Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χρωματιστή κάμπια που δεν μπορούσε να τρέξει πολύ γρήγορα. Ένα σαλιγκάρι την άκουσε να ζητάει βοήθεια, τη λυπήθηκε και πήγε να τη βοηθήσει. Αφού τη βοήθησε το σαλιγκάρι μετά πήγε στη φωλιά του και η κάμπια συνέχισε το δρόμο της για να βρει την οικογένειά της στο λόφο με τα πεύκα. Στο δρόμο της βρήκε έναν σκύλο που συνέχισαν μαζί εώς το ποτάμι που θα περνούσανε μαζί κολυμπώντας. Άξαφνα όμως τους έπιασε η βροχή και δεν μπορούσαν να περάσουν το ποτάμι!

Η Βροχή όμως δεν σταματούσε... Όλο και δυνάμωνε! Η χρωματιστή κάμπια ήταν πολύ στενοχωρημένη που δεν μπορούσε να δει την οικογένειά της. Μετά από αρκετή ώρα είχαν μια λαμπρή ιδέα! Να φτιάξουν μια αυτοσχέδια βάρκα από μικρά ξύλα και φύλλα που βρήκαν στο δάσος. Επιτέλους θα μπορούσε να περάσει το ποτάμι και να ανταμώσει με τους δικούς της. Ξάφνου ένας πελώριος βάτραχος εμφανίστηκε μπροστά τους. Ήταν πολύ πεινασμένος! Προσπαθούσε να αναποδογυρίσει τη βάρκα για να φάει την κάμπια.

Τελικά ο βάτραχος τα κατάφερε και αναποδογύρισε τη βάρκα. Η χρωματιστή κάμπια παρασύρθηκε μέσα στο ποτάμι και κόντεψε να πνιγεί. κάποια στιγμή εκεί που προσπαθούσε να βγει στην επιφάνεια βρέθηκε ένας ψαράς. Ο ψαράς τη βοήθησε , την έβγαλε από το νερό και την άφησε στην άλλη μεριά του ποταμού. Εκεί που προχωρούσε συνάντησε μιαν αρκούδα και φοβήθηκε και κρύφτηκε πίσω από ένα κλαδί και περίμενε...

Στο φύλλο που είχε το κλαδί, διπλα ακριβώς είχε και ένα θάμνο. Ακούστηκε ένας θόρυβος...Η κάμπια κοίταξε προς το θάμνο και είδε μια πολύχρωμη γάτα. Στην αρχή φοβήθηκε, αλλά η γάτα την καθησύχασε λέγοντας: " Μην φοβάσαι!Θέλεις να σου κάνω μιαν αγκαλιά και να γίνουμε φίλοι;" "Ναι! Θα το ήθελα!" Μετά η κάμπια μίλησε στη γάτα για το πρόβλημά της, που ψάχνει την οικογένειά της. Τότε η γάτα της εξέφρασε πως ήθελε πολύ να τη βοηθήσει και να ξενκινήσουν το ταξίδι τους για να ανταμώσει την οικογένειά της. Η κάμπια ενθουσιάστηκε γιατί πια δε θα είναι μόνη και δε θα φοβάται. Καθώς περπατούσαν στο δάσος για το ταξίδι τους συνάντησαν ένα ροζ κουνέλι.

Το ροζ κουνέλι θέλησε να βοηθήσει την κάμπια και τη γάτα... Έτσι τους πρότεινε να ακολουθήσουν το μεγάλο μονοπάτι με τα δέντρα για να φτάσουν στο γνωστό "Κήπο με τις πεταλούδες". Η κάμπια με τη φίλη της τη γάτα ξεκίνησαν γεμάτες ενθουσιασμό γιατί πίστευαν ότι σε αυτό το μαγικό μέρος θα βρουν σίγουρα πληροφορίες για  την οικογένεια της κάμπιας! Όμως η διαδρομή αυτή τους επιφύλασσε πολλές εκπλήξεις!... Περπατώντας στο μονοπάτι είδαν ξαφνικά μπροστά τους μια περίεργη σκιά...

Πλησιάζοντας πιο κοντά στην σκιά αντίκρισαν έναν τεράστιο σκαντζόχοιρο. Η κάμπια προσπαθώντας να τον προσπεράσει τσιμπήθηκε στα μεγάλα αγκάθια του...Τότε η γαούλα θέλησε να προστατεύσει και να φροντίσει τη φίλη της όπως είχε υποσχεθεί. Δοκίμασε λοιπόν να βγάλει τα αγκάθια από την κάμπια με τα νύχια της, η κάμπια όμως είχε πληγωθεί αρκετά και πονούσε. Τότε η γάτα παρατήρησε ότι στο τέλος του δρόμου υπήρχε ένα σπίτι. Πήγε κοντά, χτύπησε την πόρτα και της άνοιξαν κάποιοι άνθρωποι.

