This book was created and published on StoryJumper™

©2015 StoryJumper, Inc.   All rights reserved.

Publish your own children's book: 

www.storyjumper.com

Emel ve Emre 1.sınıfa giden ikiz kardeşlerdi. Yarıyıl 

tatili yaklaşıyordu. Emel ve Emre tatil için 

sabırsızlanıyorlardı. Bu onların karne alacakları ilk 

yarıyıl tatili olacaktı. 

Tatilde birlikte yapmak istedikleri birçok şey vardı. 

Tiyatroya gitmeyi, kitap okumayı, oyun oynamayı ve 

gezmeyi hayal ediyorlardı.

Ama ikiz kardeşlerin anne ve babası yarıyıl tatilinde 

çalışmak zorundaydılar. Bütün gün bir büyük 

olmaksızın evde kalma fikri kulağa pek hoş 

gelmiyordu. Onlar olmadan dışarıya da çıkamazlardı. 

Emel Emre’ye; “Üzülme Emre. Evde birlikte oyun 

oynarız. Kitap okumak ya da resim yapmak için anne 

babamızın da olmasına gerek yok.” dedi.

Emre; “Doğru diyorsun Emel. Ama ben tatilde daha çok 

tiyatroya gideriz, parkta oynar, gezeriz diye 

düşünmüştüm.” dedi.

Emel, “ Bütün bu söylediklerini hafta sonu anne 

babamızla yapabiliriz. “ dedi.

İki kardeş biraz üzgün olsalar da birlikte tatilde 

yapabileceklerini konuşup tatil için heyecanlanmışlardı.

Akşam olmuştu. Emre ve Emel eve gelmişlerdi. Okul 

kıyafetlerini çıkarmak için odalarına gittiler. Sabah 

aceleyle çıktıkları için Emre’nin odası dağınıktı. Emel’in 

de yardımıyla birlikte odayı toparladılar. 

Halıda duran oyuncakları teker teker toplayarak 

oyuncak sepetine koydular. Oyuncakları topladıkça 

sepetteki oyuncak miktarı artıyordu. 

Sepet ağzına kadar oyuncak dolmuştu. 

Emel; “Emreciğim sırf bu oyuncaklarla oynasak bile 

tatilde çok eğleniriz. Bütün sınıftaki çocuklara yetecek 

kadar oyuncak toplamışsın. Farkında mısın?” dedi.

Birlikte oyuncaklara bakarak güldüler. Gerçekten de 

sepetin içinde bir sürü oyuncak vardı. 

Bu oyuncakların dışında birlikte yeni şeyler 

yarattıkları Legoları vardı. Emre Legolarını 

göstererek; “Birlikte bir kule yapmaya ne 

dersin? “ diye sordu. 

Emel; “Hadi hemen yapalım. Aklımda çok güzel 

fikirler var.” dedi.

Kutunun içinden Lego parçalarını teker teker 

almaya başladılar. Aldıkları her bir parçayla kule 

daha da büyüyordu. 1 saat sonra neredeyse 

bütün parçaları kullanarak kocaman bir kule 

yapmışlardı. 

Bu oyuncakların dışında birlikte yeni şeyler yarattıkları 

Legoları vardı. Emre Legolarını göstererek; “Birlikte 

bir kule yapmaya ne dersin? “ diye sordu. 

Emel; “Hadi hemen yapalım. Aklımda çok güzel fikirler 

var.” dedi.

Kutunun içinden Lego parçalarını teker teker almaya 

başladılar. Aldıkları her bir parçayla kule daha da 

büyüyordu. 1 saat sonra neredeyse bütün parçaları 

kullanarak kocaman bir kule yapmışlardı. 

Mutlulukla yaptıkları kuleyi konuşurlarken kapı sesini 

duydular. Anne ve babaları eve gelmişti. Koşarak 

onlara sarıldılar. 

Emre babasının elindeki poşetleri fark ederek içinde 

ne olduğunu sordu. Akşam yemeği için anneyle birlikte 

malzeme almışlardı. “Birlikte yemek yapmaya ne 

dersiniz çocuklar?” diye sordu annesi.

Hep bir ağızdan “Oley!” diye bağırdılar. Anne ve 

babaları üzerlerini değiştirdikten sonra hep beraber 

mutfağa geçtiler. Bugün pizza yapacaklardı. 

Pizza malzemelerini bir araya topladılar. Emel ve 

Emre malzemeleri sırasıyla anne ve babalarına 

verdiler. Sonunda kocaman bir tepsi pizza yaptılar. 

Emel ve Emre tabakları, çatalları ve bardakları alarak 

masayı kurdu. 

Yemek masasında hem sohbet ediyor hem de keyifle 

pizzalarını yiyorlardı.

Anneleri , “Size bir sürprizimiz var çocuklar. Yarıyıl 

tatili yaklaşıyor. Bu sizin ilk tatiliniz olacak. Tatilde 

eğlenmenizi istiyoruz. O yüzden eğer siz de 

isterseniz sizi babaanne ve dedenizin yanına götürmek 

istiyoruz. 

Ne dersiniz?” diye sordu. 

Emel ve Emre birbirlerine sevinçle baktılar ve 

“Yaşasın!” diye bağırdılar. Bu akşam anne babaları ne 

kadar çok sürpriz yapmıştı?

Tatilin ilk gününde sabah erkenden eşyalarını 

toplamaya başladılar. Babaanne ve dedelerinin yanında 

1 hafta kalacaklardı. Emel valizine her gün için bir 

kazak koydu. 

Emre de dedesine göstermek için araba koleksiyonunu 

aldı. Anneleri valizleri kontrol etti. Emel’e acil bir 

durum olursa diye 2 kazak daha ekletti. Emel’in valizi 

biraz ağırlaştı. 

Valizleri babaları alarak arabaya yerleştirdi. Herkesin 

bir valizi vardı ve eklenen her bir valizle bagaj 

tamamen doldu. 

Baba; “Çocuklar geri gelmeyi düşünüyorsunuz değil 

mi?” diye sordu gülerek.

Neşeyle arabaya bindiler ve yola çıktılar. Babaanne ve 

dedelerinin yaşadığı ilçe olan Assos’a geldiler.

Babaanne ve dede kapıya çıkmış misafirlerini bekliyordu. 

Emel ve Emre koşarak babaanne ve dedelerine sarıldılar. 

O sırada kulübesinden koşarak yanlarına ailenin en sevimli 

üyesi Fındık geldi.  

“Hav hav hav!” O da hoş geldiniz diyordu. Emel ve Emre, 

Fındık’ı da çok özlemişlerdi. Babaanne ve dedenin evinde 

toplanarak kocaman bir aile oldular.

Babaanne onlar için nefis yemekler hazırlamıştı. Hep birlikte 

sofraya oturup karınlarını bir güzel doyurdular. Yemekten 

sonra şöminenin başına geçtiler. 

Babaanne şimdiye kadar biriktirdiği fotoğrafları sakladığı 

albümü getirdi. Anne ve babalarının çocukluk, babaanne ve 

dedenin gençlik fotoğraflarına baktılar. 

Kıyafetler, arabalar, oyuncaklar ve evler şimdikinden çok 

farklıydı. Emre birden fotoğrafta babasının oyuncak 

arabalarını fark etti ve “ Baba ne kadar çok oyuncak araban 

varmış. Keşke ben de seninle bu arabaları oynayabilseydim.” 

dedi. 

You've previewed 25 of 38 pages.

To read more: