ΑΦΗΓΗΤΗΣ: (Βλαντιμίρ) Παιδιά μιας όμορφης γειτονιάς της θεσσαλονίκης είναι οι ήρωες της μικρής μας ιστορίας. Παιδιά ευαίσθητα, με ανεπτυγμένη την ενσυναίσθηση, την αλληλεγγύη προς τον συνάνθρωπο και ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν γύρω τους. Γίνονται η γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στην ανάγκη για ζωή και στην ενημέρωση των ενηλίκων. Καταφέρνουν με την αθωότητα και την καλοσύνη τους να ενεργοποιήσουν το συναίσθημα του εθελοντισμού στην πιο ευγενική του μορφή. Αυτό που είναι συνδεδεμένο με την ίδια τη ζωή. 

Ας τα ακούσουμε…

Ας αναλογιστούμε ότι μπορεί κι εμείς να χρειαστούμε βοήθεια…

                  Ως τα ακολουθήσουμε…

ΑΓΑΠΙΟΣ(Στέφανος): Γρήγορα, κορίτσια! Αργήσαμε…

ΕΛΠΙΔΑ(Εύα): Σταμάτα λίγο, δε σε προλαβαίνουμε…

ΖΩΗ: (Ελισσάβετ) Είσαι πολύ δυνατός, Αγάπιε!

ΑΓΑΠΙΟΣ: Ωχ! ( Ο Αγάπιος έπεσε κάτω και χτύπησε το γόνατό του. Τρέχει αίμα…)

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Η Νίτσα, η Σταγονίτσα που βρίσκεται στην αφίσα πάνω στην κολόνα, ξαφνικά ζωντανεύει και μπαίνει στην παρέα των παιδιών.

ΝΙΤΣΑ Η ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑ:(Ευαγγελία) Μη φοβάσαι Αγάπιε! Το αίμα που τρέχει, πολύ σύντομα θα αναπληρωθεί… Ο οργανισμός σου θα δημιουργήσεις καινούριο.

ΑΓΑΠΙΟΣ, ΖΩΗ, ΕΛΠΙΔΑ: Ποια είσαι εσύ; 

ΝΙΤΣΑ Η ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑ: Είμαι μια πολύ καλή σας φίλη, η Νίτσα , η Σταγονίτσα. Αγαπώ πολύ τους ανθρώπους και κυρίως τα παιδιά!

ΑΓΑΠΙΟΣ: Μα πού σε έχω ξαναδεί; Μου φαίνεσαι πολύ γνωστή! 

ΝΙΤΣΑ Η ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑ: Έχεις δίκιο. Για κοιτάξτε τις αφίσες γύρω σας…

ΑΓΑΠΙΟΣ, ΕΛΠΙΔΑ, ΖΩΗ: Μα ναι! Είσαι η Νίτσα, η Σταγονίτσα.

ΝΙΤΣΑ Η ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑ; Μόλις κατέβηκα από την αφίσα. Είπα να ξεμουδιάσω λίγο. Πιάστηκα τόσες μέρες κρεμασμένη στους τοίχους και στις κολόνες. 

ΕΛΠΙΔΑ: Γιατί είσαι πάνω στην αφίσα;

ΖΩΗ: Θέλεις κάτι από μας;

ΝΙΤΣΑ Η ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑ: Ναι, κάτι θέλω…

ΝΙΤΣΑ Η ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑ: Ναι, κάτι θέλω…

ΑΓΑΠΙΟΣ: Τι είναι αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς;

ΝΙΤΣΑ Η ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑ: Κοιτάξτε! Όπως σάς είπα είμαι η Νίτσα, η Σταγονίτσα, μια μικρή σταγόνα κόκκινο αίμα. Σώζω ζωές κάθε μέρα. 

Όμως έχω μείνει μόνη μου και χρειάζομαι πολλές σταγονίτσες, για να μπορώ να βοηθήσω… Αυτή τη στιγμή που μιλάμε μας περιμένουν ανθρώπους άρρωστοι, που έχουν την ανάγκη μας.

ΑΓΑΠΙΟΣ, ΕΛΠΙΔΑ, ΖΩΗ: Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε εμείς; 

 ΝΙΤΣΑ Η ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑ: Εσείς δεν μπορείτε να δώσετε Σταγονίτσες. Μπορείτε όμως να μιλήσετε στους γονείς σας και να τους πείσετε να βοηθήσουν.

ΑΓΑΠΙΟΣ: Μα δεν ξέρουμε τι να τους πούμε! 

ΝΙΤΣΑ Η ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑ: Τότε, ελάτε μαζί μου. Θα σας μιλήσει μια νοσηλεύτρια, η οποία με μια βελονίτσα μαζεύει Νίτσες , Σταγονίτσες

 ΖΩΗ: Αλήθεια ; Πάμε…

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Φτάνοντας σ' ένα μεγάλο κτίριο που λέγεται νοσοκομείο, περπάτησαν τον τεράστιο διάδρομο κι έφτασαν σ' έναν χώρο που έγραφε <<Τμήμα Αιμοδοσίας.>> 

ΔΩΡΟΘΕΑ( Άρτεμις): Τι σημαίνει αυτό; 

 ΝΙΤΣΑ Η ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑ: Είναι το μέρος που υπάρχουν πολλές βελονίτσες και μαζεύουμε πολλές… Σταγονίτσες. Τις βάζουμε σε φιάλες και μετά στο σώμα των αρρώστων, για να γίνουν καλά.

ΔΩΡΟΘΕΑ: Αν δε δώσουν αίμα οι μεγάλοι τι θα γίνει;

ΝΙΤΣΑ Η ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑ: Δυστυχώς δε θα γίνουν καλά οι άρρωστοι που βρίσκονται στο νοσοκομείο 

ΔΩΡΟΘΕΑ: Μόνο οι μεγάλοι μπορούν να δώσουν ; 

ΝΙΤΣΑ Η ΣΤΑΓΟΝΙΤΣΑ: Ναι, απαγορεύεται τα μικρά παιδιά. Και από τους μεγάλους μόνο όσοι δεν είναι άρρωστοι. Είναι πολύ σημαντικά παιδιά, να μιλήσετε στους γονείς και στους συγγενείς σας και να τους πείσετε να γίνουν αιμοδότες.