Στην πόρτα του σπιτιού στεκόταν ένα μικρό κοριτσάκι. Με ενθουσιασμό στα μάτια, πήρε στα χέρια της την κάμπια. Τη φρόντισε και έπειτα την πήγε σε ένα μεγάλο δέντρο που υπήρχε στην πίσω αυλή του σπιτιού. Η κάμπια βλέποντας από ψηλά, είδε πως ο λόφος με τα πεύκα όπου ήταν η οικογένειά της ήταν πολύ κοντά! Και τότε ήταν η μεγάλη στιγμή να δείξει την πραγματική της ομορφιά. Και αφού μπήκε στο κουκούλι της ήρθε η ώρα που έγινε μια όμορφη πεταλούδα με χρωματιστά φτερά! Πέταξε ψηλά και πήγε στο πιο όμορφο λουλούδι... Αλλά για κακκή της τύχη κόλλησε στον ιστό μιας αράχνης...

-Ωχ! Κόλλησα! είπε η πεταλούδα, "και τώρα πώς θα φτάσω στην οικογένειά μου;"

-Αχά! Επιτέλους!! Όλη μέρα υφαίνω τον εαυτό μου και πιάστηκε το φαγητό μου! Μιαμ μιαμ, πως πεινάω! είπε η αράχνη και πλησίασε την πεταλούδα."Σε παρακαλώ μη με φας, δεν είμαι καθόλου νόστιμη...Έχω ένα σοκολατένιο κέικ για σένα. Σε όλους αρέσει η σοκολάτα σωστά;" Η Αράχνη χαμογέλασε, έφαγε το κέικ γέμισε η κοιλίτσα της και αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα. Με τα κοφτερά της δόντια έκοψε τον ιστό και την ελευθέρωσε. "Είσαι ελεύθερη τώρα", της είπε, "πήγαινε να βρεις την οικογένεια σου. "Ευχαριστώ!" είπε η πεταλούδα και πέταξε ψηλά όμως ήταν ζαλισμένη από τον ήλιο κι έπεσε στο έδαφος...

Μετά από λίγη ώρα η πεταλουδίτσα σηκώθηκε από το χώμα και καθάρισε τα φτερά της από την σκόνη. Για καλή της τύχη συνάντησε τη φίλη της τη γάτα και της ζήτησε βοήθεια. Ήθελε να τη βοηθήσει να πάνε μαζί στο Μεγάλο Δάσος και εκεί να ψάξουν να βρουν το σπίτι της που ήταν πάνω σε ένα ψηλό δέντρο. Όμως άρχισε να σουρουπώνει και πλέον δυσκολεύονταν να δουν. Γι' αυτό παρακάλεσαν τον σκύλο και την αράχνη να τους βοηθήσουν και να τους δώσουν φακούς. Έτσι οι τέσσερις φίλοι ξεκίνησαν τη νυχτερινή τους πορεία προς το Μεγάλο Δάσος...

Η διαδρομή για το Μεγάλο Δάσος ήταν γεμάτη αγκάθια και αγριόχορτα. Οι τέσσερις φίλοι νιώθανε φοβισμένοι μην τσιμπηθούν. Ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά τους μια καλή νεράιδα. Με το μαγικό ραβδί της φώτισε τη διαδρομή που θα τους οδηγούσε στην οικογένεια της πεταλούδας. Ακολουθώντας τη φωτεινή διαδρομή, οι φίλοι έφτασαν στο σπίτι της πεταλούδας. Ήταν η πιο χαρούμενη ημέρα στη ζωή της πεταλούδας.

Επιτέλους, θα έβλεπε ξανά την οικογένειά της. Χτύπησε την πόρτα και περίμενε με ανυπομονησία να της ανοίξουν. Δυστυχώς όμως δεν άνοιξε κανείς. Ένας σκίουρος που είχε τη φωλιά του στο διπλανό δέντρο κατέβηκε και πήγε να δει ποιοι είναι αυτοί οι "ξένοι" και χτυπούσαν την πόρτα. Στην αρχή, οι τέσσερις φίλοι τρόμαξαν με το αυστηρό ύφος του κυρίου σκίουρου, αλλά μετά του εξήγησαν ποιοι ήταν και ρώτησαν που είχε πάει η οικογένεια της μικρής πεταλούδας. Ο σκίουρος τους απάντησε πως δε γνώριζε τίποτα, Οι τέσσερις φίλοι σκέφτηκαν πως η περιπέτειά τους συνεχίζεται...

Οι τέσσερις φίλοι αποφάσισαν να μην τα παρατήσουν και να συνεχίσουν να ψάχνουν στο δάσος για την οικογένεια της μικρής πεταλούδας. Καθώς προχωρούσαν στα μονοπάτια του δάσους ο σκίουρος είπε: "Σήμερα το πρωί είδα πολλές πεταλούδες να πετάνε προς το λιβάδι πίσω από το λόφο". 

