30 Nisan Perşembe günü bir okul gezisi olacaktı. Öğrenciler bunun için hazırlık yapmışlardı. Gün geldiğinde servis onları bekliyordu. Ahmet, Ali, Ceren, Sümeyra, Azra servise bindiler. Vardıklarında çok şaşırmışlardı. Çünkü burası eski, terk edilmiş bir mesire alanıydı.

Her yer atık doluydu. Azra'nın aklına bir fikir gelmişti. Fikrini grupla paylaşmıştı. Fikri ise buradaki atıkları toplayıp geri dönüşüme atmalarıydı. Bu fikri herkes beğendi ve onayladı. Hemen işe koyuldular. Öğretmenleri bunu görüp mutlu oldular. Müdür onlara hediye vermeyi düşündü.

Ertesi gün Müdür onlara madalya vermişti. Herkesin içinde tebrik edilmişlerdi. Ve alkışlar içinde sınıflarına döndüler. Hepsi çok sevinmiş ve bu anı unutamamışlardı. Belki de atıkları toplamasalardı mesire alanı geri eski haline dönemezdi.

Önceki hatadan kaynaklıydı... 5 yıl önce... Bahar, Maria açarak... Bence... Çünkü bu araç milyonlarca... İlginç bir araç alındı... Devam ediyor... Ve bu da bizim 5 yıl...

Bunu buradaki herkes ve hepimiz bu yangınla daha çok gerçekleştirdik ve gereğinden fazla... Bu suyla adapte ve dünyanın her yerinden... Yapılması gerekiyor, daha iyi hale getirmek için... Biz bu suyu alınca evimizdeki, çevremizdeki ağaçlar kurumaya başladı. Gün geçtikçe daha da artacağını sandık. Ve biz bu durumu çok yadırgamadık.

Fakat bu, insanları endişelendirmeye başlamıştı. Kuraklık ile ilgilenmeye başladık fakat kuraklığa bir çözüm bulamadık. Sokaklarda hayvanlar, insanlar perişan olmuştu. 5 yıl oldu ve hala çözüm bulamadık. Üzgünüz insanlar...