Güneşli bir pazartesi sabahıydı. Kaan, sırt çantasını takıp heyecanla dizinin yolunu tuttu. Bu yıl üçüncü sınıf ayrılıyordu ve okulu çok seviyordu. Sınıfa kayıtlı öğretmeninin yanında yeni bir çocuk gördü. Öğretmeni, "Çocuklar, bu yeni girişimci Mete. Okulumuza yeni başladı" dedi. Mete, çekingen bir tavırla her yerde vardı ve çok ateşliydi.

                 Güneşli bir Pazartesi sabahıydı. Kaan heyecanla sırt çantasını takıp okula doğru yürüdü. Bu yıl üçüncü sınıftaydı ve okulu çok seviyordu. Sınıfa kayıtlı, öğretmeninin yanında yeni bir çocuk gördü. Öğretmeni, "Çocuklar, bu sizin yeni öğrenen Mete. Okulumuza yeni taşındı." dedi. Mete utangaç bir şekilde yere bakıyordu ve çok heyecanlıydı.

    ELİF DEMİRCİ/ŞEHİT MEHMET KORAY PINAR ORTAOKULU

Mete

Kaan

        Teneffüs zili çaldığında herkes avluya koştu. Kaan ilişkileriyle saklamakmbaç ilişkileri, okul gözleri etrafındaki büyük çınar ağacının altında oturan Mete'ye takılır. Mete tek başına döngüde, küçük bir çubukla yere sözler çiziyordu. Kimse onunla konuşmamıştı ve çok yalnızken. Kaan'ın kalbi sızdı; kendini onun yerine koydu.

       Teneffüs zili çalınca herkes bahçeye koştu. Kaan arkadaşlarıyla saklambaç oynarken gözü okul bahçesindeki büyük çınar ağacının altında oturan Mete'ye takıldı. Mete yalnız başına oturmuş, küçük bir sopayla yere şekiller çiziyordu. Kimse onunla konuşmamıştı ve çok yalnız görünüyordu. Kaan'ın kalbi acıdı; kendini onun yerine koydu.

       SEMA YÜKSEL/SORGUN BİLİM VE SANAT MERKEZİ/YOZGAT

Merhaba Mete! Ben Kaan. Yanına oturabilir miyim?

Tabii, oturabilirsiniz.

DERYA

Kaan, oyun sırasındaki arkadaşına devredip Mete'nin yanına doğru yürüdü. Yanına varınca sıcak bir sesle, "Merhaba Mete! Ben Kaan. Yanına oturabilir miyim?" diye sordu. Mete gözleriyle başını kaldırdı, mavi gözleri parladı. Hafifçe yürüdü ve "Tabii, oturabilirsin" dedi. Kaan, dostluğun ilk tohumunu atmıştı.

Kaan sırasını arkadaşına bıraktı ve Mete'ye doğru yürüdü. Yaklaştığında sıcak bir sesle, "Merhaba Mete! Ben Kaan. Yanına oturabilir miyim?" diye sordu. Mete şaşkınlıkla yukarı baktı, mavi gözleri parıldıyordu. Hafifçe gülümsedi ve "Elbette, oturabilirsin," dedi. Kaan, dostluğun ilk tohumunu ekmişti.

Derya DURMUŞ / Gemlik Cumhuriyet İlkokulu / BURSA-TÜRKİYE

Kaan ve Mete konuşmaya başladılar. Kaan, Mete'ye en çok ne yapmayı sevdiğini sordu. Mete'nin gözleri heyecanla büyüdü: "Resim yapmayı çok seviyorum, özellikle doğa resimleri!" dedi. Kaan şaşırarak, "İnanmıyorum! Ben de en çok resmi yapmayı severim Çantamda her zaman boya kalemlerim vardır" diye bağırdı. İki çocukta ortak bir yön buldukları için çok mutlu olmuştu. 

 Zülfiye Zehra  YEŞİLOĞLU Sorgun Agahefendi İlkokulu/Yozgat

GÜLBAHAR

Ertesi gün görsel sanatlar dersi vardı. Öğretmen herkesin en sevdiği hayvanın resmini yapmasını istedi. Kaan hemen çantasını açtı ama o da ne? Boya kalemliğini evde unutmuştu! Kaan telaşla çantasını altüst etti ama kalemlik yoktu. Çok üzülmüştü, neredeyse ağlayacaktı. Tam o sırada yan sıradan bir el ona uzandı.

 The next day there was visual arts class. The teacher asked everyone to draw their favorite animal. Kaan immediately opened his bag, but what do you know? He had forgotten his colored pencil case at home! Kaan frantically rummaged through his bag, but the case was gone. He was very upset, almost in tears. Just then, a hand reached out to her from the next row.

GÜLBAHAR KUYUCU-ŞEHİT MEHMET GÜNGÖR ORTAOKULU-5C SINIFI