Αρχικά τα παιδιά έφτιαξαν μια πρόταση για έναν δράκο όπου πρόσθεταν συνεχώς στοιχεία και έτσι.... έφτασε μέχρι την πόρτα!!! Η πρόταση ήταν η εξής:" το βράδυ ο μεγάλος και δυνατός δράκος με τα μεγάλα φτερά και το κοντό σώμα, με τα μικρά χέρια και τη μακρυά ουρά που του άρεσε να βγάζει φωτιές από το στόμα και να χτυπάει δυνατά τα πόδια, πήγε βόλτα στους ανθρώπους για να πάρει φαγητό γιατί πεινούσε!"  

Στη συνέχεια κάθε παιδί ζωγράφισε το δικό του δράκο και έφτιαξε τη δική του ιστορία! 

Ενδεικτικές είναι οι παρακάτω εικόνες...

Στο τέλος ζωγράφισαν τα διάφορα μέρη του δράκου όλα μαζί δίνοντάς του συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και άρχισαν να δημιουργούν την ιστορία τους...

Ο Δράκος που έφαγε τη Δευτέρα!

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα όμορφο δάσος, ζούσε ένας δράκος χαριτωμένος και  πολύχρωμος, ο Δρακόφαγος. Είχε μεγάλα μάτια, κοντό σώμα, μεγάλα φτερά και μακριά ουρά. Του άρεσε να τρέχει στο δάσος, να τραγουδάει και να χορεύει.

Ζούσε σε μια σπηλιά μαζί με την οικογένειά του και του άρεσε να τρώει συνέχεια. Όταν περπατούσε στο δάσος μάζευε φρούτα από τα δέντρα και χόρτα να τα πάει στη μαμά του να τα μαγειρέψει. Πιο πολύ από όλα όμως του άρεσε να σκαλίζει ξύλα, να φτιάχνει ζωάκια και να παίζει με αυτά. Το αγαπημένο του ήταν ένας μονόκερος. Τόσο του άρεσε που πήρε  φρούτα και διάφορα φυτά, τα πάτησε, τα  έλιωσε και με αυτό τα χρώματα αυτών των χυμών τον έβαψε. Έκανε το σώμα του πολύχρωμο και το κέρατό του κίτρινο και φωτεινό. 

Μια μέρα ο Δρακόφαγος πήρε τον αγαπημένο του ξύλινο μονόκερο και ενθουσιασμένος πήγε να το δείξει στους μικρούς δράκους και να παίξουν με αυτόν. Τη στιγμή όμως που τον έβγαλε από τη τσάντα του ο Δρακοφωτιάς που ήταν εκεί και τον είδε, τον άρπαξε απότομα ενώ έσπρωξε τον Δρακόφαγο, και άρχισε να τον πατάει για να τον σπάσει. Ζήλεψε την ομορφιά του μονόκερου και δεν ήθελε να τον έχει κανένας να παίζει με αυτόν. Όμως ο Δρακόφαγος έπεσε κάτω, χτύπησε το πόδι του και άρχισε να κλαίει. Οι φίλοι του προσπάθησαν να σταματήσουν τον Δρακοφωτιά. Όλοι άρχισαν να φωνάζουν:

-Σταμάτα! Σταμάτα! Είναι κακό αυτό που κάνεις! 

- Στενοχώρησες το φίλο μας! Κοίτα, χτύπησε κιόλας!

-Δεν είναι όλα δικά σου εδώ μέσα για να κάνεις ο,τι θέλεις!!!

Αμέσως ο Δρακοφωτιάς ταράχτηκε! Δεν περίμενε όλοι αυτοί οι δράκοι που μέχρι τώρα δεν μιλούσαν με ό,τι κι αν έκανε, να του μιλάνε με αυτόν τον τρόπο. Τους είδε όλους ενωμένους να υποστηρίζουν τον Δρακόφαγο και κατάλαβε ότι ο ίδιος δεν είχε κανέναν να γελάει με αυτά που έκανε. Κατάλαβε ότι ήταν μόνος του!

Ένιωσε άσχημα κι έφυγε τρέχοντας από το σχολείο. Οι υπόλοιποι δράκοι αγκάλιασαν τον Δρακοφωτιά και συνέχισαν να τον ηρεμούν. Ο ίδιος όμως στεναχωρέθηκε τόσο πολύ που δεν ήθελε να ξαναπάει σχολείο και να ξανασυναντήσει τον Δρακοφωτιά. Όταν έφτασε το μεσημέρι στη σπηλιά του, φόρεσε τις αγαπημένες του πιτζάμες και ξάπλωσε στο κρεβάτι του για μέρες ενώ δε σταμάτησε να κλαίει. Συνεχώς αναρωτιόνταν «Γιατί να φέρονται έτσι οι μικροί δράκοι;»

Κάθε Δευτέρα, η μαμά του προσπαθούσε να τον στείλει ξανά στο σχολείο.  Για το λόγο αυτό του ετοίμαζε το αγαπημένο του κέικ και πάνω έγραφε τη λέξη «ΔΕΥΤΕΡΑ» ώστε να την αγαπήσει ξανά. Ο ίδιος όμως δεν το ακουμπούσε καν γιατί δεν ήθελε πια τις Δευτέρες αφού θα ξανασυναντούσε τον Δρακοφωτιά και αυτό τον πλήγωνε πολύ. Προτιμούσε να είναι συνέχεια Σαββατοκύριακο, να φοράει τις πιτζάμες του και να κοιμάται. Τη μέρα όμως που ήρθαν οι φίλοι του και τον πήραν σχεδόν με το ζόρι εκείνος δε μπόρεσε να αρνηθεί και έτσι άρχισε πάλι να πηγαίνει στο σχολείο.

