Bir varmış, bir yokmuş. Yeşilin her tonunun parıldadığı, yaprakların rüzgarda neşeyle dans ettiği, gökyüzüne uzanan ulu ağaçların bulunduğu Neşeli Orman'da üç ayrılmaz dost yaşarmış. Bu dostlardan ilki, rüzgarla yaraşırcasına hızlı koşan, enerjisi hiç bitmeyen ve ormandaki yolları en iyi bilen tavşan Sami'ymiş. İkincisi, kocaman pençeleriyle koca kayaları bile yerinden oynatabilen, ormanın en güçlü ama kalbi pamuk kadar yumuşak, boş vakitlerinde kozalakları yuvarlayarak oyunlar oynamayı çok seven ayısı Furkan'mış. Üçüncüsü ise yüksek dallarda oturan, gözlüklerinin ardından doğayı ve şekilleri inceleyen, her zaman en parlak fikirlere sahip olan bilge baykuş Ferhat'mış.

İki arkadaş umutsuzluk içinde çimenlerin üzerine çökmüşken, dalların arasından süzülen bilge Ferhat yumuşak bir inişle yanlarına gelmiş. Gözlüklerini düzelterek neşeli bir sesle konuşmuş: "Dostlarım, üzülmeyin! güç veya hız bazen yeterli olmaz. Sorunları çözmek için aklımızı ve doğanın gizli matematiğini kullanmalıyız. Sizce doğadaki en dayanıklı, en sihirli şekil hangisidir?" Sami ve Furkan düşünmeye başlamışlar. "Kare?" diye sormuş Sami, umutla. "Belki de kocaman bir çember?" diye eklemiş Furkan. "Hayır," demiş bilge Ferhat gülümseyerek. "Üçgen! Eğer  dalları birbirine üçgen şeklinde bağlayarak desteklersek, üzerindeki ağırlığı her yere eşit olarak dağıtır. Böylece köprümüz  esnemez ve yıkılmaz."