate like she used to in her homeland.

Η καινούρια χώρα λεγόταν Ζαχαρούπολη. Εκεί τα σπίτια ήταν καλύβες. Η Μελί πολλές φορές κρύωνε γιατί η καλύβα της δεν είχε τζάκι και η ίδια δεν πρόλαβε να πάρει μαζί της πιο χοντρά ρούχα. Ένιωθε μοναξιά γιατί της έλειπαν οι γονείς της και οι φίλοι της. Άραγε τι να απέγινε ο κολλητός της ο Ζαχαρίας; Σε ποια καινούρια πατρίδα να βρίσκεται;

The new country was called Sugar Town. There, the houses were huts. Meli often felt cold because her hut had no fireplace and she had not had time to take warmer clothes with her. She felt lonely because she missed her parents and her friends. “Whatever had happened to her best friend, Zacharias? In which new homeland might he be”, wondered Meli.

Είχε όμως κι άλλα πράγματα που τη δυσκόλευαν. Όπως η γλώσσα που μιλούσαν στη Ζαχαρούπολη. Γιατί εκεί όλες οι λέξεις άρχιζαν από Ζ. Άσε που έτρωγαν συνέχεια ζυμαρικά. Της έλειπαν οι νοστιμιές που μαγείρευε η μαμά της στο ζεστό τους σπιτικό. Παραδεχόταν βέβαια πως πολλά από τα φαγητά που δοκίμασε δεν ήταν άσχημα. Στην πραγματικότητα θα μπορούσε να μάθει και η ίδια να μαγειρεύει κάποιες από αυτές τις συνταγές.

Η Μελί είχε ακόμα ένα πρόβλημα. Ο λαιμός της είχε καεί από τον πόλεμο. Γι' αυτό ο γιατρός της είπε να μην τρώει πολλά παγωτά. Συχνά σκεφτόταν η Μελί πως αν ήταν η μαμά της εκεί θα μπορούσε να τη φροντίσει και να γίνει γρήγορα καλά.

There were other things that made life difficult for her too. One thing was the language that spoken in Sugar Town because there all the words began with the letter Z. On top of that, they ate pasta all the time. She missed the delicious meals her mother used to cook in their warm home. Still, she admitted that many of the foods she tasted were not bad. In fact, she could learn to cook some of those recipes herself. Meli had one more problem: her throat had been burned by the war. That was why the doctor told her not to eat too many ice creams. Often, Meli thought that if her mother were there, she could take care of her and help her get well quickly.