Η μικρή πεταλούδα ενθουσιάστηκε κι έτσι ξεκίνησαν όλοι μαζί το ταξίδι προς το λόφο. Πέρασαν μέσα από ποτάμια, δίπλα από ψηλά δέντρα και όταν επιτέλους έφτασαν στην κορυφή του λόφου είδαν μπροστά τους ένα μεγάλο λιβάδι με αμέτρητες πεταλούδες.

Στάθηκαν οι φίλοι και θαύμαζαν τις πεταλούδες με τα υπέροχα χρώματα στα φτερά! Ρώτησαν παντού για την οικογένεια της μικρής πεταλούδας κανείς όμως δεν γνώριζε να τους απαντήσει. Ρώτησανκαι τα παπάκια που κολυμπούσαν στην άκρη του ποταμιού, αλλάούτε αυτά γνώριζαν. Τότε ήταν που εμφανίστηκε ένας λευκός πανέμορφος κύκνος που τους μίλησε για τα πλάσματα που ζουν πέρα από το Ουράνιο τόξο. Τότε οι τέσσερις φίλοι σήκωσαν τα βλέμματά τους και το αντίκρυσαν. Ο κύκνος προσφέρθηκε να τους οδηγήσει για να πάρουν τις απαντήσεις που έψαχναν.

Μόλις έφτασαν στο Ουράνιο Τόξο η μικρή πεταλούδα ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά! "Λέτε οι γονείς μου να είναι εκεί;" ρώτησε τους φίλους της. Το Ουράνιο Τόξο ακόμη άρχισε να λάμπει πιο πολύ σα να τους καλούσε να περάσουν. Όλοι μαζί έκαναν ένα βήμα μπροστά και βρέθηκαν σε έναν άλλο κόσμο. Ήταν ένας κόσμος γεμάτος φως και μαγεία. Τα λουλούδια μιλούσαν και τα δέντρα τραγουδούσαν. Στον αέρα πετούσαν χιλιάδες πολύχρωμες πεταλούδες.

"Καλώς ήρθατε!" ακούστηκε μια γλυκιά φωνή.

Αυτή η φωνή ήταν μια πανέμορφη χρωματιστή πεταλούδα! Πλησίασε την μικρή πεταλούδα και τους φίλους της και τους ρώτησε: "Τι σας φέρνει εδώ;" και η μικρή πεταλούδα απάνησε: "Ψάχνω τους γονείς μου!" Εξήγησε λοιπόν τους λόγους που έφεραν τους φίλους πέρα από το ουράνιο τόξο ελπίζοντας πως οι γονείς της θα ήταν εκεί. Η χρωμαιστή πεταλούδα ακούγοντας την ιστορία είπε πως μόλις χθες ένα ζευγάρι πεταλούδες έφτασαν εδώ ψάχνοντας το παιδί του κι έφυγαν απογοητευμένοι γιατί δεν το έβρισκαν...

Και καθώς οι γονείς έφευγαν χωρίς ελπίδα η πεταλούδα γέμιζε με ελπίδες αφού άρχιζε να νιώθει ότι βρίσκεται κοντά τους. Τότε φεύγοντας μαζί με τους φίλους της από το Ουράνιο τόξο αρχίζουν να κατευθύνονται προς το πράσινο λιβάδι όπου εκεί θα συνατήσουν πολλά είδη πεταλούδων και ανάμεσά τους ελπίζει να βρει τους γονείς της. Φτάνοντας εκεί το θέαμα ήταν εκπληκικό μιας και ο ουρανός ήταν πλημμυρισμένος από διάφορα χρώματα πεταλούδων. Άραγε μέσα σε όλο αυτό το πλήθος από πεταλούδες υπάρχει ελπίδα να είναι και οι γονείς της εκεί...

Φτάνοντας στο πράσινο λιβάδι η πεταλούδα μαζί με τους φίλους της άρχισε να ρωτάει τις πεταλούδες που βρίσκονταν εκεί. Ρωτούσαν από εδώ, ρωτούσαν απο κει αλλά κανείς δεν είχε κάτι συγκεκριμένο να τους πει. Δεν το έβαλαν κάτω όμως και συνέχισαν την αναζήτηση...

Καθώς περπατούσαν βρήκαν ένα δεντράκι και χτύπησαν την πορτούλα του. Βγήκε σε λίγο ένας ποντικός που ήταν πολύ θυμωμένος. "Ποιοι είστε εσείς;" τους ρώτησε. "Εγώ είμαι μια πεταλούδα ψάχνω να βρω την οικογένεια μου και από εδώ είναι οι φίλοι μου που με βοηθάνε!" του απάντησε. "Ψάξε να βρεις άλλο δέντρο που μπορεί να είναι η οικογένεια σου...Μη με ενοχλείς άλλο, θέλω να κοιμηθώ!"

Έτσι στενοχωρημένοι πάλι συνέχισαν το δρόμο τους...