Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα καταπράσινο ξέφωτο, ζούσε ο μικρός Φοίβος το σκιουράκι. Ο Φοίβος πήγαινε στο Νηπιαγωγείο των Δασών. Εκεί όλα ήταν γνώριμα: τα μικρά καρεκλάκια, τα παιχνίδια, οι ζωγραφιές στους τοίχους.

Όμως, το καλοκαίρι πλησίαζε και ο Φοίβος ήξερε ότι τον Σεπτέμβριο θα πήγαινε στο Μεγάλο Σχολείο, στο Δημοτικό. Κάθε φορά που το σκεφτόταν, η καρδούλα του χτυπούσε λίγο πιο γρήγορα. Είχε μερικές κρυφές ερωτήσεις που του έφερναν ανησυχία:

Μια μέρα, η νηπιαγωγός τούς ανακοίνωσε μια έκπληξη: «Σήμερα θα επισκεφτούμε το Δημοτικό Σχολείο! Τα παιδιά της Πρώτης τάξης μάς περιμένουν!»

Ο Φοίβος ένιωσε έναν μικρό κόμπο στο στομάχι, αλλά έπιασε το χέρι του φίλου του και ξεκίνησαν. Όταν έφτασαν, η αυλή του Δημοτικού τού φάνηκε τεράστια.

Τότε, η πόρτα της Πρώτης τάξης άνοιξε. Από μέσα βγήκαν τα «πρωτάκια», με τα πιο μεγάλα και ζεστά τους χαμόγελα. Δεν έμοιαζαν καθόλου με «φοβερούς μεγάλους». Αντίθετα, κρατούσαν στα χέρια τους πολύχρωμα καλωσορίσματα.

Μια μικρή σκιουρίτσα της Πρώτης, η Μίνα, πλησίασε τον Φοίβο και του έδωσε μια χειροτεχνία.

«Γεια σου!» του είπε γλυκά. «Ξέρω τι σκέφτεσαι. Πέρυσι ήμουν κι εγώ στη θέση σου και φοβόμουν ότι το σχολείο είναι πολύ μεγάλο και τα μαθήματα δύσκολα».