Ένα παραμύθι που μιλάει για ένα μικρό χαμόγελο, το οποίο ξεκίνησε το ταξίδι του από τη Λένια και τη Ζώη και επέστρεψε πίσω σε εκείνες,  δίνοντας ένα πολύ ζεστό μήνυμα: "η αγάπη που δίνουμε πάντα βρίσκει τον δρόμο να επιστρέψει".

Αστροπεκάκη Σοφία

Μια φορά κι έναν καιρό, δύο αγαπημένες φίλες, η Λένια και η Ζώη, έπαιζαν χαρούμενες στην αυλή του σχολείου τους.

Ζωγράφιζαν καρδιές, ήλιους και πολύχρωμα λουλούδια.
 Γελούσαν τόσο δυνατά, που όλο το σχολείο γέμισε χαρά.

Ξαφνικά, οι δυο φίλες χαμογέλασαν μαζί την ίδια στιγμή.

Και τότε έγινε κάτι μαγικό!

Από τα δυο τους χαμόγελα γεννήθηκε ένα μικρό χρυσό φωτάκι.

Ήταν ζεστό, λαμπερό και παιχνιδιάρικο.

Το μικρό φωτάκι πέταξε γύρω γύρω στην αυλή.

— «Κοίτα!» είπε η Λένια.
 — «Το χαμόγελό μας πέταξε!» φώναξε η Ζώη.

Το χρυσό χαμόγελο στάθηκε για λίγο κοντά τους.

— «Θέλω να ταξιδέψω!» είπε.
 — «Θέλω να μοιράσω αγάπη και χαρά σε όποιον νιώθει μόνος!»

Η Λένια και η Ζώη χαμογέλασαν γλυκά.

— «Πήγαινε!» είπαν μαζί.
 — «Και όταν τελειώσεις το ταξίδι σου… γύρισε πάλι σε εμάς!»

Το μικρό χρυσό χαμόγελο άνοιξε φωτεινά φτερά και πέταξε μακριά..

Το χαμόγελο ταξίδευε… ταξίδευε… και μοίραζε αγάπη!

Μια μέρα, το χαμόγελο άκουσε έναν βαθύ αναστεναγμό.

— «Χμμμ… κάποιος είναι λυπημένος…» είπε.

Ακολούθησε τον ήχο και έφτασε σε έναν μεγάλο ζωολογικό κήπο.

Εκεί, κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, στεκόταν ένα μικρό ελεφαντάκι ολομόναχο.

Δεν έπαιζε, δεν γελούσε, μόνο ζωγράφιζε κύκλους στο χώμα με την προβοσκίδα του.

Το χαμόγελο πλησίασε σιγά σιγά.

— «Γεια σου!» είπε γλυκά.
 — «Γιατί είσαι μόνο σου;»

Το ελεφαντάκι κατέβασε το κεφάλι.

— «Κανείς δεν παίζει μαζί μου…» ψιθύρισε.
 — «Νομίζω πως δεν είμαι αρκετά γρήγορο ή αστείο…»

Το χαμόγελο άστραψε απαλά.

— «Μα έχεις μια πολύ μεγάλη καρδιά. Αυτό είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα!»

Εκείνη τη στιγμή, ακούστηκε μια φωνούλα.

— «Ωχ! Οι μπανάνες μου!» φώναξε η μικρή μαϊμού.

Ένα τσαμπί μπανάνες είχε πιαστεί ψηλά σε ένα δέντρο και κανείς δεν μπορούσε να το φτάσει.

Το ελεφαντάκι δίστασε.

— «Λες να μπορώ να βοηθήσω;»

— «Φυσικά μπορείς!» είπε το χαμόγελο.

Το ελεφαντάκι σήκωσε την προβοσκίδα του ψηλά… πιο ψηλά… και με μια απαλή κίνηση κατέβασε τις μπανάνες.

— «Τα κατάφερες!» φώναξε η μαϊμού χαρούμενη.

Για πρώτη φορά, το ελεφαντάκι χαμογέλασε λίγο.Και το χρυσό χαμόγελο άρχισε να λάμπει πιο δυνατά.

Το βράδυ άρχισε δυνατή βροχή. Αστραπές φώτισαν τον ουρανό.

                           Μπουμ!  Μπουμ!

Αστραπές φώτισαν τον ουρανό. Το μικρό λιονταράκι έτρεμε από φόβο.

— «Φοβάμαι…» είπε.

Το ελεφαντάκι το πλησίασε αργά.

— «Μη φοβάσαι. Είμαι εδώ.»

Άνοιξε την αγκαλιά του και σκέπασε το λιονταράκι με τα μεγάλα του αυτιά.

Η βροχή συνέχιζε να πέφτει….............μα τώρα κανείς δεν φοβόταν.

Το λιονταράκι χαμογέλασε.

— «Ευχαριστώ… φίλε μου.»

Το ελεφαντάκι άνοιξε διάπλατα τα μάτια.

«Φίλε μου;» σκέφτηκε.

Η καρδιά του γέμισε χαρά.