Στο μεταξύ, όταν ο Δρακοφωτιάς είχε επιστρέψει στη σπηλιά του εκείνη τη μέρα, κάθισε και σκέφτηκε τη συμπεριφορά του, ενώ θυμόταν τις φορές που έβαζε τις φωνές και δημιουργούσε προβλήματα χωρίς λόγο. Άρχισε να σκέφτεται :

«Έχασα πολλούς φίλους και πολλές ωραίες στιγμές μαζί τους με τη συμπεριφορά μου. Έμεινα μόνος μου και κουράστηκα πια να ζητάω την προσοχή των άλλων με ζαβολιές. Θα ήθελα πολύ να το αλλάξω αυτό!», και τότε του ήρθε μια ιδέα! Να διορθώσει ό, τι έκανε.  

Αμέσως έτρεξε στο δάσος πήρε ένα μεγάλο κομμάτι ξύλο και άρχισε να το σκαλίζει. Σε λίγες μέρες είχε φτιάξει και ο ίδιος έναν μονόκερο. Η χαρά του ήταν τόσο μεγάλη που δημιούργησε κάτι για πρώτη φορά και μάλιστα για να το χαρίσει σε άλλον, και τότε  ένιωσε τον πόνο και τη στενοχώρια που προκάλεσε στον Δρακόφαγο αφού του χάλασε κάτι τόσο σημαντικό. Επειδή όμως ντρεπόταν να ζητήσει συγνώμη μπροστά σε όλους, σκέφτηκε να γράψει ένα γράμμα. Πήρε το ξύλινο μολυβάκι του και ένα φύλλο και άρχισε να γράφει:

«Δρακόφαγε,

θα ήθελα να σου ζητήσω συγνώμη για τη συμπεριφορά μου. Κατάλαβα ότι αυτό που έκανα δεν ήταν σωστό και σε στενοχώρησα πολύ. Δεν ήθελα όμως να χτυπήσεις και να σε κάνω να πονάς. Θέλω να ξέρεις ότι αυτό έγινε καταλάθος! Ο μονόκερος που έφτιαξες ήταν τόσο όμορφος που ζήλεψα και ήθελα να σας τον πάρω. Όμως σου έφτιαξα εγώ ένα καινούριο πιο μεγάλο και σου τον κάνω δώρο. Μπορεί να μην είναι το ίδιο ωραίος και να μην έχει τα χρώματα που είχες βάλει εσύ αλλά νομίζω ότι μπορείτε να παίξετε και με αυτόν τώρα. Σου υπόσχομαι ότι δε θα ξανασυμβεί κάτι τέτοιο και θα είμαι πιο ευγενικός και φιλικός με όλους!»

Μόλις τελείωσε το γράμμα του, το τύλιξε με μια κλωστή και μαζί με τον μονόκερο το πήγε στο σχολείο να το δώσει στον Δρακόφαγο. Μόλις έφτασε τον είδε στην αυλή να κάθεται με τους φίλους του και να μιλάνε. Τον πλησίασε, του έδωσε το δώρο και το γράμμα. Ο Δρακόφαγος  άνοιξε το γράμμα και άρχισε να το διαβάζει. Ο Δρακοφωτιάς περίμενε με ανυπομονησία την αντίδρασή του. Στο τέλος ο Δρακόφαγος χαμογέλασε και κοίταξε γλυκά τον Δρακοφωτιά. Η απάντηση που πήρε ήταν αυτή που περίμενε:

    -Πολύ καλή η ιδέα σου, συμφώνησε ο Δρακοφωτιάς. Και συνέχισε ο Δρακόφαγος:

    -Θα φέρω τα χρώματά μου για να τον χρωματίσουμε όλοι μαζί!

    -Χαίρομαι που σου άρεσε το δώρο μου, απάντησε με ευχαρίστηση ο Δρακοφωτιάς. Ειλικρινά μετάνιωσα για ο,τι έκανα! Κατάλαβα ότι με τις φωνές και τις ζαβολιές δεν γίνεσαι ο καλύτερος στο σχολείο. Απλά μένεις μόνος σου!

    -Έχεις δίκιο!, είπε ο Δρακόφαγος. Τώρα που το κατάλαβες μπορείς να μείνεις μαζί μας και να παίξουμε. Είσαι κι εσύ φίλος μας τώρα!!!

    Όλοι χαρούμενοι χαμογέλασαν και αγκάλιασαν τον γλυκό και φιλικό πια Δρακοφωτιά! 

    Ο Δρακόφαγος μόλις πήγε στη σπηλιά του κοίταξε το κέικ  και με ήρεμη πια ψυχή και ένα χαμόγελο στα χείλη έφαγε τη «Δευτέρα» που τόσο τον βασάνιζε για καιρό!

...και έζησαν αυτοί καλα κι εμείς καλύτερα!!!