Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε το 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης και πέθανε το 1996. Το πραγματικό του όνομα ήταν Οδυσσέας Αλεπουδέλης. 

Ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές. Βραβεύτηκε το 1979 με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας.

Γνωστότερα ποιητικά του έργα είναι τo Άξιον εστί, ο Ήλιος ο πρώτος και οι Προσανατολισμοί.

Το έργο του ήταν τεράστιο και πολυάριθμο. Είναι ένας ύμνος στη ζωή και στον άνθρωπο, διαπνέεται από μια αίσθηση ελευθερίας και φέρνει στο επίκεντρο τη φωτεινότητα του Αιγαίου και τη σοφία της ελληνικής φύσης.

Τα έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και μελοποιήθηκαν από τους Μάνο Χατζιδάκη, Μίκη Θεοδωράκη και άλλους.            

Γεια σου κύριε μενεξέ

Δύο συ και τρία γω                                                           πράσινο πεντόβολο 

μπαίνω μέσα στον  μπαξέ

γεια σου κύριε μενεξέ.

Σιντριβάνι και νερό

και χαμένο μου όνειρο.

Τζίντζιρας τζιτζίρισε

το ροδάνι γύρισε.

Χοπ αν κ'ανω δ'εξια

Χοπ αν κάνω δεξιά

πέφτω πάνω στην ρόδια.

Χοπ αν κάνω αριστερά

πάνω στην βατομουριά.

Το'να χέρι μου κρατεί

μέλισσα θεόρατη

τ'άλλο στον αέρα πιάνει 

πεταλόυδα που δαγκάνει.

Τρελοβάπορο

Βαπόρι  στολισμένο  βγαίνει  στα  βουνά 

κι  αρχίζει  τις  μανούβρες "βίρα μάινα"

Την άγκυρα  φουντάρει στις κουκουναριές

φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ'τις δυο μεριές

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ' όνειρο 

κι εχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό

Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς 

βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς

'Eλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ 

τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο

Χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε

χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε

μπήκαμε μές στα όλα και περάσαμε

Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα

παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!

Το κοχύλι 

'Επεσα για να κολυμπήσω

κι άφησα την καρδιά μου πίσω

Άφησα την καρδιά μου χάμω

σαν το κοχύλι μες στην άμμο

Πέρασαν όλες οι κοπέλες

με τα μαγιό και τις ομπρέλες

Ύστερα πέρασαν οι φίλοι

κανείς δεν βρηκε το κοχύλι

Χρόνους και χρόνους κολυμπάω

πού νά' ν' η αγάπη για να πάω

Έφαγε η θάλασσα το βράχο

κι έμεινε το νησί μονάχο.

Το παράπονο

Εδώ στου δρόμου τα μισά 

έφτασε η ώρα να το πω 

Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ 

γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα

Στ' αληθινά στα ψεύτικα

το λέω και τ' ομολογώ

Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ 

μες στη ζωή πορεύτηκα 

Όσο κι αν κανείς προσέχει

όσο κι αν τα κυνηγά

Πάντα πάντα θα 'ναι αργά

δεύτερη ζωή δεν έχει.

Της    δικαιοσύνης  ήλιε   νοητέ

Της  δικαιοσύνης   ήλιε  νοητέ

και  μυρσίνη   συ  δοξαστική

μη   παρακαλώ   σας  μη

λησμονατε  τη  χώρα   μου !

Αετόμορφα   έχει  τα  ψηλά  βουνά

στα   ηφαίστεια  κλήματα   σειρά

και   τα  σπίτια  πιο  λευκά

στου γλαυκού το γειτόνεμα!

Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό

τα γυρίζω πίσω απ' τον καιρό

τους παλιούς μου φίλους καλώ

με φοβέρες και μ' αίματα!

 Ένα το χελιδόνι

Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή 

για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή 

Θέλει νεκροί χιλιάδες να 'ναι στους τροχούς 

Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους.

Θε μου Πρωτομάστορα 

μ’ έχτισες μέσα στα βουνά

Θε μου Πρωτομάστορα 

μ’ έκλεισες μες στη θάλασσα!

Πάρθηκεν από μάγους το σώμα του Μαγιού 

Το´Χουνε θάψει σ' ένα μνήμα του πέλαγου 

σ' ένα βαθύ πηγάδι το' χουνε κλειστό

μύρισε το σκοτάδι κι όλη η άβυσσος.

Θε μου Πρωτομάστορα 

μέσα στις πασχαλιές και Συ

Θε μου Πρωτομάστορα 

μύρισες την Ανάσταση.

Η Μάγια

Η Πούλια πόχει εφτά παιδιά

μέσ’ απ’ τους ουρανούς περνά.

Κάποτε λίγο σταματά

στο φτωχικό μου και κοιτά.

Γεια σας τι κάνετε; Καλά;

Καλά. Πώς είναι τα παιδιά;

Τι να σας πω εκεί ψηλά τα

τρώει τ’ αγιάζι κι η ερημιά.

Γι αυτό πικραίνεσαι κυρά,

δε μου τα φέρνεις εδωνά;

Ευχαριστώ μα `ναι πολλά

θα σου τη φάνε τη σοδειά.

Δώσε μου καν την πιο μικρή

τη Μάγια την αστραφτερή.

Πάρ’ την κι έχε λοιπόν στο νου

πως θά `σαι ο άντρας τ’ ουρανού.

Είπε, και πριν βγάλω μιλιά

μου την καρφώνει στα μαλλιά

Λάμπουνε γύρω τα βουνά,

τα χέρια μου βγάνουν φωτιά.

Κι η Πούλια πόχει εφτά παιδιά

φεύγει και μ’ αποχαιρετά.

Την άνοιξη

κι αν δεν τη βρεις,

την φτιάχνεις