Αυτή η ιστορία δημιουργήθηκε και εικονογραφήθηκε από τα παιδιά του 2ου Νηπιαγωγείου Βόνιτσας κατά το σχολικό έτος 2025-26.

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα ξύλινο σπιτάκι στην άκρη του δάσους, ζούσε η Χρύσα, ένα κοριτσάκι που είχε χάρισμα να μιλάει στα πουλιά. Ένα πρωί, τα πουλιά της έφεραν μια ανησυχητική είδηση: ένας μικρός μονόκερος είχε παγιδευτεί σε ένα ασημένιο ιστό αράχνης στη Μεγάλη Σπηλιά.

Η Χρύσα έσφιξε την κάπα της, πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε να τρέχει προς τη μεγάλη Σπηλιά. Δεν μπορούσε να αφήσει αβοήθητο το καημένο πλάσμα.

Όταν έφτασε τα μάτια της γούρλωσαν. Στην είσοδο της σπηλιάς ένας τεράστιος ιστός που έλαμπε σαν ασήμι κάτω από το φως του φεγγαριού, κρατούσε αιχμάλωτο ένα μικρό μονόκερο. Οι κολλώδεις κλωστές είχαν μπλέξει για τα καλά τον μικρό μονόκερο που σπαρταρούσε.

Η Χρύσα χωρίς να χάσει καιρό, έβγαλε το ψαλιδάκι που είχε πάντα μαζί της για να κόβει τα βότανα και έκοψε τις κολλώδεις κλωστές μία-μία. Ο μονόκερος νιώθοντας την τελευταία κλωστή να σπάει, ακούμπησε απαλά το κέρας του στο χέρι της Χρύσας. Μια λάμψη πλημμύρισε τη σπηλιά και το ψαλιδάκι της έγινε ξαφνικά χρυσό.

"Ευχαριστώ μικρή μου φίλη" ακούστηκε μια φωνή μέσα στο μυαλό της Χρύσας. Ήταν ο μονόκερος που της μιλούσε." Για να σε ανταμείψω, θα σε πάρω μαζί μου στην κρυφή λίμνη όπου το νερό σε κάνει να πετάς".

Η Χρύσα ανέβηκε στη ράχη του μονόκερου και με έναν απαλό καλπασμό διέσχισαν το πυκνό δάσος μέχρι που έφτασαν σε ένα ξέφωτο που δεν είχε ξαναδεί ποτέ.

Ανάμεσα στα δέντρα βρισκόταν μια λίμνη που τα νερά της άστραφταν σαν ασήμι. Η Χρύσα έσκυψε, πήρε λίγο νερό στις χούφτες της και ήπιε.Ξαφνικά ένιωσε το σώμα της ελαφρύ σαν πούπουλο. Τα πόδια της ξεκόλλησαν από το χορτάρι και άρχισε να ανεβαίνει ψηλά στον αέρα. Ο μονόκερος άνοιξε και τα δικά του φτερά και πέταξε δίπλα της.

Πετώντας και οι δυό είδαν από ψηλά κάτι παράξενο  στο βυθό που έβγαζε φυσαλίδες. Γρήγορα άρχισαν να κατεβαίνουν μέχρι που τα πόδια τους άγγιξαν την επιφάνεια του νερού. Ένα παλιό μπαούλο βρισκόταν λίγο πιο κάτω από την επιφάνεια σκαλισμένο με περίεργα σύμβολα, ενώ πολλές μικρές χρωματιστές φυσαλίδες έβγαιναν από την κλειδαριά του.

"Αυτό το σεντούκι περιμένει κάποιον με καθαρή καρδιά για να το ανοίξει", είπε ο μονόκερος. "Το χρυσό σου ψαλιδάκι μοιάζει να είναι το κλειδί". Η Χρύσα έσκυψε και ακούμπησε το ψαλιδάκι στην κλειδαριά. Μέσα δεν υπήρχαν ούτε χρυσάφια, ούτε νομίσματα αλλά μια μικρή πέτρινη σφυρίχτρα.

"Δοκίμασε την", την προέτρεψε ο μονόκερος και η Χρύσα φύσηξε σιγά.

Ο ήχος που βγήκε δεν ήταν δυνατός, αλλά έμοιαζε με το κελάηδισμα του ανέμου ανάμεσα στα δέντρα. Μέσα σε λίγα λεπτά, το δάσος γύρω από τη λίμνη ζωντάνεψε! Κουνέλια ξεπρόβαλαν από τους θάμνους, ελάφια πλησίαζαν αθόρυβα και οι παλιές της φίλες οι καρδερίνες κάθισαν στους ώμους της. Ακόμα και η μεγάλη αράχνη φάνηκε κουνώντας φιλικά τα πόδια της. 

Όλα τα ζώα υποκλίθηκαν μπροστά της, αναγνωρίζοντας την πια ως την Προστάτιδα του Δάσους.

 Η μικρή Χρύσα επέστρεψε στο ξύλινο σπιτάκι της, αλλά τίποτα δεν ήταν το ίδιο.

Κάθε πρωί, μόλις έβγαινε ο ήλιος, φυσούσε τη μικρή πέτρινη σφυρίχτρα. Ο γλυκός της ήχος ταξίδευε μέσα στο δάσος μεταφέροντας ένα μήνυμα αγάπης και προστασίας για όλα τα ζωάκια του δάσους μεταμορφώνοντας την έτσι σε φύλακα άγγελο τους.