This book was created and published on StoryJumper™

©2014 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

Ο μικρός Μάριος γεννήθηκε σε μια όμορφη 

πόλη της Ελλάδας. Τον Βόλο. Όταν, εκεί γύρω 

στους έξι μήνες, τελειοποιήθηκε το χρώμα των 

ματιών του, έκπληκτοι οι γονείς του 

ανακάλυψαν ότι το ένα του μάτι ήταν γαλάζιο 

και το άλλο καφέ. Τρομαγμένοι ρώτησαν τον 

παιδίατρο κι εκείνος τους καθησύχασε πως αυτό 

δεν συμβαίνει συχνά, αλλά συμβαίνει και πως 

αυτό που θά ΄πρεπε να τους ενδιαφέρει είναι να 

βλέπει καλά το μωρό κι όχι το χρώμα των 

ματιών του.

         Τα χρόνια πέρασαν, ο Μάριος μεγάλωνε και μια μέρα πήγε 

για μπάνιο στην φημισμένη παραλία των Αλυκών, μαζί με τους 

γονείς του και τους θείους του. Οι μεγάλοι κάθονταν αναπαυτικά 

στις ξαπλώστρες και συζητούσαν έντονα, όπως συνήθιζαν το 

τελευταίο καιρό, για κάτι που πολύ τους ενοχλούσε και είχε 

σχέση με κάποιους "εταίρους". Ο Μάριος δεν καλοκαταλάβαινε,  

ποιους εννοούσαν, αλλά απορούσε για το πώς οι μεγάλοι 

δείχνουν τόσο εκνευρισμένοι, ενώ έχουν μπροστά τους τόση 

ομορφιά. Καθώς ο Μάριος αγνάντευε το γαλάζιο του 

Παγασητικού και τις χίλιες αποχρώσεις καφέ του Πηλίου, του 

βουνού των Κενταύρων, κάτι συνέβη. Κάτι που ο μικρός δεν 

κατάλαβε στην αρχή, σε λίγο, όμως, θα του προκαλούσε 

δυσφορία.

         Για ελάτε πιο κοντά, κοιτάξτε, ανοίξτε καλά τα αυτάκια 

σας και παρακολουθείστε. Αυτό που θα ακούσετε, πραγματικά 

θα σας παραξενέψει.

     Μα ήταν ανάγκη….εγώ ένα τόσο όμορφο μάτι, να 

είμαι αναγκασμένο να μοιράζομαι το ίδιο πρόσωπο με σένα;

     Μπα!!! Και ποιος σου είπε ότι εγώ είμαι 

ευχαριστημένο;

     Βγες και παραπονεμένο τώρα.

     Βεβαίως και είμαι…..δεν θα ήθελα νομίζεις να έχω 

συντροφιά μου ένα ίδιο μάτι με μένα, ένα καστανό;

     Και γιατί παρακαλώ; Τι το σπουδαίο έχεις που οι 

άλλοι θα πρέπει να το βλέπουν εις διπλούν; Ενώ εγώ, κατά 

γενική ομολογία με το γαλάζιο χρώμα που έχω, τραβάω τα 

βλέμματα σαν μαγνήτης!!! Δεν έχεις ακούσει που λένε «πω, πω 

κοίτα τι όμορφος γαλανομάτης !».

     Τι να σου πω, γούστα είναι αυτά. Εσύ δεν έχεις 

ακούσει ότι τα καστανά μάτια είναι ζεστά κι εκφραστικά, ενώ τα 

γαλάζια κρύα; Μπρρρ…..

     Πφφφ! Βλακείες. Δε ξέρω που τα ακούς αυτά.

     Από την άλλη, βέβαια, ο λαός μας λέει, ότι το γαλανό 

μάτι «ματιάζει» και αν σε δει και σε «ματιάσει» θα σε πιάσει 

πονοκέφαλος.

     Α παπα! Μήπως τα ΄χεις μπερδέψει λίγο; Γιατί, αν 

θυμάμαι καλά, όταν γεννήθηκε ο Μάριος, η θεία του η Ελπινίκη 

του είχε φέρει για δώρο ένα γαλάζιο ματάκι –φυλαχτό, που είχε 

κιόλας από πάνω του και μια γαλάζια χάντρα. Μάλλον, λοιπόν, 

το γαλάζιο μάτι φέρνει γούρι κι όχι πονοκέφαλο.

        Κι ενώ ο καημένος ο Μάριος πίστευε ότι η συζήτηση αυτή 

κόντευε να τελειώσει, επειδή όλα τα άκουγε, αφού συνέβαιναν 

πάνω στο πρόσωπό του, το καφέ και το γαλάζιο μάτι δεν 

έδειχναν καμία τέτοια διάθεση. Ίσα ίσα   που η συζήτηση ή 

καλύτερα ο τσακωμός, έδειχνε να θεριεύει όλο και πιο πολύ.        

     Κι όπως έχεις παρατηρήσει, εγώ είμαι και ανθεκτικό 

στις ακτίνες του ήλιου,   ενώ εσύ, κάθε φορά που ερχόμαστε 

στην παραλία, δακρύζεις σα να σου ΄χει ρίξει κάποιος μπουνιά.

     Ε καλά, αυτό μπορεί να είναι αλήθεια. Τα γαλάζια 

μάτια είναι ευαίσθητα, αλλά με ένα σωστό γυαλάκι ηλίου, όλα 

τακτοποιούνται.

 Εσύ, δηλαδή, που έχεις, πως το είπε να δεις ο 

οφθαλμίατρος…….α, ναι! Αστιγματισμό, είσαι καλύτερο από 

μένα;

     Σιγά πια, δεν είναι και τόσο φοβερό. Αλλά ξέρω γιατί 

το θυμήθηκες τώρα. Γιατί δεν μπορείς να δεχτείς, ότι εγώ είμαι 

καλύτερο, γιατί έχω το χρώμα του βουνού και του κορμού του 

δέντρου ….α, ναι… και της σοκολάτας!!!!

     Σε νίκησα! Κοίτα μπροστά σου τώρα και πες μου τι 

χρώμα βλέπεις να απλώνεται. Εγώ είμαι το καλύτερο, γιατί έχω 

το χρώμα της θάλασσας.

You've previewed 17 of 26 pages.

To read more: