Μια φορά κι έναν καιρό, στις Αλυκές της Καλλονής   στην όμορφη Λέσβο, ανάμεσα σε λογής λογής  πουλιά, ζούσε μια βαρβάρα (πάπια) και κλωσούσε τα αυγά της στη φωλιά της.

Όταν έφτασε η μέρα να γεννηθούν τα παιδάκια της   βαρβάρας, άρχισαν να σπάνε ένα ένα τα αυγά και να βγαίνουν από μέσα μικρά πανέμορφα παπάκια.

Όμως ένα αυγό δεν έμοιαζε με τα άλλα, ήταν πολύ πιο μεγάλο και πρασινωπό και δεν έλεγε να σπάσει.

Όταν επιτέλους το αυγό έσπασε, βγήκε από μέσα ένα γκρίζο παράξενο πουλί με μεγάλα πόδια και γαμψό ράμφος.

Ω  θεέ μου! Τι άσχημο και μεγάλο είναι αυτό το παπάκι μου; Σκέφτηκε η μαμά πάπια η βαρβάρα, όμως δεν είπε τίποτα για να μην στεναχωρήσει το παιδάκι της.

Σε λίγες μέρες η μαμά πάπια πήρε τα παιδάκια της και πήγαν για κολύμπι στον υδροβιότοπο. Μπροστά κολυμπούσε η μαμά, πίσω τα παπάκια της και τελευταίο το άσχημο παπάκι. 

 Όταν τα άλλα πουλιά του υδροβιότοπου, οι καλαμοκανάδες, οι αβοκέτες, οι καστανόπαπιες και οι ερωδιοί είδαν την παράξενη οικογένεια, άρχισαν να γελάνε, να λένε πόσο άσχημο ήταν το τελευταίο παπάκι και να το τσιμπάνε.