This book was created and published on StoryJumper™

©2014 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

Ali bahçeye oynamaya çıktı. Canı çok 

sıkılıyordu. Aklından “Bir arkadaşım 

olsa da oynasam !” diye geçirdi. Bu 

sırada önüne bir şey düştü. Ali önce 

korktu.

Sonra düşen şeye doğru baktı.Birde 

görsün

Bu bir güvercindi.

Zavallı kuş yaralıydı. Kanadı 

kanıyordu.

Ali kızarak “Kuşlara taş atan yaramaz 

çocukların işidir bu!” dedi.Güvercin 

çırpınıyordu. Ali’nin başına şimdiye 

kadar böyle bir şey gelmemişti. 

Yaralı bir kuş nasıl iyi edilir, hiç 

bilmiyordu. Aklına dedesi geldi. 

“Dedem bilir; onu çağırayım” diye 

düşündü.

Hem dedesi ona ikide bir “Ben her şeyi bilirim. 

Çünkü yaşlıyım. Şimdiye kadar çok şey gördüm, 

duydum ” demez miydi? Gerçekten Ali’nin dedesi 

yaralı bir güvercinin tedavisini biliyordu. Önce 

kuşun kanadını temizledi. Yaralı yere ilaç sürdü. 

“Şimdi işimiz beklemek. Ya ölür, ya yaşar ” dedi. Bir 

yandan da güvercini avuçlarına aldı. Sonra ona dikiş 

sepetini boşaltıp rahat bir yatak yaptı.Ali dedesine 

“Ne olur dede, güvercin benim yanımda kalsın!” 

diye yalvardı

Ali o gece sabaha kadar uyumadı. Güvercinin 

başında bekledi.

Sabah oldu. Horoz uzun uzun öttü. Ali 

biraz dalmıştı ki yerinden sıçradı. 

Hemen güvercine baktı. Güvercin ayağa 

kalkmış, gagasını “tak tak ” diye sepete 

vuruyordu.

Dede de merak edip koştu. Manzarayı görünce 

çok neşelendi.- “İyice iyileşti. Çünkü karnı 

bile acıkmış” dedi. Ali mutfağa gidip kuru 

ekmek getirdi. Ekmekleri ufalayıp güvercine 

yedirdiler. 

Güvercin keyifle ötmeye başladı. Ali ile 

dedesi sevinçle kucaklaştılar. Artık Ali’nin 

yeni bir arkadaşı vardı.

You've previewed 10 of 16 pages.

To read more: