Σε μια θάλασσα όπου οι θρύλοι ταξίδευαν πιο μακριά κι από τα κύματα, ζούσε ένας πειρατής αλλιώτικος από όλους τους άλλους. Τον έλεγαν Καπετάν Γρέγο και δεν κυνηγούσε χρυσό, ούτε πετράδια, ούτε πλούτη που φώναζαν. Ο θησαυρός του ήταν διαφορετικός!!

Στο αμπάρι του, φυλαγμένο σε ένα παλιό ξύλινο σεντούκι, βρισκόταν η πιο περίεργη συλλογή που θα μπορούσε να έχει πειρατής. Μπάλες!!!

Μπάλες χρωματιστές, που έμοιαζαν να έχουν μέσα τους το φως του ουράνιου τόξου. Μπάλες φτιαγμένες από εφημερίδα, γεμάτες λέξεις, μυστικά, θραύσματα από άλλες ζωές. Λευκές μπάλες, απλές, καθαρές, μικρές, μεγάλες, βαριες, ελαφριες. Και στο κέντρο… μία ασημένια μπάλα με αστέρια , τόσο , τόσο λαμπερή που όποιος την κοιτούσε πίστευε πως η αξία της ηταν ανεκτίμητη.

Κι όμως, κανείς —ούτε κι ο ίδιος ο πειρατής— δεν ήξερε την πραγματική αξία της καθεμιάς. Η αξία τους ήταν κρυφή, όπως και οι αλήθειες που κουβαλούσαν.Ο Καπετάν Γρέγο πίστευε πως κάποια μέρα θα έβρισκε τον τρόπο να τις “διαβάσει”. Δεν πρόλαβε όμως.

Μια νύχτα, ο ουρανός σκοτείνιασε πιο βαθιά απ’ όσο είχε δει ποτέ. Ο αέρας μούγκρισε, η θάλασσα σηκώθηκε σαν θηρίο.

Το καράβι τραντάχτηκε.

Ο άνεμος άρπαξε το σεντούκι. Οι μπάλες ξεχύθηκαν και σκορπίστηκαν παντού — σαν να τις κυνηγούσαν οι ίδιοι οι θεοί της θάλασσας.

Άλλες κύλησαν σε άγνωστες ακτές. Άλλες χάθηκαν σε δάση. Άλλες σε πόλεις γεμάτες ανθρώπους που δεν κοιτούσαν ποτέ ψηλά. Η ασημένια… κανείς δεν είδε πού ταξίδεψε.

Όταν τα κύματα ηρέμησαν, ο Καπετάν Γρέγο έμεινε μπροστά στο άδειο σεντούκι. Ο θησαυρός του είχε χαθεί.

Αλλά δεν ήταν άνθρωπος που παραδινόταν.

Άρχισε να ταξιδεύει, να ρωτά, να ψάχνει — κι έτσι έφτασε σε εσάς. Σε νέους που έχουν μάθει να βλέπουν πέρα από την πρώτη εντύπωση. Σε νέους που μπορούν να βρουν αυτό που κρύβεται, όχι αυτό που φαίνεται.

Οι νέοι άρχισαν να  ψάχνουν, να σηκώνουν μπάλες, να τις γυρίζουν,  να τις αγγίζουν. Άλλοι παρατηρούσαν  τις υφές, άλλοι τα βάρη, άλλοι τα χρώματα.

Και σιγά σιγά… μία μία… επέστρεψαν όλες στον πειρατή.

Ο Καπετάν Γρέγο τους κοίταξε με  μάτια που έλαμπαν από ελπίδα.

— Τα καταφέρατε. Εσείς… επιστρέψατε αυτό που χάθηκε.

Καθώς οι νέοι παρατηρούσαν  μια μπάλα από εφημερίδα, ένας πρόσεξε μια μικρή σχισμή. Τράβηξε  απαλά το χαρτί και ένα μικροσκοπικό σημείωμα ήταν κρυμμένο μέσα.

«Η αξία δεν είναι αυτό που φαίνεται, κάθε μπάλα έχει τη δική της αξία και εδώ μέσα θα βρείτε την πραγματική χρηματική αξία της κάθε μπάλας.

Οι νέοι κοίταζαν  ο ένας τον άλλο. Κάποιοι γελούσαν, κάποιοι εκπλήσσονταν. Κάποιοι φαίνονταν σα να κατάλαβαν κάτι πιο βαθύ.

Ο Καπετάν Γρέγο σήκωσε την ασημένια μπάλα. Λάμπει. Φωνάζει “κοίτα με”. Είναι πανέμορφη.

Αλλά… είναι η πιο φθηνή.

Μετά σήκωσε τη λευκή μπάλα. Ήσυχη, απλή, ταπεινή κι  όμως  η πιο πολύτιμη.

Κοίταξε τους νέους και είπε:

— Να θυμάστε κάτι. Μην αφήνετε ποτέ τα μάτια σας να αποφασίζουν για την αξία ενός ανθρώπου.

Κάποιος μπορεί να ’ναι κοντός. Κάποιος μεγαλόσωμος. Κάποιος να κουτσαίνει. Κάποιος να μη βλέπει. Κάποιος να κινείται διαφορετικά, να μιλά διαφορετικά, να μαθαίνει αλλιώς. Τίποτα από αυτά δεν λέει ποιος είναι. Τίποτα δεν μειώνει την αξία του.

Η αναπηρία δεν κάνει κανέναν λιγότερο δυνατό. Ο τρόπος που φαίνεται ένας άνθρωπος… δεν είναι η ιστορία του. Η πραγματική του αξία βρίσκεται βαθιά: στην καλοσύνη, στο θάρρος, στη δύναμη που δεν φαίνεται.

 Τότε ο Καπετάν Γρέγο κράτησε και τις δύο μπάλες ψηλά:

— Μην αφήνετε τα μάτια να σας   ξεγελούν. Ο αληθινός θησαυρός… βρίσκεται πάντα μέσα μας.

Και με αυτά τα λόγια, το ταξίδι του πειρατή τελείωσε. Αλλά το ταξίδι της κατανόησης — μόλις είχε αρχίσει μέσα στις καρδιές των νέων.

Παρακάτω παρουσιάζονται φωτογραφίες από την ημέρα που πραγματοποιήθηκε η δραματοποίηση αυτού του παραμυθιού από τα παιδιά του σχολείου μας.