Η περίοδος της πανδημίας αποτέλεσε για μένα, ως καθηγήτρια Γαλλικών, μια πρωτόγνωρη εμπειρία, θετική και αρνητική μαζί. Η ξαφνική μετάβαση από τη δια ζώσης διδασκαλία στην τηλεκπαίδευση με γέμισε αβεβαιότητα και άγχος. «Αποκλείεται να κλείσουν τα σχολεία», λέγαμε. «Άντε το πολύ για 2-3 μέρες». Μέσα σε δύο εβδομάδες άνοιξαν οι ψηφιακές τάξεις και η εντολή έπεσε καταπέλτης. Έξω ο κόσμος χανόταν, ιδιαίτερα στην Ιταλία. Φοβόμουν για την έκβαση του εγχειρήματος, φοβόμουν και για τη ζωή μου.

Και τότε άρχισε ο χαμός: σεμινάρια, ολονύχτιες διαδικτυακές συζητήσεις, συναντήσεις με συναδέλφους και διευθυντές. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη Μεγάλη Παρασκευή του 2021, στο πολύωρο σεμινάριο του Στέλιου. Η επιθυμία μου να στηρίξω τους μαθητές μου ξιφομάχησε με την εξάντληση και την κατατρόπωσε. Τα παιδιά, μέσα στην αθωότητά τους, έδειχναν και σοβαρότητα. Χαρά και μούδιασμα πήγαιναν χέρι χέρι. Οι συνθήκες απαιτούσαν άμεση προσαρμογή και συχνά η ψηφιακή τάξη γινόταν παρείσακτη στον προσωπικό χώρο του σπιτιού.