Μια φορά κι έναν καιρό, ένα κρύο βράδυ που το χιόνι έπεφτε απαλά, μια μικρή

 αδέσποτη γάτα τριγυρνούσε  σε μια γειτονιά. 

Δεν είχε σπίτι, αλλά είχε ένα αγαπημένο μέρος: ένα παλιό γραμματοκιβώτιο. Εκεί κουλουριαζόταν και κοιμόταν κάθε βράδυ. Δίπλα στο γραμματοκιβώτιο υπήρχε ένα μικρό τηλεσκόπιο. Η γάτα λάτρευε να ανεβαίνει σε ένα κουτί, να κοιτάζει μέσα από το τηλεσκόπιο και να χαζεύει τα αστέρια.

«Πόσο μακριά είναι αυτά τα αστέρια!» νιαούριζε.

Μια νύχτα, καθώς κοίταζε τον ουρανό, το τηλεσκόπιο έδειχνε κάτι διαφορετικό. Δεν έδειχνε μόνο αστέρια…

Ήταν η Ανταρκτική!! Εκεί, πάνω στον πάγο, ένα παιδί ψάρευε σε μια μικρή τρύπα στον πάγο. Δίπλα του ήταν ο καλύτερός του φίλος, ένα αγόρι που το έλεγαν Οδυσσέα. Γύρω του περπατούσαν χαρούμενοι πιγκουίνοι.