Στην άκρη ενός μικρού χωριού υπήρχε ένα παλιό σχολείο με μια μεγάλη αυλή. Στην αυλή φύτρωναν μαργαρίτες, ένας ψηλός πλάτανος χάριζε σκιά και, κάτω από τα κλαδιά του, υπήρχε ένα ξύλινο παγκάκι. Εκεί καθόταν κάθε πρωί ο κύριος Νίκος, ένας ηλικιωμένος άντρας που ζούσε μόνος του στο διπλανό σπίτι. Είχε άσπρα μαλλιά, ένα καπέλο και ένα μπαστούνι, αλλά το χαμόγελό του ήταν πάντα φωτεινό. Ο κύριος Νίκος αγαπούσε πολύ τα παιδιά. 

Κάθε μέρα, όταν χτυπούσε το κουδούνι του σχολείου, τους έλεγε:

— Καλημέρα, μικροί μου φίλοι!

Τα παιδιά τον χαιρετούσαν χαρούμενα. 

Μια μέρα, η δασκάλα τους, η κυρία Ελένη, ανακοίνωσε στην τάξη:

— Παιδιά, αυτή την εβδομάδα θα κάνουμε ένα ξεχωριστό μάθημα. Θα μάθουμε πόσα μπορούμε να προσφέρουμε στους άλλους, όταν συνεργαζόμαστε.

Οι μαθητές ενθουσιάστηκαν.

Το ίδιο απόγευμα, όμως, συνέβη κάτι παράξενο. Ο κύριος Νίκος άκουσε ένα δυνατό «νιάου!» από την αυλή του σχολείου. Πλησίασε και είδε ένα μικρό γατάκι παγιδευμένο ανάμεσα σε δύο ξύλα.

— Μην φοβάσαι, μικρούλι, είπε. Θα σε βοηθήσουμε.

Πριν προλάβει να κάνει κάτι, εμφανίστηκε ένα σκυλάκι που κουνούσε την ουρά του. Το σκυλάκι γάβγισε δυνατά, σαν να ζητούσε βοήθεια. Τα παιδιά που έβγαιναν από το σχολείο κατάλαβαν αμέσως τι είχε συμβεί.

— Κυρία Ελένη! Ένα γατάκι χρειάζεται βοήθεια!

Η δασκάλα πλησίασε μαζί με τους μαθητές.

— Ωραία, είπε. Ας σκεφτούμε όλοι μαζί τι μπορούμε να κάνουμε.

Ο Πέτρος έφερε ένα μπολ με νερό. Η Μαρία πήγε να φέρει ένα κουτί. Η Άννα έφερε μια μικρή πετσέτα. Ο κύριος Νίκος, με μεγάλη προσοχή, μετακίνησε το ξύλο και ελευθέρωσε το γατάκι.

Το γατάκι πετάχτηκε έξω και κρύφτηκε πίσω από τα πόδια της κυρίας Ελένης.

Όλοι γέλασαν.

— Νομίζω ότι μας διάλεξε για οικογένειά του! είπε ο Πέτρος.

Όμως η περιπέτεια δεν είχε τελειώσει.