На една ширинка во шумата лежело едно огледалце.
Кој го изгубил не се знае: можеби овчарот кој овде
поминал со стадото, можеби ловецот кој овде
прилегнел да се одмори, можеби деца кои еднаш
биле овде, кој би знаел? Огледалцето лежело и на
него се огледувале сега гранките,
сега небото, па сонцето, па облакот...

This book was created and published on StoryJumper™

Publish your own children's book:

www.storyjumper.com

О, па тоа е мојата слика!
Само не можам да се
сетам кога сум ја изгубил!

Што е тоа што си нашол!
Ја најдов својата слика.
Само никако не можам да
се сетам кога сум ја изгубил.

Те молам, дај ми да ја видам!
Зајаку, па зар не гледаш дека
тоа е мојата слика? Еве
погледни подобро!

Што се карате?

Хм! Ти не си при себе!
Зар не ги гледаш моите
убави и големи уши на оваа
слика?

Ја најдов својата слика,
а верверичката тврди
деке е нејзина! Сигурно
видот не е во ред!

Мојот вид е во најдобар ред,
но во зајачката глава нешто
се мати кога може да тврди
нешто што не е. Тоа е мојата
слика, еве погледни и ти птицо!

Ех, е баш и вие двајца сте
ми биле паметни! Како
можете да се карате, кога
ова е мојата слика? Што ви
е вам? Зар не гледате клун
на оваа слика и дали некој од
вас има клун?